Γιάννης Μπαλάφας

Πώς θα θυμάμαι το σύντροφο Λεωνίδα Κύρκο

2011-09-09T13:32:00.000+03:00

Του Γιάννη Μπαλάφα

«Πέθανε ο Λεωνίδας, ο Λεωνίδας Κύρκος…».

Η φωνή του Δημήτρη τρεμουλιαστή, στο τηλέφωνο.

Αμέσως μετά το ξάφνιασμα, με τη θλίψη να κυριαρχεί, δύο – τρεις εικόνες ξεπηδούν από το παρελθόν. Τις καταγράφω…..στη μνήμη του:

Εικόνα πρώτη: Ιούνιος 1984, Ευρωεκλογές. Ο Λεωνίδας μιλάει στη συγκέντρωση του ΚΚΕ Εσωτερικού στο Σύνταγμα. Λόγος άμεσος, χειμαρρώδης, συναρπαστικός. Κομψός, με το εκρού κουστούμι του. «Ζήλεψα»…….πολιτικά εκείνη την ομιλία. Όταν στο ΚΚΕ – και όχι μόνο – βιώναμε τη μεταβατική περίοδο από τη μπρεζνιεφική στασιμότητα στη γκορμπατσοφική ελπίδα.

Εικόνα δεύτερη: Τέλη 1988. Ο Λεωνίδας, διασχίζει το προαύλιο και περνάει, για πρώτη φορά, την πόρτα του «Σπιτιού του Κόμματος» στον Περισσό. Παρακολουθούμε από τα παράθυρα. Συγκίνηση και ελπίδα. Ο Λεωνίδας Κύρκος, μαζί με το Χαρίλαο Φλωράκη και τις τότε ηγεσίες ΚΚΕ και ΕΑΡ, έκαναν την ιστορική υπέρβαση. Η συγκρότηση του πολυκομματικού Συνασπισμού (ΚΚΕ, ΕΑΡ, Σοσιαλιστική Πορεία, ανένταχτοι κ.λ.π.), ξεπερνούσε τη διάσπαση της Αριστεράς και έβαζε τη σφραγίδα της στις εξελίξεις της κρίσιμης επόμενης περιόδου.

Εικόνα τρίτη: Στα χρόνια της δεκαετίας του 2000. Στην αετοφωλιά της Καλλιδρομίου, στο διαμέρισμα του Λεωνίδα στον 6^ο όροφο. Συζήτηση, κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του Μπομπόνη, του αγαπημένου γάτου του.

Οι συζητήσεις με τον Λεωνίδα, μέσα και από διαφορές και συγκρούσεις, με βοήθησαν ουσιαστικά να συνειδητοποιήσω τη διαχρονικότητα και τη συνέχεια του ανανεωτικού ρεύματος μέσα στην ελληνική Αριστερά. Του το χρωστάω αυτό.

Με το θάνατο του Λεωνίδα Κύρκου μια ολόκληρη εποχή φθάνει στο τέλος της.

Από την πορεία του και τη συνολικά πολύτιμη προσφορά του, ας κρατήσουμε δύο θεωρήσεις, με την απαραίτητη, φυσικά, προσαρμογή στις συνθήκες του σήμερα:

- Την τεκμηριωμένη και ιστορικά επιβεβαιωμένη πίστη στο ρόλο, την ανθεκτικότητα και τη διαχρονικότητα του ρεύματος της ανανεωτικής Αριστεράς, της Αριστεράς της διαρκούς ανανέωσης, της Αριστεράς που ο σημερινός Συνασπισμός – συμπληρώνει 20 χρόνια ζωής – είναι όχι ο μοναδικός, αλλά ο κύριος πολιτικός εκφραστής.

- Την ανάγκη συγκρότησης, στις σημερινές και αυριανές συνθήκες ολόπλευρης κρίσης, της πιο πλατειάς συμμαχίας κατά του Μνημονίου και του νεοφιλελευθερισμού. «Πολύ δύσκολο» θα αντιτάξει κάποιος. «Γιατί ήταν εύκολο να τα βρουν το 1988 ο Λεωνίδας με τον Χαρίλαο;» θα απαντήσει κάποιος άλλος.

Καλό ταξίδι σύντροφε Λεωνίδα Κύρκο.

Περιοδεία στην Ικαρία

2011-06-24T13:54:00.002+03:00

Περιοδεία στην Ικαρία πραγματοποιεί από την Πέμπτη 23/06 έως και την Παρασκευή 24/06 το μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ, Γιάννης Μπαλάφας. Στη διάρκεια της περιοδείας ο Γ.Μπαλάφας θα συναντηθεί με το Δήμαρχο Ικαρίας, κ. Χρήστο Σταυρινάδη και θα μιλήσει σε ανοιχτή συγκέντρωση στην πλ. Ευδήλου την Παρασκευή.

Εξάλλου, ο εκπρόσωπος του ΣΥΝ, μιλώντας την Πέμπτη το βράδυ σε συγκέντρωση στο Δημαρχείο στον Άγιο Κήρυκο τόνισε μεταξύ άλλων:

«Αυτές τις κρίσιμες μέρες ο λαός με την πάλη του, με τη μαζική και ειρηνική παρουσία του στις πλατείες:
-    Μπορεί να επιβάλλει την καταψήφιση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος – Μνημόνιο ΙΙ της κυβέρνησης – τρόικας.
-    Μπορεί να οδηγήσει τα πράγματα στη μόνη δημοκρατική διέξοδο που είναι η προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία, δηλαδή εκλογές, με απλή αναλογική.
-    Μπορεί να επηρεάσει τις εξελίξεις για τη συγκρότηση ενός συνασπισμού εξουσίας από όλες, χωρίς εξαίρεση, τις πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς και της ριζοσπαστικής οικολογίας, από τις δυνάμεις που απεγκλωβίζονται αντιμνημονιακά από το ΠΑΣΟΚ και από τις δυνάμεις που αγωνίζονται στις πλατείες, ανεξάρτητα από κομματική ένταξη.
Ο ΣΥΝ, η ριζοσπαστική και ανανεωτική αριστερά, συμβάλλει με όλες τις δυνάμεις που διαθέτει στην προώθηση των παραπάνω στόχων.
Για την απόρριψη των μνημονίων και της κυβερνητικής πολιτικής, για την ανάδειξη μιας κυβέρνησης που θα διαπραγματευτεί άμεσα το υπέρογκο χρέος, θα ενισχύσει τα πιο αδύνατα κοινωνικά στρώματα και θα βγάλει τη χώρα από την κρίση».

Μόνη λύση η προσφυγή στις κάλπες

2011-06-12T15:39:00.000+03:00

Συνέντευξη του Γιάννη Μπαλάφα στην εφημερίδα ΑΥΓΗ και την δημοσιογράφο Δ.Σφέτσα

Ο μόνος δρόμος για να αποτυπωθούν οι αλλαγές στους πολιτικούς συσχετισμούς και σε επίπεδο κυβέρνησης, είναι η προσφυγή σε εκλογές λέει μιλώντας στην "Αυγή" ο Γιάννης Μπαλάφας μέλος της Π.Γ. του Συνασπισμού. Η δική μας πρόθεση είναι, σ΄ αυτή την εκλογική μάχη, απέναντι στα κόμματα του μνημονίου (ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ., ΛΑΟΣ, Δημ. Συμμαχία), να αντιπαρατεθεί μία μεγάλη πολιτική και εκλογική συμμαχία, ένας νέος συνασπισμός εξουσίας, που θα φιλοδοξήσει να πρωταγωνιστήσει στη μετεκλογική φάση. Σ΄ αυτή τη συμμαχία έχουν θέση όλες, χωρίς εξαίρεση, οι δυνάμεις της αριστεράς, τα πρόσωπα και οι συλλογικότητες που απεγκλωβίζονται από το ΠΑΣΟΚ, καθώς και φορείς της ριζοσπαστικής οικολογίας. Η συνέντευξη αναλυτικά.

Οι Αγανακτισμένοι στις πλατείες ήταν μία ευχάριστη έκπληξη για όλους μας. Δεν προέκυψαν από το πουθενά. Μήνες τώρα, "το καζάνι έβραζε". Η αμηχανία, η ανασφάλεια, η αβεβαιότητα μετεξελίχθηκαν σταδιακά σε οργή και αγανάκτηση και όλη αυτή η ενέργεια ξέσπασε με αυτόν τον μαζικό, πηγαίο, αυθόρμητο, αυθεντικό και δυναμικό τρόπο

- Πώς κρίνετε το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα που έδωσε στη δημοσιότητα η κυβέρνηση;

Κυβέρνηση και τρόικα συνεχίζουν την ίδια αντιλαϊκή, αλλά και αδιέξοδη και αναποτελεσματική «φαρμακευτική αγωγή». Φόροι, έκτακτες εισφορές, μειώσεις μισθών και συντάξεων, ιδιωτικοποιήσεις. Αποτέλεσμα; Η ανεργία στα ύψη, οι μικρομεσαίοι σε απόγνωση, οι μισθωτοί και συνταξιούχοι ακόμα πιο φτωχοί, ο δημόσιος πλούτος για ξεπούλημα. Η κατάσταση αυτή δεν πάει άλλο!

Πώς, αλήθεια, προέκυψαν οι χιλιάδες Αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα και τις άλλες πλατείες; Τι εκφράζει αυτή η μαζική και ενεργός παρουσία;

Οι Αγανακτισμένοι στις πλατείες ήταν μία ευχάριστη έκπληξη για όλους μας. Δεν προέκυψαν από το πουθενά. Μήνες τώρα, «το καζάνι έβραζε». Η αμηχανία, η ανασφάλεια, η αβεβαιότητα μετεξελίχθηκαν σταδιακά σε οργή και αγανάκτηση και όλη αυτή η ενέργεια ξέσπασε με αυτόν τον μαζικό, πηγαίο, αυθόρμητο, αυθεντικό και δυναμικό τρόπο. Γιατί χιλιάδες συμπολίτες μας δεν άντεξαν να παρακολουθούν αδρανείς να κατεδαφίζεται κυνικά η ίδια τους η ζωή. Διαδηλώνουν την απέχθειά τους σε πολιτικές και πολιτικούς που δεν τους υπολογίζουν, σε ένα πολιτικό σύστημα που έχει βουλιάξει στη διαπλοκή και τη διαφθορά.

- Πώς αξιολογείτε, ως πολιτική συλλογικότητα, τις κινητοποιήσεις των πλατειών;

Βρεθήκαμε και βρισκόμαστε και εμείς, σαν έτοιμοι από καιρό, μέσα στο ρεύμα των Αγανακτισμένων. Χωρίς δεύτερες σκέψεις και ελιτίστικες ή σεχταριστικές επιφυλάξεις. Με σεβασμό απόλυτο στην αυτονομία και τον χαρακτήρα του. Εκτιμώντας τις διαφορετικότητες που εκδηλώνονται, χωρίς να συμφωνούμε με όλες. Απορρίπτουμε τα περί απολίτικου κινήματος, όταν καθημερινά οι πολίτες εκφράζονται αντικυβερνητικά και αντιμνημονιακά. Όταν απαιτούν πραγματική δημοκρατία. Όταν οργανώνουν συλλογικά την καθημερινότητά τους.

Οι Αγανακτισμένοι είναι πολλοί, είναι πάρα πολλοί, είναι κοινωνική πλειοψηφία και γι' αυτό έχουν αναδειχθεί σε σημαντικό παράγοντα των πολιτικών εξελίξεων. Πώς θα υπερψηφιστεί το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα στη Βουλή με εκατοντάδες χιλιάδες λαού στο Σύνταγμα;

- Και ύστερα; Ποια θα είναι η συνέχεια; Τι θα δώσουν οι «πλατείες», τελικά;

Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Ο στόχος των Αγανακτισμένων είναι ένας τις επόμενες μέρες και εβδομάδες: Να μην περάσει το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα. Να μην ψηφιστεί στη Βουλή. Να γίνει σεβαστή η θέληση της κοινωνικής πλειοψηφίας. Με λογικό επακόλουθο να φύγει η κυβέρνηση του Μνημονίου!

Είναι ουτοπικά όλα αυτά; Όχι βέβαια! Το αποδεικνύουν οι πλατείες και η αυτοπεποίθηση που γεννήθηκε και θέριεψε τούτες τις μέρες του Ιούνη. Οι Αγανακτισμένοι μπορούν να νικήσουν!

Και μην μας διαφεύγει ότι οι Αγανακτισμένοι έχουν ένα πρόσθετο σημαντικό πλεονέκτημα: τον διακηρυγμένο και έμπρακτα επιβεβαιωμένο ειρηνικό και μη βίαιο χαρακτήρα των κινητοποιήσεών τους, που εμπνέει και μαζικοποιεί, αποθαρρύνοντας, παράλληλα, τους όποιους θιασώτες «δυναμικών» δράσεων και αντιδράσεων, καθώς και την αυτοοργάνωσή τους, που μπορεί να δώσει έμπνευση και ώθηση για το άπλωμα των κινητοποιήσεων.

- Σε συνάρτηση με το κοινωνικό, που κυριαρχεί αυτές τις μέρες, ποιες πολιτικές αντιπαρατίθενται μέσα και έξω από τη Βουλή;

Καίρια ερώτηση, που εισάγει στη συζήτησή μας την πολιτική διάσταση και τον ρόλο των πολιτικών υποκειμένων. Είναι γνωστό ότι από τη μία πλευρά είναι η πολιτική κυβέρνησης - τρόικας, δηλαδή η συνέχιση του εγχειρήματος ενάντια στις χώρες της Ευρωζώνης με πειραματόζωο την Ελλάδα. Αυτό σημαίνει συνεχή δανεισμό και, παράλληλα, Μνημόνια 2,3,4... Χωρίς λαϊκή εντολή και δημοκρατική νομιμοποίηση, χωρίς προσφυγή σε εκλογές. Μέχρι να μας ξεζουμίσουν.

Η άλλη εναλλακτική πολιτική πρόταση αντιπαρατίθεται απόλυτα στην αντικοινωνική, αλλά και αναποτελεσματική και αδιέξοδη κυβερνητική πολιτική, που δεν μειώνει το χρέος, δεν δημιουργεί πλεονάσματα, δεν οδηγεί σε ανάκαμψη.

Υποστηρίζουμε τη στοχευμένη επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με στόχο τη διαγραφή σημαντικού μέρους του και τη βελτίωση των όρων αποπληρωμής του. Ταυτόχρονα επιμένουμε στην αναδιανομή εισοδημάτων, με μοχλό την αύξηση της φορολόγησης των μεγάλων εισοδημάτων και της μεγάλης κερδοφορίας. Μόνο έτσι μπορούν να προκύψουν πόροι για μια αναπτυξιακή ώθηση και παραγωγική ανασυγκρότηση.

- Πόσο, όμως, είναι εφικτός ο στόχος της επαναδιαπραγμάτευσης και της διαγραφής;

Η κυβέρνηση Παπανδρέου είναι προφανές ότι δεν έχει τη βούληση να επαναδιαπραγματευθεί με τους πιστωτές. Έχει επιλέξει την απόλυτη συμμόρφωση. Γι' αυτό η επαναδιαπραγμάτευση για τη διαγραφή, αλλά και για άλλες ευνοϊκές για τη χώρα μας ρυθμίσεις, μπορεί να προωθηθούν με ανατροπή των σημερινών πολιτικών συσχετισμών προς όφελος των δυνάμεων που αντιστρατεύονται, από προοδευτική σκοπιά, τα Μνημόνια. Για να μετουσιωθεί το μήνυμα των πλατειών σε κυβερνητική πολιτική βούληση.

- Μέσα από ποιους δρόμους μπορούν να προκύψουν όλα αυτά;

Ο μόνος δρόμος για να αποτυπωθούν οι αλλαγές στους πολιτικούς συσχετισμούς και σε επίπεδο κυβέρνησης είναι η προσφυγή σε εκλογές. Η δική μας πρόθεση είναι, σ' αυτή την εκλογική μάχη, απέναντι στα κόμματα του Μνημονίου (ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ., ΛΑΟΣ, Δημ. Συμμαχία), να αντιπαρατεθεί μία μεγάλη πολιτική και εκλογική συμμαχία, ένας νέος συνασπισμός εξουσίας, που θα φιλοδοξήσει να πρωταγωνιστήσει στη μετεκλογική φάση. Σ' αυτή τη συμμαχία έχουν θέση όλες, χωρίς εξαίρεση, οι δυνάμεις της αριστεράς, τα πρόσωπα και οι συλλογικότητες που απεγκλωβίζονται από το ΠΑΣΟΚ, καθώς και φορείς της ριζοσπαστικής οικολογίας.

Ο Συνασπισμός οφείλει να αφήσει πίσω του μιζέριες, σεχταρισμούς και ξεπερασμένα στερεότυπα και να ανοιχτεί, ιδιαίτερα, στον κόσμο των πλατειών και στον κόσμο που απογοητεύεται και εγκαταλείπει τη μεταλλαγμένη σοσιαλδημοκρατία.

- Επιμένοντας για πρόωρες εκλογές δεν σας προβληματίζουν τα εκλογικά αποτελέσματα στην Πορτογαλία;

Η κατάσταση στην Πορτογαλία δεν είναι συγκρίσιμη με την κατάσταση στη χώρα μας. Οι Πορτογάλοι, που βρίσκονται ένα χρόνο πίσω, δεν έχουν την επώδυνη εμπειρία ενός χρόνου εφαρμογής του Μνημονίου. Πέρα, όμως, από αυτό, το βασικό στην Ελλάδα είναι ότι έχουμε μία κυβέρνηση επικίνδυνη για τον λαό. Μία κυβέρνηση χωρίς λαϊκή νομιμοποίηση της πολιτικής που υλοποιεί. Γι' αυτό πρέπει να φύγει. Ο δρόμος δεν είναι άλλος από αυτόν των εκλογών. Η κοινωνική πλειοψηφία να εκφραστεί και πολιτικά με την ψήφο.

Δεν έχουμε φυσικά «στην τσέπη» τα εκλογικά αποτελέσματα που επιθυμούμε. Όμως υπάρχουν όλες οι δυνατότητες να κυριαρχήσουν τα πραγματικά διλήμματα και, γιατί όχι, η κοινωνική ανάταση που εκφράζεται τόσο έντονα στις πλατείες, σε όλη τη χώρα, να μετατραπεί σε αντιμνημονιακή - προοδευτική ψήφο.

- Υπάρχει ενδεχόμενο εντάσεων, προκλήσεων, ακόμη και προβοκάτσιας;

Πιστεύω ακράδαντα ότι η παρουσία του λαϊκού παράγοντα στο προσκήνιο, οι εκατοντάδες χιλιάδες λαού στις πλατείες, είναι η καλύτερη εγγύηση ότι όλα θα εξελιχθούν ειρηνικά, χωρίς βία, αγωνιστικά και δημοκρατικά. Υπάρχουν κάποιες προσπάθειες, από κυβερνητικούς κύρια κύκλους, να συκοφαντήσουν τους Αγανακτισμένους, να κατηγορήσουν ως υποκινητή των πάντων τον... ΣΥΡΙΖΑ, να δημιουργήσουν ένα κλίμα έντασης. Θέλουν, έτσι, να εμποδίσουν τις προοδευτικές μετατοπίσεις των αγωνιστών που απογοητεύονται από το ΠΑΣΟΚ του Μνημονίου και να παρουσιαστούν ως εγγυητές του νόμου και της τάξης. Να μετατοπίσουν τη διαχωριστική γραμμή από το: «Όχι στο Μνημόνιο και τα κόμματά του» στο ψευδοδίλημμα: «Με την κοινωνική ηρεμία ή με την ανομία και την αναταραχή».

Όμως, οι προσπάθειές τους θα πέσουν στο κενό: ο κόσμος «δεν μασάει» πια. Οι πλατείες δείχνουν τον δρόμο...

[ΑΥΓΗ]

Αποσπάσματα ομιλίας του Γιάννη Μπαλάφα σε συγκέντρωση στο Άργος

2011-04-11T18:21:00.000+03:00

Ο Γιάννης Μπαλάφας, μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ, μιλώντας σε συγκέντρωση στο Άργος, μεταξύ άλλων, τόνισε:

«Ο κ. Παπανδρέου και ο κ. Παπακωνσταντίνου, θέλοντας να μας αποστομώσουν όταν προτείνουμε απεμπλοκή της χώρας από το μνημόνιο, μας ρωτάνε που θα βρούμε τα λεφτά για πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις.
Τους απαντάμε ότι η εναλλακτική προγραμματική πρόταση του ΣΥΝ, η οποία περιλαμβάνει: διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους, αναδιανομή εισοδημάτων, μέτρα συγκεκριμένα για αναπτυξιακή ανάκαμψη, μπορεί να εξασφαλίσει πόρους για τις κοινωνικές ανάγκες.
Η πρότασή μας δεν παραπέμπει τις λύσεις στη Δευτέρα Παρουσία. Αντίθετα, είναι γειωμένη στην πραγματικότητα, με απαραίτητη προϋπόθεση να ανατραπούν οι παγιωμένοι πολιτικοί συσχετισμοί και να οικοδομηθεί ένας αντιμνημονιακός συνασπισμός εξουσίας».

11/04/2011
Το Γραφείο Τύπου

Βία ενάντια στη βία... του Καντάφι;

2011-04-08T13:30:00.001+03:00

Πηγή : www.ecoleft.wordpress.com

Των Γιάννη Μπαλάφα
Κώστα Ζαχαριάδη

Όταν κάτι ευχάριστο σε πλημμυρίζει, θέλεις να μοιραστείς με τους γύρω σου, συχνά με το γραπτό λόγο.

Δυστυχώς, στις μέρες μας, που τα ευχάριστα σπανίζουν, πνίγεσαι συχνά απ΄όσα αρνητικά σε περιβάλλουν. Για παράδειγμα, από τον Παπανδρέου, τον Πεταλωτή, τον Πάγκαλο και την κυβέρνησή τους, με τα ασύστολα ψέματα, τα ανομολόγητα σχέδια, τον πόνο που δημιουργούν με τις ενέργειές τους.

Για τον ίδιο λόγο σήμερα γράφουμε για τη Λιβύη. Για τον δικτάτορα Καντάφι και για την επέμβαση και τους βομβαρδισμούς των δήθεν ανθρωπιστών.

Για τη Λιβύη, όπου περισσεύει η υποκρισία και η διγλωσσία, ενώ, απ΄όλες τις πλευρές, χάνονται ζωές.

Όταν το τσουνάμι των λαϊκών αραβικών εξεγέρσεων έφθασε στη Λιβύη, το δικτατορικό καθεστώς του Καντάφι αντέδρασε βίαια. Έχοντας στρατιωτική υπεροπλία, ανάγκασε σε υποχώρηση τους εξεγερθέντες, σκότωσε, κατέστρεψε και απείλησε με γενικευμένη σφαγή.

Ο ΟΗΕ αντέδρασε και με ένα ασαφές (;) ψήφισμα άνοιξε το δρόμο στη στρατιωτική επέμβαση στο όνομα της προστασίας των αμάχων. Στη βαρβαρότητα του Καντάφι αντιπαρατίθεται η βαρβαρότητα των βομβαρδιστικών και του πολέμου. Βία ενάντια στη βία.

Οι δημοκράτες, οι προοδευτικοί και αριστεροί άνθρωποι όπου γης, που υποστηρίζουν τα αραβικά προοδευτικά κινήματα, δεν μπορούν να εγκρίνουν τη συνεχιζόμενη επέμβαση των «συμμάχων» στη Λιβύη, γι΄αυτό η θέση του Συνασπισμού και του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς, για άμεση συνολική και άνευ όρων κατάπαυση του πυρός, ανταποκρίνεται στα συμφέροντα του Λιβυκού λαού, αλλά και στο στόχο της υπεράσπισης της ειρήνης στην ευρύτερη περιοχή.

Ορισμένοι και μάλιστα αριστεροί, επικροτούν τη στρατιωτική επέμβαση χαρακτηρίζοντάς την «ανθρωπιστική βοήθεια» και «δίκαιο πόλεμο». Είναι, όμως, έτσι; Δεν τους προβληματίζει η επιλεκτική ευαισθησία για τη Λιβύη και η αδιαφορία είτε για την εισβολή στρατευμάτων της Σαουδικής Αραβίας στο Μπαχρέϊν, για να συντρίψουν τον αγώνα του λαού του, είτε για τις πρόσφατες σφαγές στην Ακτή του Ελεφαντοστού, είτε για τους όχι πολύ μακρινούς βομβαρδισμούς της Γάζας από το Ισραήλ; Και ακόμα, είναι άσχετο το ενδιαφέρον των δυτικών πετρελαϊκών εταιρειών για το λιβυκό πετρέλαιο;

Οι αεροπορικές επιδρομές, ως απάντηση στη βαρβαρότητα του καθεστώτος Καντάφι, φέρνουν για άλλη μια φορά στην επιφάνεια το πρόβλημα της βίας, της προσφυγής στη βία.

Για τη δικιά μας Αριστερά, τη σύγχρονη δημοκρατική και σοσιαλιστική Αριστερά, η χρήση βίας δεν είναι επιλογή μας ούτε στις κοινωνικοπολιτικές διαμάχες, ούτε στις διεθνείς σχέσεις. Δεν υπάρχει η «καλή» βία που θα αντιπαρατεθεί στην «κακή» βία του Καντάφι. Πρόκειται για θέση αρχής, για αφετηριακή θέση. Τα αποτελέσματα από τη χρήση βίας είναι πάντοτε αρνητικά. Ας θυμηθούμε το Ιράκ, όπου η εισβολή των Αμερικανών με πρόσχημα την ανατροπή του αντιδημοκρατικού καθεστώτος του Σαντάμ, οδήγησε σε γενίκευση της αιματοχυσίας, σε εμφύλιο και αδιέξοδο, αποδεικνύοντας ότι η δημοκρατία δεν εγκαθιδρύεται με εισαγόμενη βία, δεν μπορεί ποτέ να προέλθει από τα βομβαρδιστικά αεροπλάνα του ΝΑΤΟ.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται στη Λιβύη. Οι αεροπορικές επιθέσεις, η γενίκευση της βίας δεν θα βοηθήσουν τους εξεγερμένους Λίβυους, δεν θα φέρουν την ειρήνη. Το φάρμακο αποδεικνύεται εξίσου βλαβερό με το κακό που υποτίθεται ότι θέλει να θεραπεύσει.

Η θέση της Ευρωπαϊκής Αριστεράς ότι δεν υπάρχει στρατιωτική λύση στην κρίση της Λιβύης, δεν σημαίνει απραξία της διεθνούς κοινότητας. Ας μην ανησυχεί ο καλός δημοσιογράφος που «εμπιστευτικά» θεωρεί καθήκον της διεθνούς κοινότητας την πολεμική παρέμβαση. Αντίθετα, η Ευρωπαϊκή Αριστερά καλεί σε γενικευμένη κατάπαυση του πυρός, που θα μπορούσε να προωθηθεί με την αποστολή και παρεμβολή μεταξύ των αντιμαχόμενων μιας πολυεθνικής ειρηνευτικής δύναμης, με την αποκλειστική ευθύνη του ΟΗΕ. Πολιτικές και διπλωματικές αποστολές και προσπάθειες χρειάζονται και όχι αεροπλανοφόρα.

Αντίθετα, η κλιμάκωση της βίας και από τις δύο πλευρές, θα οδηγήσει σε ακόμη περισσότερο αίμα και πόνο, με θύμα το Λιβυκό λαό, τις ελευθερίες του, τη δημοκρατία. Ο Καντάφι και οι «ανθρωπιστές» με τα βομβαρδιστικά, σε ρόλο – για να θυμηθούμε άλλες εποχές – αμερικανών πεζοναυτών ή σοβιετικών τανκ. Στο Βιετνάμ και στη Βουδαπέστη, στον Παναμά, στον Άγιο Δομίνικο και στην Πράγα.

Απεμπλοκή από το μνημόνιο - συσπείρωση των αντιμνημονιακών δυνάμεων

2011-04-08T13:27:00.001+03:00

πηγή : www.ecoleft.wordpress.com
του Γιάννη Μπαλάφα
Δ/ντή Κοινοβουλευτικής Ομάδας ΣΥΡΙΖΑ

Η μεγάλη οικονομική κρίση που πλήττει τη χώρα μας καθώς και το σύνολο σχεδόν των χωρών της ευρωζώνης, δεν έπεσε απ’ τον ουρανό.
Η κρίση, που εκδηλώνεται με τη διόγκωση του δημόσιου χρέους, έχει σαν αφετηρία τις κραυγαλέες ανισότητες που υπάρχουν σε συνθήκες νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, ως προς τη διόγκωση του δημόσιου χρέους. Έχει ως βασικές αιτίες τις κρατικές ενισχύσεις των τραπεζών, τα μειωμένα κρατικά έσοδα λόγω υποφορολόγησης της μεγάλης κερδοφορίας και των μεγάλων εισοδημάτων και, παραπέρα, σε χώρες όπως η Ελλάδα, τους υπέρογκους εξοπλισμούς και τις σπατάλες του πελατειακού κράτους που έχουν οικοδομήσει τα κόμματα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.
Ως προς την αντιμετώπιση του χρέους, η ακραία αντικοινωνική πολιτική που εφαρμόζεται μέσα από τα διαδοχικά μνημόνια έχει οδηγήσει στη διόγκωση του χρέους και, παράλληλα, όξυνε την ανεργία, τη λιτότητα, την υποβάθμιση του κοινωνικού κράτους, το μαρασμό των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων.

Στη χώρα μας η μνημονιακή πολιτική χρεοκόπησε.
Στην παρούσα φάση, οι κυρίαρχοι κύκλοι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μπροστά στα διευρυνόμενα αδιέξοδα, προσπαθούν να θεσμοθετήσουν σε όλες τις χώρες της Ευρωζώνης ένα διευρυμένο μνημόνιο, ένα ευρωπαϊκό μνημόνιο, μέσα από το οποίο, με πρόσχημα τη στήριξη των υπερχρεωμένων χωρών, επιδιώκουν να επιβάλλουν μια πανευρωπαϊκή, μόνιμη λιτότητα.
Το ευρωπαϊκό μνημόνιο σημαίνει δυσβάστακτη λιτότητα για τη χώρα μας. Η Ελλάδα έχει ήδη δεσμευτεί για 50 δις € μέχρι το 2015, με την εκποίηση δημόσιας γης και κρατικών πακέτων μετοχών κερδοφόρων δημόσιων επιχειρήσεων και, ακόμη, για 26 δις € τη διετία 2012-2013 και για 1,75 δις € μέσα στο 2011.
Όλοι οι σοβαροί μελετητές, αναλυτές και οικονομολόγοι, υποστηρίζουν ότι, για την Ελλάδα τουλάχιστον, είναι αδύνατον η χώρα μας να ανταποκριθεί σε αυτές τις δεσμεύσεις.
Αν η κυβέρνηση Παπανδρέου συνεχίσει στη μέχρι σήμερα πρακτική, θα οδηγηθούμε σε ουσιαστική χρεωκοπία της χώρας, με παράλληλα επαχθείς όρους για το λαό.
Σε αυτή την αδιέξοδη, αντικοινωνική και αναποτελεσματική πολιτική κυβέρνησης και τρόικας, ο ΣΥΡΙΖΑ αντιπαραθέτει τη δικιά του προγραμματική εναλλακτική πρόταση, με αφετηρία την εκτίμηση ότι το χρέος δεν είναι διαχειρίσιμο, άρα απαιτείται απεμπλοκή από το μνημόνιο.
Οι συγκεκριμένες προτάσεις είναι:
1.      Αναδιάρθρωση του χρέους, με διαγραφή μεγάλου μέρους του και μείωση των δαπανών εξυπηρέτησης.
2.      Αναδιανομή των εισοδημάτων, μέσα από την αύξηση της φορολογίας των υψηλών εισοδημάτων και ενίσχυση των χαμηλών εισοδημάτων.
3.      Αναπτυξιακή ώθηση, με ατμομηχανή έναν αναδιαρθρωμένο δημόσιο τομέα, με πόρους που θα αντληθούν από χαμηλότοκα (πχ 1%) δάνεια από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, την έκδοση ευρωομόλογου, και παράλληλη δημιουργία ενός πυλώνα τραπεζικού υπό κοινωνικό και δημόσιο έλεγχο.
4.      Απασχόληση, άμεση ενίσχυση και άμβλυνση της ανεργίας που παίρνει εφιαλτικές διαστάσεις, ειδικά για τους νέους.
Ο ΣΥΡΙΖΑ προωθεί τις προτάσεις του πρωτίστως μέσα στην κοινωνία, ενθαρρύνοντας και ενισχύοντας τη λαϊκή αντίσταση και ενεργοποίηση.
Παράλληλα, επειδή γνωρίζουμε ότι το δικομματικό πολιτικό σύστημα, παρά την κρίση που διέρχεται, εγκλωβίζει μεγάλα τμήματα των εργαζομένων, θεωρούμε ότι είναι αναγκαία η αλλαγή των σημερινών πολιτικών συσχετισμών.
Γι’ αυτό αγωνιζόμαστε για την ευρύτερη δυνατή συνεννόηση και συνεργασία δυνάμεων που εναντιώνονται στην πολιτικών των μνημονίων. Σ’ αυτές μπορούν να περιλαμβάνονται δυνάμεις που απεγκλωβίζονται από τα αριστερά από το ΠΑΣΟΚ, δυνάμεις οικολογικές, όπως οι Οικολόγοι-Πράσινοι, η Δημοκρατική Αριστερά, άλλες αριστερές δυνάμεις και, φυσικά, χιλιάδες ανένταχτοι πολίτες που αναζητούν μια αντιμνημονιακή, αριστερή διέξοδο.
Η πρόταση και η ενεργοποίηση για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, ώστε ο λαός να κρίνει την κυβερνητική πολιτική που αναμφισβήτητα δεν έχει νομιμοποίηση, μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στη συσπείρωση των αντιμνημονιακών δυνάμεων.
Στην κρίσιμη μεταβατική φάση που διέρχεται η χώρα μας, αλλά και η Ευρώπη συνολικά, ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ είναι παρών, με δημοκρατική-αγωνιστική φυσιογνωμία και εναλλακτικές προτάσεις για την υπέρβαση της κρίσης.

Το κείμενο είναι παρουσίαση

των βασικών σημείων της ομιλίας του

στην εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ Κέρκυρας στις 1/4/2011

Το συναίσθημα στην πολιτική

2011-02-19T19:06:00.002+02:00

ΑΡΘΡΟ ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ

Ήταν η τελευταία έκθεση φωτογραφίας του Κώστα Μπαλάφα, με θέμα «Το αντάρτικο στην Ήπειρο 1941-1944», η αφορμή για να γράψω όσα ακολουθούν. Ήταν η συγκίνηση που με συνεπήρε, τα δάκρυα που κύλησαν, καθώς θωρούσα αυτούς τους σταυραετούς των ηπειρώτικων βουνών. Τους ένιωσα «δικούς μου», «δικούς μας» και κάποιες σκέψεις ξεπήδησαν, φθάνοντας μέχρι το σήμερα.

Τι είναι, αλήθεια, αυτό που μας «δένει» με το κίνημα, την αριστερά, τους ανθρώπους και τα κόμματά της; Πώς καλλιεργείται αυτή η ειδικού τύπου «πίστη», πόσο συμβάλλει σ' αυτό η λογική, πόσο επηρεάζει το συναίσθημα; Και, ακόμη, γιατί αυτή η πίστη μειώνεται στις μέρες μας; Από τη μία πλευρά, έχουμε, αναμφίβολα, μια λογική διεργασία. Αν γυρίσουμε μερικές δεκαετίες πίσω, για τη μεγάλη πλειοψηφία αυτή η λογική διεργασία ταυτιζόταν με την αποδοχή των ακλόνητων βεβαιοτήτων για το αναπόφευκτο της επανάστασης και της σοσιαλιστικής έλευσης. Ήταν η πίστη στον «επιστημονικό» σοσιαλισμό.

Σήμερα, στη θέση αυτής της «πίστης», που κατέρρευσε, για τη μεγάλη πλειοψηφία, υπάρχει ένα κενό. Καλώς ή κακώς, η απόρριψη δεν οδήγησε αυτόματα σε μια σύγχρονη ανάλυση και μια ανανεωμένη έμπνευση. Είναι η αμηχανία από την κατάρρευση των «νομοτελειών» και το πέρασμα στην ενδεχομενικότητα; Είναι η αδυναμία να πάμε πέρα από τα στερεότυπα και τα χιλιοειπωμένα, όταν ανακαλύπτουμε τη ρηχότητα των παραδοσιακών αναλύσεων; Ως αποτέλεσμα, η πίστη δεν συγκροτείται· μένει μετέωρη και βαθμιαία εξαερώνεται. Ακόμη μεγαλύτερη, όμως, είναι η υποχώρηση της πίστης και της έμπνευσης που προκύπτει από την έλλειψη συγκινησιακής φόρτισης. Συγκίνηση, έμπνευση, πίστη, συναίσθημα, όσον αφορά πολιτική και αριστερά, είναι καταστάσεις που έχουν πολύ ξεθωριάσει στις μέρες μας - ιδιαίτερα στις μικρότερες ηλικίες.

Η ιστορία της αριστεράς, οι ηρωισμοί και οι ήρωές μας, τα σύμβολα, η βουή του πλήθους της διαδήλωσης, όλο και λιγότερο κινητοποιούν, συγκινούν, εμπνέουν. Η απογοήτευση από τα οράματα που δεν επαληθεύτηκαν, αλλά και από τις αναμφισβήτητα αρνητικές σελίδες της ιστορίας της αριστεράς, έχουν παίξει τον ρόλο τους. Έτσι, κυριαρχεί ο φόβος να ξαναστήσουμε στα πόδια της την πίστη για ιδανικά και οράματα, όταν αυτή η πίστη μας μάτωσε.

Αν η κατάσταση αυτή δεν μας εκφράζει, αν πιστεύουμε ότι αριστερά σημαίνει και συναισθηματικό δέσιμο και πίστη, οφείλουμε να καλύψουμε δύο προϋποθέσεις: Η πρώτη, είναι μια σύγχρονη, ρεαλιστική και οραματική ανάλυση της σύγχρονης πραγματικότητας και των δρόμων υπέρβασής της. Να σκεφτούμε ατομικά και συλλογικά για όλα! Να επιβεβαιώσουμε και να απορρίψουμε. Πάνω απ' όλα να κρατήσουμε τις αξίες με διαχρονική αυθεντικότητα, δηλαδή την ελευθερία και την ισότητα, οι οποίες, μαζί με την οικολογική εγρήγορση, μπορούν να συγκροτήσουν ένα συνεκτικό σύνολο ιδεών, αξιών και πολιτικών προτάσεων. Και αυτή είναι η στρατηγική μας, το όραμά μας για τον 21ο αιώνα, για έναν σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία. Και αυτό το όραμα, αυτή η γειωμένη ουτοπία, μπορεί και πάλι να εμπνεύσει, να παρακινήσει, να συγκινήσει και να στρατεύσει. Η δεύτερη προϋπόθεση, αλληλένδετη με την πρώτη, είναι η βιωματική συνείδηση του γεγονότος ότι είμαστε και παραμένουμε αριστεροί κουβαλώντας όλο το παρελθόν. Η ιστορία, οι ήρωες, οι μαύρες σελίδες, τα σύμβολα, οι νίκες και οι ήττες, όλα, μα όλα, είναι δικά μας, είμαστε εμείς. Δεν συμφωνούμε με όλα, πολλά μπορεί να τα απορρίπτουμε, όμως όλα μας έχουν διαμορφώσει.

Μια μεγάλη πορεία, από τις ιδέες του Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επανάστασης μέχρι τα πρώτα σοσιαλιστικά σκιρτήματα και το κοινωνικό κράτος. Από την κομμουνιστική έφοδο στον ουρανό του 20ού αιώνα, μέχρι τη Γένοβα και το Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Σε όλη αυτή την πορεία, επιτρέψτε μου να περιλάβω και τα 20 χρόνια ζωής του Συνασπισμού. Η νέα περιπέτεια που πολλοί και πολλές ξεκινήσαμε στα 1991-92.

Αυτό το εγχείρημα, ως πολιτική έκφραση του διαχρονικού ρεύματος της ανανεωτικής-αντιδογματικής αριστεράς, που μπολιάζεται στις μέρες μας με σύγχρονα ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά, είναι ένα εγχείρημα δύσκολο και πρωτότυπο. Που αμφισβητεί και τολμά. Που μπορεί, ξεπερνώντας παιδικές του ασθένειες, να εμπνέει και να κάνει περήφανους όσους στρατεύονται σ' αυτό, το στηρίζουν και το ακολουθούν.

Οι κοινωνικοί αγώνες θα φέρουν την πολιτική αλλαγή - Συνέντευξη του Γιάννη Μπαλάφα στην Κυριακάτικη ΑΥΓΗ

2011-01-16T23:34:00.000+02:00

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ Δ. ΧΡΗΣΤΟΥ

Απαιτείται προσπάθεια από όλες τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ για να ξεπεραστούν τα μεγάλα ελλείμματα εμπιστοσύνης και οι ανταγωνισμοί που έχουν κυριαρχήσει για μεγάλο διάστημα και θέτει κάποιες προϋποθέσεις και ένα διάστημα «δοκιμασίας» για να μπορέσει να προχωρήσει το εγχείρημα

Ο ΣΥΝ θεωρεί πως η ανάπτυξη των κοινωνικών αγώνων θα δημιουργήσει την πολιτική ανάγκη για αλλαγή μετά την παταγώδη αποτυχία των νεοφιλελεύθερων συνταγών λέει στην “Αυγή” ο Γιάννης Μπαλάφας (μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ) αισιοδοξώντας για τις πολιτικές διεργασίες συμμαχιών στην ευρύτερη αριστερά. Θα ήταν ιδιαίτερα θετικό -τονίζει να συμμετάσχουν δυνάμεις που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ., συγκροτημένες δυνάμεις, όπως οι Οικολόγοι-Πράσινοι, αλλά και ευρύτερες δυνάμεις του οικολογικού χώρου, η Δημοκρατική Αριστερά, συλλογικότητες της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και φυσικά, με σημαντικό ρόλο, το συμμαχικό σχήμα του ΣΥΡΙΖΑ. Αναλυτικά η συνέντευξη.

* Με την κρίση εγκατεστημένη για τα καλά στη χώρα μας και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, χωρίς ορατή διέξοδο, πόσο έχουν συνειδητοποιηθεί οι στόχοι και οι σκοπιμότητες της πολιτικής κυβέρνησης - τρόικας;
Μας είπαν ότι εφαρμόζουν τα αντικοινωνικό Μνημόνιο για να μειωθεί προοπτικά το χρέος. Αυτό αποδείχθηκε πλέον ότι είναι απολύτως ψευδές. Το χρέος, ως ποσοστό του ΑΕΠ, λόγω της μεγάλης ύφεσης, δεν μειώνεται, διογκώνεται συνεχώς. Επομένως, τα μέτρα του Μνημονίου αποτελούν σκοπό καθαυτά και όχι το μέσον για να μειωθεί το χρέος.

Η μείωση του εργατικού κόστους, η δραστική μείωση των κοινωνικών δαπανών, η συμπίεση των μεσο-στρωμάτων, η παραγωγική άπνοια, είναι επιλογές συνειδητές, που αναδεικνύουν τον μείζονα στόχο, που είναι η βίαιη αναδιανομή πόρων και εισοδημάτων. Το κεφάλαιο, με την όποια μορφή, να μην «σπαταλάται» εδώ κι εκεί, αλλά να συγκεντρώνεται και να ελέγχεται από συγκεκριμένα κέντρα. Για τη μεγάλη πλειοψηφία η κατάσταση χειροτερεύει, όμως μια μειοψηφία κερδίζει από την κρίση, με τη μείωση των φορολογικών συντελεστών, τη μείωση του εργατικού κόστους, τα ασύδοτα κερδοσκοπικά παιχνίδια, κ.λπ. Στο μέλλον, όταν αυτά τα κέντρα κρίνουν, θα κινήσουν με τους δικούς τους όρους την οικονομική δραστηριότητα, έχοντας εξασφαλίσει και πάλι τα υπέρογκα κέρδη τους.

* Γιατί οι μέχρι σήμερα αντιδράσεις των πολιτών είναι κατώτερες των οδυνηρών επιπτώσεων στη ζωή τους; Πώς προβλέπεις την κοινωνική ενεργοποίηση το επόμενο διάστημα;

Είναι η αμηχανία, η ανασφάλεια, η αβεβαιότητα για το αύριο που, μέχρι σήμερα, μπλοκάρουν, σε σημαντικό βαθμό, τη μαζική και ενεργητική εκδήλωση της αγανάκτησης που αναμφισβήτητα επικρατεί στον κόσμο. Όμως, ας μην υποτιμάμε τις αυξανόμενες απεργιακές κινητοποιήσεις, τις διαμαρτυρίες, τις μαζικές διαδηλώσεις που ήδη έχουν πραγματοποιηθεί, στις οποίες συμπαραστεκόμαστε και συμμετέχουμε ολόψυχα.

Σήμερα, που το «καζάνι βράζει» και στη χώρα μας, καθώς και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, δύο ζητήματα είναι καίρια: Πρώτο, το κίνημα να εμποδίσει πρακτικά την υλοποίηση συγκεκριμένων αντιλαϊκών μέτρων, όπως απολύσεις ή επιχειρησιακές συμβάσεις, κ.λπ., ώστε να ενισχυθεί η αυτοπεποίθηση.

Δεύτερο, να εξαπλωθεί η αυτοοργάνωση πολύμορφων δικτύων και πρωτοβουλιών έμπρακτης αλληλεγγύης και βοήθειας σε συνανθρώπους μας που δοκιμάζονται σκληρά. Να μην περάσει η προσπάθεια να στρέψουν τη μια κοινωνική ομάδα ενάντια στην άλλη. Να μη ζουγκλοποιηθούν οι κοινωνίες μας.

* Είναι, όμως, αρκετά αυτά; Πώς θα αντικρούσει η Αριστερά, συνολικά, το επιχείρημα των κυβερνώντων ότι η πολιτική του Μνημονίου είναι σκληρή, αλλά αναγκαία, ότι πρόκειται για μονόδρομο;
Η διαπιστωμένη πλέον αποτυχία του νεοφιλελευθερισμού να οδηγήσει σε καταστάσεις ευρύτερα νομιμοποιημένες, είναι η αφετηρία για τη διατύπωση της εναλλακτικής μας πρότασης. Μετά 30 χρόνια εφαρμογής τους, οι νεοφιλελεύθερες συνταγές, που οδήγησαν στη γενικευμένη κρίση που βιώνουμε, αμφισβητούνται μαζικά. Η διέξοδος που προτείνει η αριστερά βρίσκεται στον αντίποδα της λογικής του Μνημονίου και περιλαμβάνει ένα συνεκτικό σύνολο προτάσεων.

Εντελώς ενδεικτικά αναφέρουμε: Αναδιάρθρωση του χρέους (διαγραφή μέρους, ευρωομόλογο κ.λπ.). Αναδιανομή εισοδημάτων (κύρια, με προοδευτική φορολογική μεταρρύθμιση). Ανάπτυξη, με ειδική στήριξη της εσωτερικής ζήτησης, στοχευμένες δημόσιες επενδύσεις, δημιουργία τραπεζικού πυλώνα υπό δημόσιο - κοινωνικό έλεγχο κ.λπ. Ενίσχυση της Απασχόλησης.

Ιδιαίτερα θέλω να επισημάνω την υπερεθνική, την ευρωπαϊκή διάσταση της πρότασής μας. Ο σχεδιασμός και η δράση στο εθνικό επίπεδο, είναι ανάγκη να έχει στραμμένο το βλέμμα στην Ευρώπη. Για πανευρωπαϊκές διεκδικήσεις, για πανευρωπαϊκό συντονισμό του εργατικού κινήματος. Χωρίς ψευδαισθήσεις για τη σημερινή Ε.Ε., με εμμονή στη θέση για μια νέα αρχιτεκτονική της Ένωσης, με πανευρωπαϊκό συντονισμό του εργατικού κινήματος.

* Αφού η σημερινή κυβέρνηση ούτε θέλει, ούτε μπορεί να δεχθεί μια αντιμνημονιακή εναλλακτική πρόταση, πώς μπορούν να προωθηθούν οι θέσεις σας και από ποιο πολιτικό υποκείμενο;
Έχετε δίκιο, η κυβέρνηση Παπανδρέου υλοποιεί απαρέγκλιτα το κοινό της σχέδιο με ΔΝΤ και κυρίαρχους κύκλους της Ε.Ε. Από αυτή την άποψη πρόκειται για μια κυβέρνηση επικίνδυνη για τα συμφέροντα του λαού και της χώρας. Το λαϊκό κίνημα εγγράφει στην ημερήσια διάταξη το πρόβλημα της απομάκρυνσής της. Με ταυτόχρονη, φυσικά, απόρριψη μιας κυβέρνησης της Ν.Δ. ως διάδοχης κατάστασης.

Τι κάνουμε; Πρωτίστως, προωθούμε την εναλλακτική μας πρόταση διεξόδου στην κοινωνία. Γιατί πιστεύουμε ότι μέσα στους κοινωνικούς αγώνες θα διαμορφωθούν οι προϋποθέσεις για την αναγκαία αλλαγή των σημερινών κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών προς όφελος των αντινεοφιλελεύθερων - αντιμνημονιακών δυνάμεων.

Να τονίσω στο σημείο αυτό ότι η συμμετοχή του ΣΥΝ στο Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς, προωθώντας τον συντονισμό της δράσης των αριστερών-προοδευτικών δυνάμεων σε ευρωπαϊκό επίπεδο, συμβάλει ουσιαστικά και διευκολύνει γενικότερα τις αναγκαίες αλλαγές των συσχετισμών.

Η παραπάνω ανάλυση μας έχει οδηγήσει ως κόμμα στη συνειδητοποίηση της ιστορικής ανάγκης ενός ευρύτατου ενωτικού μετώπου για την απεμπλοκή της χώρας από την καταστροφική πολιτική του Μνημονίου.

* Αυτή η σύλληψη πρόταση του ΣΥΝ για ένα ενωτικό μέτωπο, ποιες δυνάμεις - εν δυνάμει - περιλαμβάνει και πού στοχεύει;
Να επαναλάβω ότι η σταθερή κοινωνική γείωση της δράσης μας είναι ο πιο ασφαλής δρόμος για φυσιολογική κυοφορία των πολιτικών πρωτοβουλιών και για ενωτικά αποτελέσματα στην κατεύθυνση του μετώπου που προαναφέραμε.

Η συγκρότηση του μετώπου πρέπει να γίνει σε βάση αντιμνημονιακή και αντινεοφιλελεύθερη. Με στόχο να απαλλαγεί η χώρα από τα ασφυκτικά δεσμά της πολιτικής κυβέρνησης-τρόικας και, μέσα από τη δημιουργία μιας νέας κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας, να ανοίξουν δίαυλοι δημοκρατικοί-κοινωνικοί-οικολογικοί στην πορεία της χώρας.

Θέλουμε το μέτωπο να είναι ευρύτατο και πάντα αντιμνημονιακό. Το κόμμα μας θεωρεί ότι στις διεργασίες, από το ξεκίνημά τους, θα ήταν ιδιαίτερα θετικό να συμμετάσχουν δυνάμεις και σύντροφοι/ισσες που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ., συγκροτημένες δυνάμεις, όπως οι Οικολόγοι-Πράσινοι, αλλά και ευρύτερες δυνάμεις του οικολογικού χώρου, η Δημοκρατική Αριστερά, συλλογικότητες της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και φυσικά, με σημαντικό ρόλο, το συμμαχικό σχήμα του ΣΥΡΙΖΑ.

* Με την πρόσφατη απόφαση της Πολιτικής Γραμματείας «Για μια νέα αρχή του ΣΥΡΙΖΑ», θεωρείτε ότι η κρίση στον ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να ξεπεραστεί; Με τη δήλωση διαφοροποίησής σας από την απόφαση της Πολιτικής Γραμματείας, τι θέλετε να εκφράσετε;
Η απόφαση της Πολιτικής Γραμματείας δεν αγνοεί τα προβλήματα, γι' αυτό επισημαίνει ότι απαιτείται προσπάθεια από όλες τις συνιστώσες για να ξεπεραστούν τα μεγάλα ελλείμματα εμπιστοσύνης και οι ανταγωνισμοί που έχουν κυριαρχήσει για μεγάλο διάστημα και θέτει κάποιες προϋποθέσεις και ένα διάστημα «δοκιμασίας» για να μπορέσει να προχωρήσει το εγχείρημα.

Τα τρία μέλη της Πολιτικής Γραμματείας (Δούρου, Μπαλάφας, Πουλάκης), που δεν συμφωνήσαμε και δεν υπερψηφίσαμε την απόφαση, με τη δήλωσή μας, διατυπώνουμε δύο βασικές ενστάσεις:

Η πρώτη είναι, ότι η απόφαση δεν περιέχει τα πολιτικά και προγραμματικά διακυβεύματα της παρούσας φάσης που θα έπρεπε να αποτελούν προϋπόθεση για ένα νέο ξεκίνημα.

Η δεύτερη ένσταση επισημαίνει την αντίθεσή μας με τη συνέχιση της συνεργασίας με ορισμένες δυνάμεις, όπως το απόλυτα ανταγωνιστικό με τον ΣΥΝ «Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής», με τις οποίες υπάρχουν πλήρως αποκλίνουσες απόψεις σε κεντρικά ζητήματα, όπως η κρίση, η Ευρώπη κ.λπ.

Τέλος, η απόφαση της Πολιτικής Γραμματείας είναι δεδομένη και στο αμέσως επόμενο διάστημα θα διαφανούν τα περιθώρια και οι δρόμοι υλοποίησής της.

* Πώς μπορεί ο Συνασπισμός να ανταποκριθεί στα σύνθετα προβλήματα και καθήκοντα της συγκυρίας;
Έχουμε πλήρη συνείδηση ότι η σημερινή κατάσταση στο κόμμα μας δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες της κρίσιμης φάσης που διανύουμε.

Αφετηρία και προϋπόθεση για να αλλάξουμε και να βελτιώσουμε πολλά από τα κομματικά δεδομένα είναι ο ισχυρός Συνασπισμός. Ισχυρός οργανωτικά και πολιτικά. Με σαφή ταυτότητα και στίγμα ως μια δύναμη που θέλει και μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στην απόκρουση της νεοφιλελεύθερης επίθεσης και, ταυτόχρονα, έχει πολιτικό σχέδιο, με προτάσεις εναλλακτικές και θέση για ενωτικό-αντιμνημονιακό μέτωπο.

Στην προσπάθεια αυτή, ο ΣΥΝ ενισχύεται αποφασιστικά από το γεγονός ότι είναι η κύρια πολιτική έκφραση του διαχρονικού και ανθεκτικού ρεύματος της ριζοσπαστικής ανανεωτικής αριστεράς. Μέσα στον κόσμο της αριστεράς, στην κοινωνία γενικότερα.

Η υπεράσπιση αυτής της αριστεράς, με πίστη και πάθος, με υπευθυνότητα και χωρίς ετεροπροσδιορισμούς, είναι η επιλογή μας, είναι η δύναμή μας για να προχωρήσουμε.

Δήλωση τριών μελών της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ σχετικά με το προτεινόμενο νέο ξεκίνημα του ΣΥΡΙΖΑ

2011-01-12T19:23:00.001+02:00

«Δεν συμφωνούμε και δεν υπερψηφίσαμε την απόφαση της Π.Γ. για ένα νέο ξεκίνημα του ΣΥΡΙΖΑ, διότι η απόφαση αυτή αφενός δεν περιέχει πολιτικά-προγραμματικά στοιχεία πάνω στα οποία πρέπει να βασίζεται μια στέρεη πολιτική συμμαχία και, αφετέρου, επιμένει στη συνέχιση της συνεργασίας με δυνάμεις, όπως είναι το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής, οι οποίες τοποθετούνται σαφώς ανταγωνιστικά με το κόμμα μας και, ταυτόχρονα, υποστηρίζουν πολιτικές-για την κρίση, την Ευρώπη, κλπ- που βρίσκονται στον αντίποδα των δικών μας επεξεργασιών».

Ρένα Δούρου

Γιάννης Μπαλάφας

Κώστας Πουλάκης

Συνέντευξη στο Ρ/Σ «105,5 ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ»

2010-12-14T19:54:00.001+02:00

Ο Γιάννης Μπαλάφας, μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ, δήλωσε μεταξύ άλλων μιλώντας στο Ρ/Σ «105,5 ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ» (Ν.Παπαδημητρίου):

Ο λαός με την ενωτική του πάλη ενάντια στα κατάπτυστα κυβερνητικά μέτρα και η αριστερά με την πρωτοπόρα συμβολή της στους αγώνες και με τις προτάσεις της, μπορούν να βάλουν ένα φρένο στον κυβερνητικό κατήφορο.

Ο ΣΥΝ στους δρόμους, τους χώρους δουλειάς και το κοινοβούλιο, αγωνίζεται να γίνει συνείδηση ότι η κυβερνητική πολιτική δεν αποτελεί μονόδρομο. Ο εναλλακτικός δρόμος που προτείνουμε περνάει, σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, μέσα από: Αναδιάρθρωση του χρέους, Αναδιανομή των εισοδημάτων, Ανάπτυξη με στοχευμένες δημόσιες επενδύσεις και Απασχόληση με αναστροφή της ύφεσης.

To Γραφείο Τύπου του Συνασπισμού

Περιφέρεια Αττικής: Μια μάχη με ιδιαίτερη σημασία

2010-10-25T12:22:00.002+03:00

άρθρο στην Κυριακάτικη Αυγή, 24/10/2010

Ήταν αναγκαία η ευρύτερη δυνατή συσπείρωση δυνάμεων που απορρίπτουν το Μνημόνιο από τα αριστερά. Στη βάση αυτή της λογικής έγινε η συνάντησή μας με δυνάμεις «αντιμνημονιακές», που προέρχονται από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ και προχωρούν σε πολιτική και οργανωτική απεμπλοκή από το κυβερνών κόμμα.

Δύο βδομάδες πριν από την 7η Νοέμβρη η εκλογική μάχη για τους φορείς της Αυτοδιοίκησης σημαδεύεται έντονα και για πρώτη φορά από δυο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά: την πρωτοφανέρωτη σε ένταση και διάρκεια κρίση -οικονομική, κοινωνική, πολιτική, οικολογική- και την εκλογή στις περιφέρειες. Ο συνδυασμός των δύο αυτών στοιχείων, ιδιαίτερα στην «τεράστια» Περιφέρεια της Αττικής, προσδίδουν στον εκλογικό αγώνα ξεκάθαρο πολιτικό χαρακτήρα, ο οποίος επικαθορίζει, χωρίς να υποβαθμίζει, την κατεύθυνση αντιμετώπισης και των μεγάλων τοπικών προβλημάτων της πρώτης περιφέρειας της χώρας. Έτσι οδηγηθήκαμε, φυσιολογικά, στο μέτωπο ενάντια στην πολιτική κυβέρνησης -ΔΝΤ- κυρίαρχων δυνάμεων της Ε.Ε. και στην προβολή, κατά προτεραιότητα, ουσιαστικά και συμβολικά, της απόρριψης του περιβόητου Μνημονίου.

Εκτιμήσαμε ότι, για να μην είναι αυτή η μάχη, «μια τουφεκιά για την τιμή των όπλων», ήταν αναγκαία η ευρύτερη δυνατή συσπείρωση δυνάμεων που απορρίπτουν το Μνημόνιο από τα αριστερά. Στη βάση αυτή της λογικής έγινε η συνάντησή μας με δυνάμεις «αντιμνημονιακές», που προέρχονται από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ και προχωρούν σε πολιτική και οργανωτική απεμπλοκή από το κυβερνών κόμμα. Η παράταξη «Αττική Συνεργασία - Όχι στο Μνημόνιο», με υποψήφιο περιφερειάρχη τον Αλέξη Μητρόπουλο, είναι ακριβώς η έκφραση αυτών των υπαρκτών κοινωνικοπολιτικών αναγκών και διεργασιών.

Η υπερψήφιση της παράταξης στις 7 Νοέμβρη θα είναι μία ψήφος καταδίκης της πολιτικής του Μνημονίου. Για να μπει ένα φρένο στα σχέδια κυβέρνησης - τρόικας. Για να υπάρξει «ρωγμή» στην ασυδοσία των κυβερνώντων. Για να διατηρηθεί ζωντανή η ελπίδα ότι η ψήφος και οι αγώνες του λαού φέρνουν αποτέλεσμα, ότι το «πειραματόζωο» αντέχει και αντιδρά.

Οι εκλογές στις 7 και 14 Νοέμβρη θα είναι ένας πρώτος, σημαντικός σταθμός στη συνάντηση των δυνάμεων της ριζοσπαστικής ανανεωτικής αριστεράς με τις σοσιαλιστικές - σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις που απεγκλωβίζονται από το ΠΑΣΟΚ και με δυνάμεις της μαχητικής οικολογίας. Και φυσικά δεν θα σταματήσουμε.

Πολιτική μας βούληση είναι η συνάντηση αυτή να ενισχυθεί και να προχωρήσει με ειλικρίνεια και ισοτιμία. Με σαφή προσπάθεια να ισχυροποιήσει την κοινωνική της γείωση. Να διαμορφώσει βήμα - βήμα ένα ανοιχτό αντινεοφιλελεύθερο - προοδευτικό προγραμματικό πλαίσιο. Να αποκτά σταδιακά στρατηγικά χαρακτηριστικά. Να μπορέσει να δώσει την προοπτική μιας πειστικής, ρεαλιστικής απάντησης στην ανάγκη να ανατραπούν οι σημερινοί συσχετισμοί και να ανοίξει ο δρόμος για την προοδευτική αναγέννηση της χώρας μας.

Θα γίνουν πράξη όλα τα παραπάνω; Θα αγωνιστούμε να γίνουν. Χωρίς απόλυτες βεβαιότητες, αναλαμβάνοντας και το αντίστοιχο ρίσκο. Σίγουρα, όμως, παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε ως κόμμα και ως χώρος, αποδεικνύουμε ότι είμαστε οι μόνοι, στον ευρύτερο αριστερό χώρο, που διαμορφώσαμε μια εκλογική τακτική ενταγμένη σε μια στρατηγική με έντονα ενωτικά, αριστερά χαρακτηριστικά. Και τολμώ να πω σε αντιδιαστολή με άλλες πρακτικές στη συγκεκριμένη εκλογική - πολιτική μάχη.

Η κριτική μας στις διαφοροποιημένες πολιτικές - εκλογικές επιλογές αναφέρεται πρωτίστως στο ψηφοδέλτιο Δημαρά. Παρά τις προσπάθειες που καταβάλλονται από διάφορες πλευρές, μεταξύ των οποίων και από την ηγεσία του ΚΚΕ, να θολώσουν τα νερά όταν αναφέρονται στα ψηφοδέλτια Μητρόπουλου και Δημαρά, είναι η ίδια η συγκρότηση του ψηφοδελτίου Δημαρά, από πλευράς μεθοδολογίας, προσώπων, προελεύσεων, στήριξης από συγκεκριμένα οικονομικά και εκδοτικά κέντρα και, κυρίως, απεύθυνσης σε διεργασίες της ευρύτερης κεντροδεξιάς που καταδεικνύουν ότι το ψηφοδέλτιο αυτό διαμορφώθηκε ακριβώς ως ανάχωμα για πιθανές ρηγματώσεις του ΠΑΣΟΚ και συνεργασίες αντιμνημονιακών δυνάμεων με την αριστερά.

Η πρόταση υπό τον Δημαρά επιδιώκει να απορροφήσει τη δυσαρέσκεια ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ για μια μόνον ημέρα, ώστε αυτοί οι ψηφοφόροι να επανέλθουν την επομένη στο κόμμα τους.

Από εντελώς άλλη σκοπιά αντιμετωπίζουμε το ψηφοδέλτιο υπό τον Αλέκο Αλαβάνο. Δεν κατανοούμε σε ποια στρατηγική εντάσσεται η πρωτοβουλία για ένα ακόμη ψηφοδέλτιο στον χώρο της αριστεράς. Πώς τεκμηριώνεται η αντίθεση στο άνοιγμα και στη συνάντηση που προωθεί ο ΣΥΝ με δυνάμεις του σοσιαλιστικού και του οικολογικού χώρου και, ακόμη, από πότε η αριστερά απαιτεί «αξονική τομογραφία» για να μετρήσει την αριστεροσύνη των εν δυνάμει συμμάχων της.

Μετράμε μέρες μέχρι την Κυριακή 7 Νοέμβρη. Η βασική έγνοια μας αυτό το σύντομο, αλλά κρίσιμο, διάστημα είναι να έλθουμε σε επαφή με όσο γίνεται περισσότερους συμπολίτες μας, ιδιαίτερα με νέους, με ένα ακροατήριο που έχει πολύ διευρυνθεί. Πατάμε στην τεκμηριωμένη ανάλυσή μας, αντιπαρερχόμαστε τις προσωπικές επιθέσεις, αφουγκραζόμαστε όλες τις κριτικές. Πείθουμε ότι επιδιώκουμε κάτι αναγκαίο, χρήσιμο, ελπιδοφόρο. Ενισχύουμε ολόπλευρα το ψηφοδέλτιο «Αττική Συνεργασία - Όχι στο Μνημόνιο» με υποψήφιο περιφερειάρχη τον Αλέξη Μητρόπουλο!

(*) Ο Γιάννης Μπαλάφας είναι υποψήφιος περιφερειακός σύμβουλος Κεντρικού Τομέα με την «Αττική Συνεργασία - Όχι στο Μνημόνιο». Μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ

Το κόμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ, οι εκλογές

2010-09-10T20:30:00.000+03:00

άρθρο τoυ ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΑΛΑΦΑ* στην εφημερίδα ΑΥΓΗ

Γράφω τις γραμμές αυτές παρ' όλο που εκκρεμούν ακόμα οι τελικές επιλογές για την Περιφέρεια Αττικής. Σ' αυτό το «πρωθύστερο» υπάρχει και μια θετική πλευρά. Γράφω ανεπηρέαστος από τυχόν σκοπιμότητες που μπορεί να εμπεριέχονται στις τελικές αποφάσεις. Οι τρεις επισημάνσεις που καταγράφονται στη συνέχεια συνεκτιμούν την κρίση ως καθοριστικό στοιχείο της παρούσας και της επόμενης φάσης, που επιφέρει μεγάλες αλλαγές σε όλες της πτυχές της κοινωνίας, της οικονομίας αλλά και της πολιτικής.

1. Η πρώτη επισήμανση αφορά το κόμμα μας, τον Συνασπισμό. Οι διαφωνίες, οι δυσκολίες, οι προβληματικές σχέσεις με τον ΣΥΡΙΖΑ, τα λάθη που έχουμε κάνει όχι απλώς δεν αναιρούν αλλά αναδεικνύουν ακόμα πιο καθαρά τη σημασία που έχει η παρουσία του Συνασπισμού -και μάλιστα η ενισχυμένη παρουσία- στην πολιτική ζωή. Του Συνασπισμού, που είναι η συνέχεια και η κύρια, σήμερα, πολιτική έκφραση του ρεύματος της ανανεωτικής αριστεράς. Και είναι αυτό το ρεύμα, διαχρονικό, ανθεκτικό και υπολογίσιμο μέσα στην αριστερά και την κοινωνία.

Υπερασπιζόμαστε τον Συνασπισμό, ξεπερνάμε αγκυλώσεις και εμμονές, κάνουμε το κόμμα μας ικανό να ανταποκριθεί στους στόχους και τις ευθύνες του.

2. Προχωρώντας στην δεύτερη επισήμανση, που αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να πούμε ότι για μεγάλο χρονικό διάστημα, από τα μέσα του 2009, με αφορμή τις ευρωεκλογές, η κατάσταση στο συμμαχικό σχήμα χαρακτηρίζεται από μεγάλα ελλείμματα εμπιστοσύνης, από αδυναμία αναζήτησης προωθητικών συνθετικών λύσεων, από εκδήλωση ανταγωνιστικών σχεδίων με κύριο στόχο τον Συνασπισμό.

Το κόμμα μας προσπάθησε με κάθε μέσον, σε υπερβολικό, τολμώ να πω, βαθμό, να αντιστρέψει την αρνητική αυτή εικόνα, να κρατήσει ζωντανό το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ. Παρά τις προσπάθειες αυτές, οι εξελίξεις κινήθηκαν σε αντίθετη κατεύθυνση. Ορισμένες από τις συνιστώσες (ΚΟΕ, ΚΕΔΑ), χρησιμοποιώντας σαν «πολιορκητικό κριό» την υποψηφιότητα Αλαβάνου για την Περιφέρεια Αττικής, οδήγησαν τα πράγματα στα άκρα. Η κατάθεση της υποψηφιότητας τού πρώην προέδρου του ΣΥΝ σφράγισε τον διχασμό.

3. Ο Συνασπισμός -και εδώ είναι η τρίτη επισήμανση- θα επιμείνει να επιδιώκει τη μέγιστη δυνατή συνεργασία και την κοινή δράση των αριστερών δυνάμεων.

Ταυτόχρονα, όμως, διευρύνουμε τις ενωτικές μας πρωτοβουλίες προς στελέχη και ευρύτερες δυνάμεις που προέρχονται από τον σοσιαλιστικό χώρο, από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ, και έχουν ανοιχτά και ξεκάθαρα διαχωρίσει τη θέση τους από την κυβερνητική πολιτική. Θεωρούμε ότι στις εκλογές στις 7 Νοεμβρίου, ιδιαίτερα στις μεγάλες περιφέρειες και στους μεγάλους δήμους, είναι ανάγκη, αλλά παρουσιάζεται και μια «ευκαιρία», να εκφραστεί μαζικά η αντίθεση στην κυβέρνηση και την πολιτική της, η αντίθεση στο διαβόητο Μνημόνιο. Δεν κρύβουμε, αντίθετα λέμε ανοιχτά, ότι επιδιώκουμε να δημιουργηθεί μια «ρωγμή» στην κυβερνητική αλαζονεία, να χτυπηθεί η μοιρολατρία και να γεννηθεί μια ελπίδα ότι μπορεί να ανοίξει ένας άλλος δρόμος.

Δεν προεξοφλώ σε ποιον βαθμό και με ποιες μορφές θα προχωρήσει, μπροστά στις εκλογές, η συμπόρευση με δυνάμεις του σοσιαλιστικού χώρου. Παρ' όλο που μπορεί να γίνουν και λάθη, πρέπει να πάρουμε αυτό το ρίσκο. Και αυτό γιατί μόνο αυτή η στρατηγική μπορεί να αμφισβητήσει τους μονόδρομους του νεοφιλελευθερισμού.

Μας ενδιαφέρει να οργανωθεί η δυσφορία στην κυβερνητική πολιτική, να συγκροτηθεί ένας πυρήνας, ένας πρώτος πόλος από δυνάμεις αριστερής, σοσιαλιστικής-σοσιαλδημοκρατικής προέλευσης. Η απόφαση του ΣΥΝ υπέρ της υποψηφιότητας του Αλέξη Μητρόπουλου για την Περιφέρεια Αττικής, όπως και ανάλογες προτάσεις και αναφορές σε υποψηφιότητες και πρόσωπα από την αριστερά, τον σοσιαλδημοκρατικό και τον οικολογικό χώρο, ακόμα και ανεξάρτητα από τον βαθμό που θα προχωρήσουν, εντάσσονται στη στρατηγική της μέγιστης δυνατής ενότητας και της επιδιωκόμενης διεύρυνσης...

* Ο Γιάννης Μπαλάφας είναι μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ

Συνέντευξη Γιάννη Μπαλάφα στο ραδιόφωνο της ΝΕΤ (Π.Τσούτσιας - Τ.Σαράντης)

2010-09-02T16:50:00.000+03:00

Μιλώντας στο ραδιόφωνο της ΝΕΤ (Π.Τσούτσιας – Τ.Σαράντης), ο Γ.Μπαλάφας, μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ, μεταξύ άλλων, τόνισε:

-    Πως κατέληξε η Π.Γ. του ΣΥΝ στην υποψηφιότητα του Αλέξη Μητρόπουλου μπροστά στη συνεδρίαση της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ;

Οι επιλογές της 7 Νοεμβρίου, ιδιαίτερα αυτές που αφορούν τις μεγάλες περιφέρειες και τους μεγάλους δήμους, είναι μια «ευκαιρία» για να εκφραστεί μαζικά η αντίθεση στην κυβέρνηση και την πολιτική της, η αντίθεση στο διαβόητο Μνημόνιο. Ως Συνασπισμός θεωρούμε ότι η κατεύθυνση αυτή υπηρετείται, στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό, μέσα από τη συμπόρευση με στελέχη που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ και έχουν ανοιχτά και καθαρά διαχωρίσει τη θέση τους από την κυβερνητική πολιτική. Για να δημιουργηθεί μια ρωγμή στην κυβερνητική αλαζονεία και μια ελπίδα ότι μπορεί να ανοίξει ένας άλλος δρόμος.
Παρακολουθούμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και ενθαρρύνουμε τους διεργασίες αυτές. Η υποψηφιότητα του εργατολόγου, Αλέξη Μητρόπουλου για την περιφέρεια Αττικής υπηρετεί την στρατηγική της μέγιστης δυνατής ενότητας και της επιδιωκόμενης διεύρυνσης.

-    Πως αντιμετωπίζετε την υποψηφιότητα του Αλέκου Αλαβάνου;

Γνωρίζετε ότι έχω διατυπώσει την αντίθεσή μου στην συγκεκριμένη υποψηφιότητα. Και αυτό γιατί, πέραν όλων των άλλων, δεν μπορώ να εντάξω τη επιμονή του Αλέκου στην οποιαδήποτε αξιακή θεώρηση. Δεν αμφισβητώ τις ικανότητές του, την εξυπνάδα του ή την προσφορά του. Στην Αριστερά, όμως, υπηρετούμε αξίες και αρχές, πρώτα απ’ όλα. Αν αυτά τα χάσουμε τι απομένει;

-    Δεν συνεκτιμάτε ότι οι διαφωνίες και οι αντιθέσεις μπορούν να οδηγήσουν σ’ ένα διχασμό στον ΣΥΡΙΖΑ;

Δυστυχώς, από τα μέσα του 2009, με αφορμή τις ευρωεκλογές, η κατάσταση στο συμμαχικό σχήμα δεν εξελίσσεται στο πλαίσιο ενός κλίματος εμπιστοσύνης και αναζήτησης προωθητικών συνθετικών λύσεων. Το αντίθετο, θα έλεγα.
Και στην παρούσα φάση, με «πολιορκητικό κριό» και την υποψηφιότητα Αλαβάνου εκδηλώνονται ανταγωνιστικά σχέδια, που δεν ευνοούν την συνεννόηση και τη σύγκλιση.
Σε κάθε περίπτωση ο πολιτικός εκβιασμός ως μέσο άσκησης πολιτικής δεν μπορεί να είναι αποδεκτός από τη σύγχρονη ριζοσπαστική ανανεωτική Αριστερά.

Η πορεία προς τις αυτοδιοικητικές εκλογές θα κρίνει το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ

2010-07-04T20:37:00.001+03:00

Συνέντευξη Γ.Μπαλάφα, μέλους της Π.Γ. του ΣΥΝ στην Κυριακάτικη ΑΥΓΗ, 4/7/2010

- Μετά το συνέδριο εξακολουθείτε να έχετε την ευθύνη, από πλευράς ΣΥΝ, στη διεύθυνση της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ. Πόσο και πώς επηρεάζεται η δράση της Κ.Ο. από την αποχώρηση των τεσσάρων βουλευτών;

Αναμφισβήτητα η αποχώρηση των τεσσάρων βουλευτών μας στερεί μία κοινοβουλευτική εμπειρία χρόνων. Δημιουργείται ένα κενό, το οποίο με τις κατάλληλες αναπροσαρμογές και με ενίσχυση των προσπαθειών των βουλευτών μας, των συνεργατών και της διεύθυνσης αρχίσαμε να το καλύπτουμε. Η κρίση και η κυβερνητική πολιτική δημιουργούν πρόσθετες ανάγκες στους αγώνες, στο νομοθετικό έργο, τον κοινοβουλευτικό έλεγχο. Προσπαθούμε να ανταποκριθούμε.

- Γενικότερα, πώς βλέπετε τη σχέση του ΣΥΝ με τη Δημοκρατική Αριστερά;

Από την πλευρά μας δεν αντιμετωπίζουμε το κόμμα «Δημοκρατική Αριστερά» σαν αντίπαλο. Φυσικά διαφωνώ και διαφωνούμε με το σκεπτικό και την επιλογή της αποχώρησης, ιδιαίτερα στην παρούσα συγκυρία, όμως τώρα έχουμε να κάνουμε με άλλο κόμμα. Στο πλαίσιο μιας πολιτικής αποφασιστικής εναντίωσης στο Μνημόνιο και την κυβερνητική πολιτική, μπορούμε να συνεργαστούμε στις εκλογές για την Αυτοδιοίκηση, στον συνδικαλισμό και φυσικά στο Κοινοβούλιο, ιδιαίτερα στην εναντίωση στο ασφαλιστικό νομοσχέδιο. Εμείς δεν πρόκειται να ρίξουμε «λάδι στη φωτιά». Παραπέρα, η ζωή θα δείξει. Όλοι μας κρίνουμε και κρινόμαστε.

- Τι σκέφτεστε για το μέλλον του Συνασπισμού, με δεδομένη την πολύπλευρη αμφισβήτηση που δέχεται και μάλιστα σε συνθήκες γενικευμένης κοινωνικής και πολιτικής κρίσης;

Στην περίπου εικοσάχρονη ζωή του κόμματός μας δεν είναι η πρώτη φορά που φθάνουμε σε κατάσταση οριακή. Πριν από 20 χρόνια, ιδρύοντας τον Συνασπισμό, παίρναμε μια πολύ δύσκολη απόφαση. Να υπερβούμε δημιουργικά και τις δύο εκδοχές της αριστεράς του 20ού αιώνα, την κομμουνιστική και τη σοσιαλδημοκρατική. Σ' αυτή την κατεύθυνση κάναμε ουσιαστικά βήματα, όμως δεν έχουμε κατορθώσει να θεμελιώσουμε γερά ένα σύγχρονο αριστερό κόμμα, που όχι μόνο θα ξέρει τι δεν θέλει να είναι, αλλά θα έχει διαμορφώσει ένα σαφές και κατοχυρωμένο στις συνειδήσεις των αριστερών πολιτών πολιτικό και ιδεολογικό στίγμα. Αυτή είναι η αιτία του ισχυρού ακόμη ετεροπροσδιορισμού και της επίδρασης που υπάρχει στις γραμμές μας από πλευράς της κομμουνιστικής και της σοσιαλδημοκρατικής παράδοσης. Έτσι, σε συνθήκες κρίσης, όπως στις μέρες μας, εκδηλώνονται φαινόμενα κρίσης ταυτότητας και αμφισβήτησης. Όμως, οι λόγοι που γέννησαν το Συνασπισμό και τα συγγενή κόμματα, τουλάχιστον, σε όλη την Ευρώπη, είναι πάντα επίκαιροι. Γι' αυτό θα προχωρήσουμε, γνωρίζοντας ότι το παλιό ανθίσταται. Για να οικοδομήσουμε μια σύγχρονη, ριζοσπαστική, ανανεωτική και διαρκώς ανανεούμενη αριστερά, μια αριστερά δημοκρατική και σοσιαλιστική.

- Στη βάση ποιου πολιτικού σχεδίου δραστηριοποιείται ο ΣΥΝ μετασυνεδριακά;

Το πολιτικό μας σχέδιο, όπως εγκρίθηκε στο 6ο Συνέδριο, από τη μια πλευρά περιλαμβάνει τους στόχους μας, με εστίαση στην οικονομική κρίση, στην αντιμετώπιση των οδυνηρών συνεπειών της, στην αναζήτηση διεξόδου από αυτήν. Βασικό μας εφόδιο είναι το πρόγραμμα, οι θέσεις, οι προτάσεις μας. Θέλουμε οι πολίτες να βλέπουν σ' εμάς το κόμμα που θέλει και επιδιώκει να συμβάλει στην αντιμετώπιση των προβλημάτων τους εδώ και τώρα. Από την άλλη πλευρά, σύμφωνα με το πολιτικό μας σχέδιο στη σημερινή φάση, ο δρόμος για την προώθηση των στόχων μας περνάει πρωτίστως μέσα από την απεύθυνσή μας στην κοινωνία. Συμμετέχουμε σε αγώνες, ενθαρρύνουμε ενωτικές και εναλλακτικές διεργασίες, πρωτοστατούμε σε σχήματα αυτοοργάνωσης. Επιδιώκοντας τη διαμόρφωση ενός κοινωνικού ρεύματος, με πλειοψηφικές φιλοδοξίες, προβάλλει η ανάγκη της πιο πλατιάς κοινωνικής συσπείρωσης με κόσμο του ΠΑΣΟΚ και από το ΠΑΣΟΚ που απορρίπτει την κυβερνητική πολιτική, με πολίτες με οικολογικές ευαισθησίες, με ανένταχτους αριστερούς, με δραστήριους αγωνιστές. Η πολιτική έκφραση της κοινωνικής αυτής κινητικότητας δεν θα γίνει αυτόματα, όμως μπορούμε βάσιμα να προσβλέπουμε στην προοπτική μιας κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας, που θα ανοίξει τον δρόμο για την προοδευτική ανέλιξη της χώρας μας.

- Πώς μεταφράζονται όλα αυτά στη μάχη των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών του Νοεμβρίου;

Σ' αυτή τη μάχη πρέπει να πάμε με ψηφοδέλτια αγώνα και νίκης που θα εκφράζουν την πιο πλατιά διάθεση για διεύρυνση. Με σαφή μέτωπο στην αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική και τους εκπροσώπους της, με απόλυτη εναντίωση στην οπισθοδρόμηση, τον κάλπικο πατριωτισμό και την ξενοφοβία. Με εναλλακτικές προτάσεις και δράσεις για έμπρακτη βοήθεια στα πιο αδύναμα τμήματα του πληθυσμού, για υπεράσπιση της ποιότητας ζωής στις γειτονιές και τις πόλεις.

- Και ο ΣΥΡΙΖΑ; Πώς συνδέεται με όλα αυτά;

Με βάση την απόφαση του συνεδρίου, ότι η σημερινή προβληματική κατάσταση στον ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να συνεχιστεί, έχει ξεκινήσει η διαδικασία διατύπωσης ενός νέου πολιτικού συμβολαίου, με την επιδίωξη της μέγιστης δυνατής συνεννόησης μεταξύ των συνιστωσών. Η προσπάθεια αυτή οφείλει, με υπευθυνότητα και αποφασιστικότητα, να ξεπεράσει τους ανταγωνισμούς και τις φυγόκεντρες τάσεις που οφείλονται κύρια στη δράση του «Μετώπου», που έχουν δημιουργήσει ορισμένες από τις συνιστώσες με επικεφαλής τον Αλέκο Αλαβάνο. Δεν μπορεί να διαιωνιστεί, σε μια πολιτική συμμαχία, όπως είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, η αντιπαράθεση ανταγωνιστικών πολιτικών σχεδίων. Ο καθένας ας πάρει τις ευθύνες του και τον δρόμο του. Σε κάθε περίπτωση, η πορεία προς τις Περιφερειακές και Δημοτικές εκλογές θα είναι μια δοκιμασία για το αύριο του συμμαχικού σχήματος.

- Πώς προχωράει το κόμμα μετά το συνέδριο; Υπάρχει σ' αυτή την πορεία θέση και ρόλος για το «Ενιαίο Ψηφοδέλτιο μελών ΣΥΝ- 2010» με το οποίο και εσείς εκλεγήκατε;

Μετά το συνέδριο έχουμε ένα «άλλο» κόμμα. Αποχώρησε ένα αξιοσημείωτο τμήμα στελεχών και μελών του, στη θέση του ενιαίου Αριστερού Ρεύματος προέκυψαν οι τάσεις «Αριστερή Ενότητα» και «Αριστερό Ρεύμα», έκανε αισθητή την παρουσία του το πρωτοεμφανιζόμενο «Ενιαίο Ψηφοδέλτιο μελών ΣΥΝ-2010». Η κύρια, όμως, διαφορά έγκειται στη διάθεση που εκφράστηκε πλειοψηφικά μέσα στο συνέδριο για την ανάγκη προωθητικών συνθέσεων (αυτό σήμαινε η απαίτηση για ενιαία λίστα στην εκλογή της ΚΠΕ) και στην κριτική που ασκήθηκε στη λειτουργία των τάσεων.

Επομένως, η κύρια πλευρά της αναγκαίας ανασυγκρότησης του κόμματος είναι η συνολική στροφή στην κοινωνία, η εξωστρεφής δράση. Συνδυάζουμε τη συμμετοχή στους αγώνες για την απόκρουση του Μνημονίου κυβέρνησης - ΔΝΤ - κυρίαρχων κύκλων της Ε.Ε. με την προετοιμασία για τις εκλογές στους Δήμους και στις Περιφέρειες. Οδηγός μας «η ενότητα στη διαφορετικότητα», ο συνδυασμός δημοκρατίας, συμμετοχής και αποτελεσματικότητας. Οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες που στηρίξαμε το «Ενιαίο Ψηφοδέλτιο μελών ΣΥΝ-2010» θα συνεχίσουμε, μέσα από τις κομματικές διαδικασίες, τις προσπάθειες για κόμμα των μελών χωρίς διαμεσολάβηση από τάσεις και ομαδοποιήσεις, για προωθητικές συνθέσεις, για ένα Συνασπισμό ικανό να ανταποκριθεί στις ευθύνες που του αναλογούν στη σημερινή συγκυρία.

Δήλωση του Γιάννη Μπαλάφα, μέλους Π.Γ. του ΣΥΝ

2010-05-18T12:03:00.000+03:00

Μέσα στις ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες, για το κόμμα και την κοινωνία, στην πορεία προς το έκτακτο συνέδριό μας, η μεθόδευση του αποκλεισμού του σ. Φ. Κουβέλη από το συνέδριο, από συγκεκριμένη ομάδα μελών της Π.Κ. Καλλιθέας, συνιστά πράξη καταδικαστέα, πολιτικά εμπαθή και ξένη προς το δημοκρατικό ήθος της Αριστεράς που εκπροσωπούμε.

Οι ενέργειες αυτές επιχειρούν, συνειδητά ή ασυνείδητα, να δυναμιτίσουν τη συλλογική μας προσπάθεια για ένα δημοκρατικό, ανοιχτό και χρήσιμο για την κοινωνία συνέδριο. Οι προσπάθειες αυτές θα αποτύχουν. Η επιτυχία του συνεδρίου θα είναι η καλύτερη απάντηση σε όλα αυτά τα σχέδια.

Αγωνιστική αντιμετώπιση - άρθρο στην Ελευθεροτυπία 18/5/2010

2010-05-18T12:00:00.005+03:00

Οι απαντήσεις μου αναφέρονται στην Αριστερά που αντιπαρατίθεται στη δογματική κομμουνιστική Αριστερά και στη μεταλλαγμένη σοσιαλδημοκρατία τύπου ΠΑΣΟΚ. Στη χώρα μας η κύρια κομματική έκφραση αυτής της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς είναι ο Συνασπισμός. Ο Συνασπισμός καταδικάζει απερίφραστα τα αντιλαϊκά μέτρα της κυβέρνησης, το σημερινό ρόλο της Ε.Ε. και την ανάμιξη του ΔΝΤ. Παράλληλα, απέναντι στην πρωτόγνωρη κρίση απαντά με τη δικιά του εναλλακτική πρόταση, πείθοντας ότι η νεοφιλελεύθερη κυβερνητική πολιτική δεν είναι μονόδρομος. Το πρόγραμμα που προβάλλει ο ΣΥΝ για τη διέξοδο από την κρίση είναι ένα συνεκτικό σύνολο προτάσεων που αντιμετωπίζουν κύρια:

**Το πρόβλημα του μεγάλου χρέους: με αναζήτηση εναλλακτικών πηγών δανεισμού, με μειωμένα επιτόκια μέσω Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, με διαγραφή μέρους του χρέους κ.λπ.

* Την ανάγκη αύξηση των εσόδων: με αύξηση φορολογίας στα υψηλά εισοδήματα, με φορολόγηση της μεγάλης εκκλησιαστικής περιουσίας, την ουσιαστική πάταξη της φοροδιαφυγής.

* Τις υπέρογκες δαπάνες: με δραστική μείωση των στρατιωτικών κονδυλίων, με χτύπημα της κρατικής διαφθοράς κ.λπ.

* Την ανυπαρξία αναπτυξιακής πνοής: με την υλοποίηση ενός προγράμματος επενδύσεων με ευθύνη του Δημοσίου, για μείωση της ανεργίας και ενίσχυση της ζήτησης, το οποίο μπορεί, δευτερογενώς, να κινητοποιήσει και ιδιωτικές επενδύσεις. Με τη διαμόρφωση ενός «πυλώνα» του τραπεζικού συστήματος υπό δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο, για να υπάρξει ρευστότητα στην αγορά κ.λπ.

Οι προτάσεις του Συνασπισμού απορρίπτουν τη λογική «τόσο μπορεί η κυβέρνηση, τόσο κάνει, τι άλλο να κάνει», αλλά και τους βερμπαλισμούς της φυγής προς το πουθενά («να φύγουμε από την ευρωζώνη», «να κάνουμε στάση πληρωμών», «να φύγουμε από τη Βουλή» κ.λπ.)

Οι προτάσεις του Συνασπισμού είναι γειωμένες στην πραγματικότητα, αλλά ταυτόχρονα είναι σαφές ότι η προώθησή τους απαιτεί, στον ένα ή άλλο βαθμό, αλλαγές στις κυρίαρχες πολιτικές και βελτίωση των σημερινών συσχετισμών.

Η παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα, οι μαζικές ειρηνικές κινητοποιήσεις και δράσεις είναι η βασική προϋπόθεση για μια εναλλακτική και αγωνιστική αντιμετώπιση της κρίσης και των οδυνηρών συνεπειών της.

Γιάννης Μπαλάφας, μέλος Πολιτικής Γραμματείας Συνασπισμού

[Ελευθεροτυπία]

Συνέντευξη του Γιάννη Μπαλάφα στον Ανδρέα Παπαδόπουλο - ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΑΥΓΗ

2010-04-25T12:45:00.001+03:00

Λαθεμένη χαρακτηρίζει ο Γιάννης Μπαλάφας, μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ και στέλεχος της "Πρωτοβουλίας των 100", οποιαδήποτε σκέψη για αναβολή του συνεδρίου, τονίζοντας ότι υπάρχουν σημαντικά ζητήματα, από την κρίση έως τη λειτουργία του κόμματος, που πρέπει να συζητηθούν και να ληφθούν αποφάσεις. Υποστηρίζει ότι θα έπρεπε να υπάρξει κοινή λίστα όσων στήριξαν το κείμενο θέσεων της πλειοψηφίας.

* Έκτακτο Συνέδριο μέσα σε συνθήκες κρίσης. Εξακολουθείτε να πιστεύετε στην αναγκαιότητά του ή μήπως θα ήταν σκόπιμη η αναβολή της διεξαγωγής του;

Ακόμη και αν δεν είχαμε προγραμματίσει τη διεξαγωγή του Εκτάκτου Συνεδρίου, οι πρωτόγνωρες εξελίξεις στο κοινωνικό-πολιτικό επίπεδο θα μας επέβαλλαν την προσφυγή στα μέλη του κόμματος. Να συζητήσουν, λοιπόν, οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες, να προβληματιστούν, να αποφασίσουν. Συλλογικά και συντεταγμένα. Ενώ, ταυτόχρονα, συμμετέχουν ολόπλευρα σε δράσεις εξωστρεφείς, για να μην περάσουν τα αντιλαϊκά κυβερνητικά μέτρα. Το συνέδριο θα διεξαχθεί από τις 3 έως τις 6 Ιουνίου. Είναι λάθος οποιαδήποτε σκέψη για αναβολή.

* Τι περιμένετε από τις αποφάσεις του συνεδρίου; Ποια είναι τα κεντρικά διακυβεύματα;

Η οικονομική - και όχι μόνο - κρίση, σε όλες τις εκφάνσεις της, από τον χαρακτήρα της μέχρι την αναζήτηση δρόμων για έξοδο από αυτήν προς όφελος των εργαζομένων, βρίσκεται στο κέντρο του ενδιαφέροντος του συνεδρίου. Επομένως, το πρώτο διακύβευμα είναι οι επιλογές που θα κάνουμε ως κόμμα σχετικά με την κρίση. Υπάρχουν διαφορές, οι οποίες θα συζητηθούν. Για παράδειγμα, θα αναδείξουμε ένα εναλλακτικό σχέδιο αντιμετώπισης και διεξόδου από την κρίση; Ένα συνεκτικό σύνολο θέσεων και προτάσεων με εθνική και ευρωπαϊκή διάσταση, το οποίο, σε συνδυασμό με την απολύτως αναγκαία μεγάλη λαϊκή ενεργοποίηση και κινητοποίηση, μπορεί να οδηγήσει σε ένα άλλο δρόμο; Ή όλα αυτά είναι ρεφορμιστικές αυταπάτες και αρκεί η καταδίκη και η αντίσταση για να οδηγηθούμε στο φωτεινό σοσιαλιστικό αύριο; Θεωρώ ότι οι θέσεις, ως κείμενο - κορμός, όπως εγκρίθηκαν από την Επιτροπή Θέσεων απαντούν με πειστικό τρόπο στα κύρια ερωτήματα.

* Ως προς τη λειτουργία του κόμματος; Πρέπει να συζητηθεί το θέμα αυτό;

Βεβαίως! Το τι θα αποφασίσει το συνέδριο για το κόμμα είναι το δεύτερο διακύβευμα. Σήμερα, όπως λειτουργεί, δεν μπορεί με ικανοποιητικό τρόπο να αντιμετωπίσει τις νέες δυσκολίες και προκλήσεις και να αξιοποιήσει τις νέες δυνατότητες. Το συνέδριο για να εκπληρώσει τον σκοπό του οφείλει να πάρει αποφάσεις για αλλαγές σχετικά με το κόμμα. Η διατήρηση του σημερινού στάτους είναι συνταγή οπισθοχώρησης. Η συμμετοχή του κομματικού μέλους, η ελκυστική λειτουργία των οργανώσεων, ο συνδυασμός δημοκρατικής λειτουργίας και ενιαίας παρουσίας, η λειτουργία των τάσεων ως ρευμάτων ιδεών και όχι ως μηχανισμών υποκατάστασης του κόμματος, είναι ορισμένα βασικά επίδικα, στα οποία το συνέδριο πρέπει να αποφασίσει αναγκαίες και ώριμες ανατροπές.

Βασικό θέμα αποτελούν οι σχέσεις του ΣΥΝ με τον ΣΥΡΙΖΑ. Επ' αυτού τι πρέπει να αποφασίσει κατά τη γνώμη σας το συνέδριο;

Η κατάσταση στον ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον ιδιαίτερα προβληματική. Θεωρώ ότι δεν μπορούμε να αγνοήσουμε, ούτε να υποβαθμίσουμε τα σοβαρά ζητήματα που εκδηλώθηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ ιδιαίτερα μετά τις Ευρωεκλογές. Υπάρχει έλλειψη εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης, υπάρχουν ανταγωνισμοί και επιθετικότητα. Εντείνονται οι διχαστικές καταστάσεις και οι φυγόκεντρες τάσεις, με συνέπεια την αναποτελεσματικότητα και τη σύγχυση. Διακρίνονται πλέον και αντιπαρατίθενται αποκλίνοντα σχέδια από τις διάφορες συνιστώσες. Θέλοντας να επισημάνουμε όλα τα παραπάνω, δώδεκα μέλη της ΚΠΕ διατυπώσαμε και καταθέσαμε μια εναλλακτική εκδοχή - προσθήκη στο κείμενο των θέσεων. Το συνέδριο οφείλει να προβληματισθεί αν και πώς μπορεί να συνεχίσει τη λειτουργία του ο ΣΥΡΙΖΑ, με τη σημερινή του διαμόρφωση, κάτω από τις συνθήκες που περιγράψαμε. Σε κάθε περίπτωση οι αποφάσεις του συνεδρίου πρέπει να συνδυάσουν την ενίσχυση του ΣΥΝ και τη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ ως συμμαχία αυτόνομων πολιτικών συλλογικοτήτων, στη βάση ενός επικαιροποιημένου και κοινά αποδεκτού πολιτικού πλαισίου, με την αναζήτηση ρεαλιστικών λύσεων στα αδιέξοδα που τείνουν να δημιουργηθούν.

* Είστε από τα 100 στελέχη που συνυπέγραψαν το κείμενο για μια προωθητική σύνθεση και για ένα κόμμα των μελών. Τι διαφορετικό φέρνει αυτή η Πρωτοβουλία, η «Πρωτοβουλία 2010» όπως λέτε, στον ΣΥΝ;

Το πρώτο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της προσπάθειάς μας είναι η σταθερή επιδίωξη για προωθητικές συνθέσεις μέσα στο κόμμα. Εκτιμάμε ότι το κόμμα «υποφέρει» από μια έκρηξη υφιστάμενων διαφορετικοτήτων και υποκειμενισμών. Στη διαμόρφωση των προσυνεδριακών θέσεων η παραπάνω παθογένεια εκφράστηκε καθαρά με την πλήρη άρνηση από διάφορες πλευρές συμμετοχής στην κοινή προσπάθεια για συνθετικό κείμενο. Από την πλευρά μας συνδιαμορφώσαμε και υπερψηφίσαμε το κείμενο-κορμό της πλειοψηφίας της Επιτροπής Θέσεων, ως έκφραση της βούλησης για μια προωθητική σύνθεση που έχει απόλυτη ανάγκη το κόμμα. Το δεύτερο κεντρικό χαρακτηριστικό της πρωτοβουλίας μας είναι η προώθηση αλλαγών στην κατεύθυνση ενός κόμματος των μελών. Ανάμεσα στα σημαντικά που πρέπει το συνέδριο να προωθήσει, ξεχωρίζουμε τα αρνητικά που έχουν σωρευθεί από τη λειτουργία των τάσεων. Υποστηρίζουμε τον πολυτασικό και πλουραλιστικό χαρακτήρα του κόμματος, όμως υποστηρίζουμε ότι πλέον οι τάσεις έπαψαν να είναι ρεύματα ιδεών και λειτουργούν περισσότερο ως κλειστές ομάδες διεκδίκησης και διαχείρισης της κομματικής εξουσίας. Η αναγκαία υπέρβαση του στρεβλού τρόπου λειτουργίας των τάσεων είναι επείγον κορυφαίο πολιτικό ζήτημα.

* Πώς όμως δεν θα γίνετε και εσείς άλλη μια τάση, παρά την αντιτασική σας ρητορεία και μάλιστα όταν πολλοί από εσάς είχατε πρωταγωνιστικό ρόλο στη λειτουργία των τάσεων; Θα πρόκειται, μήπως, για τη νέα «προεδρική» τάση;

Το «προεδρική» το αντιπαρέρχομαι σαν χαριτωμένη «μπηχτή». Κατανοούμε τον κίνδυνο να καταλήξουμε και εμείς «μια από τα ίδια». Θα παλέψουμε, προσπαθούμε για το αντίθετο. Για μια πρωτοβουλία ανοιχτή, με πλήρη αναφορά στο κόμμα και με συνασπισμική φιλοσοφία, όχι «κόμμα μέσα στο κόμμα». Χωρίς «μέλη», ιεραρχίες, μόνιμες συντονιστικές επιτροπές. Χωρίς ψηφοφορίες, αποφάσεις, πλειοψηφίες και μειοψηφίες, χωρίς πειθαρχίες τασικές. Με εναλλαγές και εκπροσωπήσεις πολύμορφες. Χωρίς το σχήμα να αποτελεί μόνιμη συσπείρωση ή, πολύ περισσότερο, διαχρονική τάση. Όλοι και όλα κρίνονται στην πράξη.

* Πώς κρίνετε τις σοβαρές διαφορές, που εκδηλώνονται ακόμη και με ξεχωριστά κείμενα, μεταξύ των στελεχών του Αριστερού Ρεύματος, δηλαδή της μέχρι σήμερα πλειοψηφίας;

Η ερώτηση είναι δύσκολη, γι' αυτό η απάντησή μου θα επιδιώξει να μείνει στο σταθερό έδαφος της πολιτικής ερμηνείας. Κατά τη γνώμη μου η μεγάλη κρίση που επηρεάζει κάθε πτυχή της κοινωνικής και πολιτικής ζωής, φέρνει στην επιφάνεια καινούργια και πρωτόγνωρα ερωτήματα. Οι απαντήσεις που δίνουν και οι σύντροφοι που προαναφέρατε στα νέα αυτά ερωτήματα, οδηγούν, σε αρκετές περιπτώσεις, σε απαντήσεις που διαφοροποιούνται και αποκλίνουν. Δεν βλέπω κάτι μεμπτό σε όλα αυτά.

* Υπάρχει η δυνατότητα στο συνέδριο να υπάρξει κοινή λίστα των στελεχών που στήριξαν πλειοψηφικά το κείμενο-κορμός στην Επιτροπή Θέσεων; Αν δεν επιτευχθεί αυτός ο στόχος τι θα πράξετε;

Η κοινή αυτή λίστα θα έστελνε ένα ιδιαίτερα θετικό μήνυμα στα μέλη του κόμματος και γενικότερα. Ότι μπορούμε, ως ευρύτερα σύνολα, παρά τις διαφορές μας, να προχωράμε μαζί. Με δέσμευση το κοινά ψηφισμένο συνθετικό κείμενο της Επιτροπής Θέσεων. Γνωρίζετε ότι η πρόταση αυτή προήλθε από την Πρωτοβουλία μας, συνοδευόμενη μάλιστα από μια ακόμη πιο «προχωρημένη» πρόταση για εκλογή της ΚΠΕ μέσα από ένα ενιαίο ψηφοδέλτιο, χωρίς ξεχωριστές λίστες, με πρόνοια για μειωμένη σταυροδοσία. Η πρόταση αυτή παρόλο που δεν έγινε αποδεκτή από διάφορες πλευρές, καθώς και η πρόταση για κοινή λίστα της πλειοψηφίας της Επιτροπής Θέσεων ισχύουν, παραμένουν στο τραπέζι και θεωρώ ότι πρέπει να φτάσουν μέχρι το συνέδριο, όπου θα κριθούν. Τέλος, είναι αυτονόητο ότι, σε κάθε περίπτωση, οι σύντροφοι/ισσες της Πρωτοβουλίας μας θα είμαστε παρόντες σε όλες τις συνεδριακές διαδικασίες.

[ΑΥΓΗ]

Το παραμύθι της τρομοκρατίας

2010-04-19T16:08:00.000+03:00

άρθρο του Γ.Μπαλάφα, μέλος Πολιτικής Γραμματείας Συνασπισμού στην εφημερίδα ΝΙΚΗ 18/4/2010

-Οι πρόσφατες συλλήψεις των αυτοαποκαλούμενων «κοινωνικών αγωνιστών» του «Επαναστατικού» Αγώνα, αλλά και η δολοφονία του 15χρονου μετανάστη από το Αφγανιστάν από βόμβα που είχε τοποθετήσει και ενεργοποιήσει κάποια άλλη παρόμοια οργάνωση, επαναφέρουν τα ερωτηματικά γύρω από την τρομοκρατία και τις τρομοκρατικές οργανώσεις.

Στο παρόν άρθρο αναφερόμαστε σε ενέργειες και δράσεις, βίαιες και ένοπλες, με τις οποίες επιδιώκεται, με ακραία εγκληματικότητα, η παρέμβαση στους κοινωνικούς και πολιτικούς ανταγωνισμούς.

Μαζί με την αυτονόητη και απόλυτη καταδίκη των φαινομένων αυτών από την πλευρά της Αριστεράς, οφείλουμε να στρέψουμε την προσοχή μας στον πολλαπλασιασμό και στην ένταση των τρομοκρατικών ενεργειών που εκδηλώνονται στη φάση που διανύουμε.

-Παρά τις κατά καιρούς βαρύγδουπες δηλώσεις αρμοδίων υπουργών ότι η τρομοκρατία, με την μία ή την άλλη μορφή, «είναι ένα κεφάλαιο που έκλεισε αμετάκλητα», υφίστανται σήμερα – και στη χώρα μας – οι συνθήκες που δημιουργούν ένα πεδίο στο οποίο προστρέχουν οι τρομοκράτες για την εξεύρεση του δικαιολογητικού λόγου των ενεργειών τους. Κα αυτό το πεδίο το διαμορφώνουν η κρίση, η ανασφάλεια, η κοινωνική αβεβαιότητα και η περιθωριοποίηση μεγάλων κοινωνικών στρωμάτων, ιδιαίτερα νεώτερων ηλικιών, η απαξίωση του πολιτικού συστήματος και των θεσμικών του εκπροσωπήσεων.

Η μονοσήμαντη και λειψή ανάγνωση της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας από πλευράς τρομοκρατικών οργανώσεων και η άρνηση των μαζών να τις παρακολουθήσουν και να τις ακολουθήσουν, τις οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι μάζες χρειάζονται αφύπνιση. Οι εγκληματικές τους πράξεις, με την επιστράτευση ιδεολογημάτων και ενός μεσσιανικού παραληρηματικού λόγου, αφυδατωμένες από μια μαζική απεύθυνση, επιλέγουν τη συμβολική κίνηση, την ατομική, την επιλεκτική, την συμπτωματική στόχευση.

Η περιφρόνηση της ανθρώπινης ζωής, η συνεπακόλουθη πλήρης περιφρόνηση των ίδιων των μαζών, στερεί τις τρομοκρατικές ενέργειες από την επιδιωκόμενη πολιτική ή, ειδικότερα, χειραφετητική επίφαση και αποκαλύπτει την πραγματική τους ουσία, δηλαδή το έγκλημα.

-Η σύγχρονη Αριστερά, σε όλες της ουσιαστικά τις εκφάνσεις, ιδιαίτερα μετά τις τραγικές εμπειρίες των δύο παγκόσμιων πολέμων, έχει θεωρητικά και πρακτικά υιοθετήσει τον δημοκρατικό, τον ειρηνικό, τον κοινοβουλευτικό δρόμο για το σοσιαλισμό.

Το χειραφετητικό πρόταγμα της σύγχρονης Αριστεράς, ο σοσιαλισμός με δημοκρατία και ελευθερία, βρίσκεται σε αντιπαράθεση με τη χρήση βίας, επιλέγει τη μη βία και, επομένως, θεωρεί την τρομοκρατία και την τρομοκρατική δράση ως εχθρό και αντίπαλο.

Οσο κι αν καταδικάζει κανείς το νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό, με κανένα τρόπο δεν μπορεί να ταυτιστεί ή να υιοθετήσει τo τροπάριo της τρομοκρατίας, που αφανίζει ανθρώπινες ζωές, σπρώχνει σε πλήρη αδιέξοδα τμήματα της νεολαίας και λειτουργεί απόλυτα αποπροσανατολιστικά σε καίριες στιγμές της κοινωνικής διαλεκτικής.

-Ένα καίριο ερώτημα αναδεικνύεται. Μπορούμε να πολεμήσουμε την τρομοκρατία, ως πολίτες, ως κοινωνία, ως Αριστερά; Και με ποια μέσα; Με ποια όπλα;

Δεν χωρά αμφιβολία ότι υπάρχει ο ρόλος των δυνάμεων (αστυνομία, ειδικές δυνάμεις κλπ) που έχουν ταχθεί στην υπεράσπιση της ζωής και της ασφάλειας των πολιτών. Στο πεδίο αυτό εκδηλώνονται ζητήματα αποτελεσματικότητας, αλλά και σεβασμού των ατομικών ελευθεριών, που συναρτώνται με σοβαρά ελλείμματα στην εκπαίδευση, στη σχέση με τους πολίτες, στη διαμορφωνόμενη ψυχολογία, στον κοινοβουλευτικό έλεγχο, στον εκδημοκρατισμό των σωμάτων ασφαλείας.

Όμως, η πιο ουσιαστική και σε βάθος αντιμετώπιση του φαινομένου της τρομοκρατίας, περνάει μέσα από την ενίσχυση του δίπτυχου «Ελευθερία και Ισότητα» μέσα στην κοινωνία.

Αυτό σημαίνει ότι απαντώ στην τρομοκρατία με περισσότερη δημοκρατία. Με υπεράσπιση και ενίσχυση των δημοκρατικών ελευθεριών, εκείνων των ελευθεριών που καθιστούν την κοινωνία μας «ανοιχτή» και άξια υπεράσπισης. Δεν σημαίνει αστυνομοκρατία στις γειτονιές, ούτε ενεργοποίηση των καμερών, ούτε αστυνομικές επιχειρήσεις που οδηγούν σε «κλέφτες και αστυνόμους» στα στενά των Εξαρχείων.

Αυτό σημαίνει ότι απαντώ στην τρομοκρατία με συνεχή μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων, με πόλεμο ενάντια στη φτώχεια, την ανέχεια, την περιθωριοποίηση, με μέτρα ενάντια στην ανεργία των νέων ανθρώπων.
Με ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής, μέσα από την εκ νέου άνθηση της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς.

Αυτή είναι η πολιτική που απομονώνει τους τρομοκράτες, τους στερεί από επιρροή και οπαδούς, τους ξεκόβει από κοινωνικές και πολιτικές ρίζες.

Αυτή είναι η πολιτική της Αριστεράς, του Συνασπισμού αν θέλετε, που καλείται να διοχετεύσει την απόλυτα δικαιολογημένη στις μέρες μας κοινωνική δυσαρέσκεια και αγανάκτηση ,σε δρόμους μαζικούς, δημιουργικούς, αγωνιστικούς.

-Μια τελευταία παρατήρηση. Στην αρχή του άρθρου αναφέρθηκα σε δηλώσεις για την τρομοκρατία σαν «ένα κεφάλαιο που έκλεισε αμετάκλητα». Φωτογράφισα, φυσικά, τον κ.Χρυσοχοϊδη. Αλήθεια, δεν σκέφτεται ο κ.Υπουργός ότι οι πρόσφατες συλλήψεις έπληξαν, οπωσδήποτε, αλλά δεν εξάρθρωσαν την τρομοκρατία;
Ιδιαίτερα θύλακες με δράση δεκαετιών, πολύ επιθετικούς και επικίνδυνους;

Κείμενο πρωτοβουλίας στελεχών του ΣΥΝ, που κατατέθηκε στη συνεδρίαση της ΚΠΕ για μια προωθητική σύνθεση και δημιουργική επανεκκίνηση του κόμματος, στο πλαίσιο της προσυνεδριακής διαδικασίας για το 6ο Συνέδριο του ΣΥΝ

2010-03-13T15:58:00.000+02:00

Υπάρχει και άλλος δρόμος

2010-03-06T15:43:00.001+02:00

Η Κυβέρνηση λέει: «Τα μέτρα είναι σκληρά, αλλά εντελώς αναγκαία. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει».

Εμείς συμφωνούμε ότι υπάρχει πρόβλημα. Μπορούμε να δεχθούμε ότι πρέπει να αυξηθούν τα έσοδα , ότι πρέπει να μειωθεί το έλλειμμα.

Εμείς όμως πιστεύουμε ότι για όλα αυτά υπάρχει άλλος δρόμος από αυτόν της Κυβέρνησης.

Και αυτό δεν είναι γενικολογίες, είναι συγκεκριμένες θέσεις, εναλλακτικές προτάσεις για την αύξηση των εσόδων και μείωση των δαπανών:

1. Μείωση των υπέρογκων στρατιωτικών δαπανών εδώ και τώρα

(Κυριακάτικη «Ε» 28.2.10: «Το έλλειμμα μπορεί να μειωθεί κάτω του 10% με περικοπή των υπέρογκων στρατιωτικών δαπανών)

2. Φορολογία των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων της Εκκλησίας, όπως φορολογούνται όλοι οι Έλληνες.

3. Φορολόγηση των υπερκερδών των Τραπεζών.

4. Φορολόγηση των κερδοφόρων επιχειρήσεων, με αύξηση του συντελεστή φορολόγησης των κερδών στα επίπεδα που ήταν (40%) πριν τον μειώσει η Κυβέρνηση της ΝΔ στο 25%.

Έτσι, αντί να κόβουμε μισθούς, συντάξεις επιδόματα, κ.λπ., αντί να αυξάνουμε ΦΠΑ, καύσιμα, ΔΕΚΟ, κ.λπ., αντί να κόβουμε τις ενισχύσεις των ασφαλιστικών ταμείων, κ.λπ., κ.λπ., ας στρέψουμε την επιβάρυνση σε όσους μέχρι σήμερα εισφοροαπαλλάσσονται, φοροαπαλλάσσονται με προκλητικό τρόπο

Η λογική μας, που είναι στον αντίποδα της λογικής της Κυβέρνησης, αλλά και της ΝΔ και του ΛΑΟΣ, δεν απαιτεί «επανάσταση», δεν απαιτεί «σοσιαλισμό», το μόνο που απαιτεί είναι πολιτική βούληση από τους κυβερνώντες να συγκρουστούν με ορισμένα συμφέροντα και να μη ρίξουν όλα τα βάρη στους εργαζόμενους.

Και κάτι ακόμη που έχει να κάνει με την παραπληροφόρηση και την τρομοκράτηση, για να περάσει η λογική του μονόδρομου.

Η Ε.Ε. λειτουργεί προς τη χώρα μας με μία λογική νεοφιλελεύθερης δημοσιονομικής πειθαρχίας, αλλά δεν υποδεικνύει ή επιβάλλει πώς θα γίνει η μείωση του ελλείμματος, αν θα γίνει με τη μείωση των μισθών, ή θα γίνει με έσοδα από την φορολόγηση της μεγάλης εκκλησιαστικής περιουσίας.

Γιάννης Μπαλάφας, μέλος Π.Γ. του ΣΥΝ

Δημοσίευση στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 30/1/2010

2010-02-01T16:26:00.002+02:00

Το Κόμμα μας αντιμετωπίζει σήμερα σοβαρά προβλήματα: Αμφισβήτηση του ρόλου του και της ηγεσίας του από διάφορες πλευρές, ασυνεννοησία των τάσεων της πλειοψηφίας και μειοψηφίας, έντονος ανταγωνισμός από συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ.

Η ενεργητική συμμετοχή των μελών, οι δημοκρατικές διαδικασίες, με παράλληλη αυστηρή τήρηση των καταστατικών πλαισίων, μέσα από τη διεξαγωγή ενός εκτάκτου Συνεδρίου, μπορεί να συμβάλει αποφασιστικά στην αναγκαία δημοκρατική ανασυγκρότηση και επανεκκίνηση του Κόμματος, με δυναμισμό και έμπνευση.

Το Συνέδριο θα επεξεργαστεί πιο ολοκληρωμένα τη γραμμή της αριστερής προγραμματικής αντιπολίτευσης, θα οριοθετήσει με ρεαλισμό και ενωτική λογική τις σχέσεις ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ, θα ανοίξει δρόμους προς τους Οικολόγους – Πράσινους και το σοσιαλιστικό χώρο.

Θα εξετάσει, επίσης, πλευρές της κομματικής λειτουργίας, για την αποφασιστική συμμετοχή των μελών, την αξιολόγηση της λειτουργίας των τάσεων, την εμβάθυνση του πλουραλισμού και της αποτελεσματικότητας.

Οι υπαρκτοί κίνδυνοι από την εμφάνιση πόλωσης και τασικών περιχαρακώσεων καθώς και η πιθανότητα εσωστρέφειας τους επόμενους κρίσιμους μήνες, μπορούν να αντιμετωπιστούν με τη δημοκρατία και την επιδίωξη προωθητικών συνθέσεων, χωρίς αποκλεισμούς και χωρίς ρυθμίσεις διοικητικού χαρακτήρα.

Το Κόμμα μας μπορεί να βγει πιο ενωμένο και πιο ενισχυμένο από τις συνεδριακές διαδικασίες.

του Γιάννη Μπαλάφα
Μέλος της ΠΓ του ΣΥΝ
Διεύθυνση Κ.Ο. ΣΥΡΙΖΑ

Δήλωση στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ, 29/1/2010

2010-02-01T16:24:00.002+02:00

O Συνασπισμός βρίσκεται στη δίνη μιας παρατεταμένης κρίσης. Οι εκδηλώσεις της κρίσης, που αναδεικνύουν, ταυτόχρονα, και τις γενεσιουργές αιτίες της, είναι οι μεγάλες δυσκολίες του ΣΥΝ στις σχέσεις του με το ΣΥΡΙΖΑ, είναι η αδυναμία της πλειοψηφίας και της μειοψηφίας, Αριστερό Ρεύμα και Ανανεωτική Πτέρυγα, να συμβάλλουν σε προωθητικές συνθέσεις, είναι η αμφισβήτηση του ίδιου του ρόλου του ΣΥΝ και της ηγεσίας του από διάφορες πλευρές.

Ως αποτέλεσμα προκύπτει η αδυναμία του Κόμματος να αξιοποιήσει τη νέα κατάσταση που δημιουργεί η δεξιόστροφη κυβερνητική πολιτική και η διάψευση των προσδοκιών που επένδυσε μεγάλο τμήμα πολιτών στο ΠΑΣΟΚ.

Η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη, αλλά αναστρέψιμη.

Εχουμε ανάγκη, ως Κόμμα πρωτίστως, από μια «επανεκκίνηση με νέα έμπνευση». Στις σημερινές συνθήκες αυτό μεταφράζεται: Πρώτο, από μια σταθερή και συνεχή στροφή στα προβλήματα του λαού, ως μια δύναμη που θέλει και επιδιώκει να συμβάλλει στην επίλυσή τους, σήμερα. Δεύτερο, από τη διεξαγωγή, με σύμφωνη γνώμη όλων, ενός εκτάκτου συνεδρίου, το οποίο θα επιβεβαιώσει την πολιτική της αριστερής προγραμματικής αντιπολίτευσης και θα επανατοποθετήσει τα όρια και τον χαρακτήρα της πολιτικής συμμαχίας του ΣΥΡΙΖΑ.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΑΛΑΦΑΣ
Μέλος Π.Γ. ΣΥΝ
Διεύθυνση Κ.Ο. ΣΥΡΙΖΑ

Δήλωση Γιάννη Μπαλάφα, μέλους Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ

2010-01-26T20:18:00.001+02:00

Υποστήριξα την πρόταση για διεξαγωγή εκτάκτου Συνεδρίου, επειδή θεωρώ ότι, μέσα από τη διεξαγωγή ενός δημοκρατικού, ουσιαστικού, ανοιχτού Συνεδρίου μπορούν να αντιμετωπιστούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα κρίσιακά φαινόμενα που χαρακτηρίζουν σήμερα την κατάσταση στο κόμμα και, ταυτόχρονα, οι αποφάσεις αυτού του Συνεδρίου μπορούν να συμβάλουν αποφασιστικά σε μια επανεκκίνηση του κόμματος, με δυναμισμό και έμπνευση.

Δήλωση Γιάννη Μπαλάφα, μέλους της Π.Γ. του ΣΥΝ

2010-01-19T20:05:00.003+02:00

Η σημερινή ανακοίνωση μελών της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ συνιστά μια ευθεία επίθεση ενάντια στον ΣΥΝ. Προβληματίζει ο χρόνος και η ένταση της επιθετικότητας. Οι σύντροφοι που υπογράφουν την ανακοίνωση πρέπει να ξανασκεφτούν τις επιπτώσεις της ενέργειας αυτής.

Κρατικός Προϋπολογισμός 2010... κουβέντα να γίνεται!

2009-12-29T12:45:00.000+02:00

άρθρο του Γιάννη Μπαλάφα, μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ στην "Ελευθεροτυπία", 24/12/2009

Η απαξιωτική αναφορά στον τίτλο θέλει να αναδείξει την υποτίμηση με την οποία οι κυβερνώντες αντιμετωπίζουν, κάθε χρόνο, το θεωρητικά πιο σημαντικό νομοθέτημα από την πλευρά της οικονομίας.

Παρά ταύτα η συζήτηση για τον προϋπολογισμό φέρνει στο προσκήνιο χρήσιμα συμπεράσματα και προτάσεις για την κρίση, την αντιμετώπιση των επιπτώσεων, την αναζήτηση διεξόδου από αυτήν.

Όσα καταγράφονται στο σχέδιο του προϋπολογισμού, σηματοδοτούν μια παταγώδη αποτυχία όχι μόνο της οικονομικής πολιτικής της προηγούμενης κυβέρνησης, αλλά και τη χρεωκοπία ενός παραγωγικού μοντέλου, που έχει οδηγήσει τη χώρα να ζει με δανεικά. Παραπέρα, ο Προϋπολογισμός 2010 αποτυπώνει και την εξάντληση ενός πολιτικού συστήματος διακυβέρνησης, που στηρίζεται στη σπατάλη, στις πελατειακές σχέσεις, στον κομματισμό και στο ανεξέλεγκτο των δαπανών της εκάστοτε εξουσίας.
Η αναζήτηση άλλων δρόμων προβάλλει ως αδήριτη ανάγκη.

Δεν αγνοούμε την πολύ δύσκολη κατάσταση, ιδιαίτερα τα άθλια δημόσια οικονομικά της χώρας. Όμως, όλα αυτά, δεν συνιστούν έκπληξη για τον κ. Πρωθυπουργό και την κυβέρνησή του. Τους είχαν γνωστοποιηθεί έγκαιρα, πριν τις εκλογές, σύμφωνα με τις δηλώσεις του κ. Προβόπουλου και παρόλα αυτά ο κ. Πρωθυπουργός επέμενε προεκλογικά ότι «λεφτά υπάρχουν». Για να κατρακυλήσει σε μερικές βδομάδες στο ότι «η χώρα είναι στην εντατική». Η αξιοπιστία και η τήρηση των προεκλογικών δεσμεύσεων δεν χαρακτηρίζουν ούτε τον προϋπολογισμό, ούτε την κυβέρνηση.

Το κεντρικό ζήτημα του Προϋπολογισμού 2010, που είναι το τεράστιο έλλειμμα των 25 δις ευρώ, ποσό που υπερβαίνει το 10% του ΑΕΠ, έχει σαν κύρια αιτία το διαχρονικό φαινόμενο της υστέρησης των εσόδων και της υπέρβασης των δαπανών. Με αυτό το δεδομένο ο δανεισμός του δημοσίου για το 2010 θα ξεκινήσει περίπου από τα 55 δις ευρώ, γεγονός που θα διαμορφώσει το δημόσιο χρέος πάνω από το 120% του ΑΕΠ !
Και εδώ προβάλλει ο μεγάλος κίνδυνος. Η πολιτική που ακολουθεί το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης να παγιδέψει στην ύφεση την ελληνική οικονομία, με πολύ αρνητικές επιπτώσεις για την απασχόληση και για το εισόδημα της μεγάλης πλειοψηφίας των ελλήνων πολιτών.

Η αντιμετώπιση της ζοφερής οικονομικής κατάστασης, που εκφράζεται ανάγλυφα στον Προϋπολογισμό 2010, απαιτεί:

Πρώτο, την προστασία των εργαζομένων και των ανέργων από τις συνέπειες της κρίσης, πολιτική που θα συμβάλει στην επιδιωκόμενη ενίσχυση της ζήτησης.

Δεύτερο, την επιδίωξη θετικής διεξόδου από την κρίση, με κύρια εργαλεία την προώθηση ενός γενναίου Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων και τη δημιουργία ενός τραπεζικού πόλου υπό δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο, με κεντρικό ρόλο της Εθνικής Τράπεζας, που θα ενισχύσει τη ρευστότητα στην αγορά.

Τέρμα στην εσωστρέφεια!

2009-11-29T22:39:00.007+02:00

άρθρο του Γιάννη Μπαλάφα στον "ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 29/11/2009

Οι σκέψεις και οι εκτιμήσεις που ακολουθούν γράφτηκαν λίγες ώρες πριν από την έναρξη της πανελλαδικής σύσκεψης του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ). Σε αυτό το τοπίο, οι συζητήσεις, οι αντιπαραθέσεις και η κατάληξη της σύσκεψης θα έπρεπε να αναδείξουν τα πολιτικά και οργανωτικά ζητήματα που αντιμετωπίζει το συμμαχικό σχήμα του ΣΥΡΙΖΑ, όμως ο προβληματισμός για τη συνολική πορεία της ριζοσπαστικής Αριστεράς, το επόμενο διάστημα, θα συνεχιστεί.

Η ολοκλήρωση των εργασιών της πανελλαδικής σύσκεψης θα έπρεπε να σηματοδοτήσει την ολόπλευρη στροφή όλων μας στην εξωστρεφή πολιτική και κοινωνική δραστηριότητα. Τέρμα στις ομφαλοσκοπήσεις και στην εσωστρέφεια. Η κοινωνία βράζει. Τα προβλήματα είναι εκρηκτικά. Η ανεργία καλπάζει. Η κακοπληρωμένη, η επισφαλής, η «μαύρη» εργασία, στους νέους ιδιαίτερα, τείνει να γίνει ο κανόνας. Η ανησυχία για το εισόδημα, για τις συντάξεις, την περίθαλψη, την εκπαίδευση, τα βασικά κοινωνικά δικαιώματα είναι διάχυτη, μέσα σε ένα κλίμα κρίσης, επενδυτικής απροθυμίας και αναπτυξιακής καθίζησης.

Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο, η νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, το πρώτο δίμηνο της θητείας της, με καθημερινά δείγματα γραφής, δείχνει να βρίσκεται σε απόκλιση από μια πολιτική κατεύθυνση ολόπλευρης κατανόησης της έντασης των προβλημάτων και, κυρίως, ουσιαστικής συμβολής στην επίλυσή τους.

Οι δυνάμεις της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς οφείλουν να δίνουν το «παρών» στα κοινωνικά δρώμενα. Στα συνδικάτα, στους μαζικούς φορείς, στις γειτονιές. Να συμβάλλουν στην ανάπτυξη αγώνων για τα μικρά και τα μεγάλα προβλήματα, να πρωτοστατούν στις κοινωνικές και πολιτικές μάχες που αναπτύσσονται και θα κλιμακωθούν στο άμεσο μέλλον. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να καταγράφεται ως η πολιτική δύναμη που θέλει και επιδιώκει, με συνέπεια και σύστημα, να συμβάλει στην επίλυση των πραγματικών προβλημάτων των πολιτών, σήμερα. Αυτό σημαίνει να είναι μέσα στα πράγματα, να αναλύει προσεκτικά την πραγματικότητα και τις τάσεις που διαμορφώνονται, να έχει θέσεις και προτάσεις, να υπερασπίζεται τις διεκδικήσεις και τους αγώνες των εργαζομένων.

Απέναντι σε μια κυβέρνηση τουλάχιστον άτολμη και αμήχανη, ο χώρος μας, μακριά από λαϊκισμούς και μαξιμαλιστική φρασεολογία, οφείλει να εφαρμόζει σταθερά μια αντιπολίτευση από θέση Αριστεράς. Μια αντιπολίτευση μαχητική, προγραμματική, υπεύθυνη και κινηματική. Μια αριστερή προγραμματική αντιπολίτευση. Θέλουμε να είμαστε σε επαφή και, στο μέτρο των δυνατοτήτων μας, να εκφράσουμε τη διαμορφωνόμενη συνείδηση των προοδευτικών πολιτών. Ιδιαίτερα των πολιτών που σε μια προηγούμενη σχέση μάς στήριξαν και μας «ανέβασαν», δημοσκοπικά φυσικά, στο 15%. Που πίστεψαν στις προσδοκίες που καλλιέργησε το ΠΑΣΟΚ και σήμερα προβληματίζονται. Δε θέλουμε απλά να σχολιάζουμε και να «σιχτιρίζουμε» την κακή κυβέρνηση. Θέλουμε να πείθουμε για την πολιτική μας, θέλουμε να αλλάζουμε τους συσχετισμούς, θέλουμε μια νέα άνθηση της σύγχρονης ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Στην παρούσα ζωή, όχι στη δεύτερη παρουσία!

ΟΠΟΥ Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

2009-11-29T14:31:00.021+02:00

συνέντευξη Γιάννη Μπαλάφα στην "ΕΠΟΧΗ", 29/11/2009

ΕΡΩΤΗΣΗ 1. Η Αριστερά που μιλάει στο όνομα της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού, ποιο περιεχόμενο δίνει στους δύο αυτούς όρους σήμερα, στα διάφορα πεδία του κοινωνικού ανταγωνισμού όπου παρεμβαίνει;

Απάντηση: Η σύγχρονη Αριστερά, μιλώντας για δημοκρατία και σοσιαλισμό στην αυγή του 21ου αιώνα, αναφέρεται στο σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία ως το όραμα και το στρατηγικό στόχο που συμπυκνώνει την πολιτική και αξιακή της ταυτότητα.

Ως προς το περιεχόμενο των όρων, ο πυρήνας τους συντίθεται από τα προτάγματα της δημοκρατίας – ελευθερίας και της ισότητας.

Η δημοκρατική – σοσιαλιστική κοινωνία που προσβλέπουμε είναι μια κοινωνία άνθησης της ελευθερίας και της δημοκρατίας για όλους και όλες, αυθεντικής εκπροσώπησης και συμμετοχής, αρμονικής συνύπαρξης και δημιουργίας των ποικίλων διαφορετικοτήτων, σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο, στρατηγικής αποκέντρωσης.

Ταυτόχρονα, ο σοσιαλισμός με δημοκρατία και ελευθερία επαναθεμελιώνει τις καλύτερες παραδόσεις του εργατικού κινήματος, την ισότητα, την άμβλυνση των ανισοτήτων, την αλληλεγγύη, για ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο πέρα από την ακαμψία και το ξεπερασμένο του σοσιαλδημοκρατικού συμβιβασμού.

Προσβλέπει σε μια ανάπτυξη συμβατή με τις ανθρώπινες ανάγκες και την προστασία του περιβάλλοντος, που αναδεικνύει την αλληλεγγύη και την κοινωνική προστασία, με έμφαση στους ασθενέστερους, που στοχεύει σε μια νέα πλήρη απασχόληση.

Πέρα από ξεπερασμένους κρατισμούς και επικέντρωση στο ζήτημα της ιδιοκτησίας, μια δημοκρατική – σοσιαλιστική οργάνωση της κοινωνίας προωθεί ένα σύγχρονο, αποτελεσματικό, ισχυρό και κοινωνικά προσανατολισμένο δημόσιο τομέα, χωρίς πελατειακή λογική στη διαχείριση των κρατικών πόρων, που ευνοεί και την υγιή ιδιωτική οικονομική δραστηριότητα, που εξασφαλίζει γνήσιο δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο. Η αγορά παίζει το ρόλο της περιοριζόμενη ή ρυθμιζόμενη από τις πολιτικές προτεραιότητες, από την ίδια την πολιτική που ανακτά την προτεραιότητά της έναντι της οικονομίας.

ΕΡΩΤΗΣΗ 2. Αν όντως «ο σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα υπάρξει», πώς υλοποιείται αυτό το «αξίωμα» από το αριστερό πολιτικό υποκείμενο, αρχής γενομένης από σήμερα;

Απάντηση: Στην παράδοση του σοσιαλιστικού ρεύματος, ως κεντρικό πρόταγμα αναδείχθηκε η ισότητα, ενώ η δημοκρατία – ελευθερία, παρά τη συνεχή επίκλησή της, ιδιαίτερα στη γιακωβίνικη – τριτοδιεθνιστική εκδοχή, ήταν μόνιμα σε κατάσταση μαρασμού, στο όνομα σκοπιμοτήτων, νομοτελειών και υπέρτατων αναγκαιοτήτων.

Για την Αριστερά του 21ου αιώνα είναι και σήμερα ζητούμενο πώς μπορεί να ικανοποιηθεί η ανθρώπινη ανάγκη για ολοένα μεγαλύτερη ισότητα και για ολοένα περισσότερη δημοκρατία – ελευθερία, πώς και πού μπορούν να συνυπάρξουν «αρμονικά» τα δύο αυτά ιδεώδη, όταν μάλιστα είναι δεδομένο ότι κανένα από τα δύο δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί ως τις ακραίες συνέπειές του χωρίς να περιορίσει την πραγμάτωση του άλλου.

Για τη σύγχρονη Αριστερά, η λύση του προβλήματος της συνύπαρξης σοσιαλισμού και δημοκρατίας βρίσκεται στη λογική και πρακτική της συνειδητής δημοκρατικής ρύθμισης, που ελέγχει και αμβλύνει συνεχώς τις τάσεις της αγοράς προς την κοινωνική διαφοροποίηση.

Οι δημοκρατικές αυτές ρυθμίσεις, που χαρακτηρίζονται από τον βαθειά νεωτερικό και επαναστατικό χαρακτήρα τους και έχουν για το «αριστερό πολιτικό υποκείμενο» μεγάλη σημασία, είναι, μεταξύ άλλων, η αποκέντρωση ως κατεύθυνση στρατηγική, η διεύρυνση της κουλτούρας του συμμετέχειν, οι διαδικασίες περιοδικής κατανομής της εξουσίας, η εναλλαγή, η ανακλητότητα, το μπόλιασμα της φιλοσοφίας και της πρακτικής της λαϊκής αντιπροσώπευσης με μορφές άμεσης δημοκρατίας, με την αυτενέργεια των κινημάτων για την αντιμετώπιση της γραφειοκρατικοποίησης κόμματος, κράτους και κοινωνίας και για την ανάδυση ενός γνήσιου πολιτικού ανταγωνισμού.

Για την Αριστερά, οι δημοκρατικές ρυθμίσεις καταδεικνύουν την ανάγκη θεσμοθέτησης μιας δημοκρατίας ριζοσπαστικής, της ελευθερίας και της ισότητας. Η ριζοσπαστική αυτή δημοκρατία εμπεριέχει την επέκταση και εμβάθυνση της δημοκρατικής επανάστασης που ξεκίνησε πριν 200, περίπου, χρόνια, δεν ευαγγελίζεται μια εντελώς νέα πολιτική μορφή κοινωνίας, όπως προϋποθέτει η κλασσική ιδέα της επανάστασης, αλλά τη ριζοσπαστικοποίηση της δημοκρατικής παράδοσης της νεωτερικότητας σε ολοένα διευρυνόμενες περιοχής της ζωής.

ΕΡΩΤΗΣΗ 3. Η συζήτηση για τη δημοκρατία παράγει διαχρονικά διαιρέσεις στο εσωτερικό της Αριστεράς, οι οποίες αφορούν κυρίως α) τη διαδικασία της μετάβασης και β) τις μορφές με τις οποίες θα διεξάγεται ο πολιτικός ανταγωνισμός στις μετακαπιταλιστικές κοινωνίες. Τί οφείλει να κρατήσει η «Αριστερά του 21ου αιώνα» από την «παλιά» συζήτηση;

Απάντηση: Μιλώντας για «μετάβαση» και για «πολιτικό ανταγωνισμό», αναδεικνύεται η ιδέα της «υπέρβασης» της υφιστάμενης κοινωνικής τάξης, στην προοπτική μιας δημοκρατικής και σοσιαλιστικής κοινωνικής πραγματικότητας και η επιλογή του «δρόμου για το σοσιαλισμό».

Από την πλευρά μου θεωρώ ότι μπορούμε να μιλάμε για σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία, εφόσον ένα πρόγραμμα σοσιαλιστικής έμπνευσης και περιεχομένου, που τίθεται στην κρίση των πολιτών στο πλαίσιο μιας πλουραλιστικής, αντιπροσωπευτικής εκλογικής διαδικασίας, συγκεντρώσει την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος και στη συνέχεια προωθηθεί η εφαρμογή του από την κυβέρνηση που θα προκύψει.

Ως προς την «υπέρβαση», αυτή πρέπει να νοείται ως ξεπέρασμα καθορισμένων ορίων και δεν έχει καμία σχέση με ξεπερασμένες αντιλήψεις για νομοτέλειες, στάδια, καθορισμένες μεταβατικές φάσεις, μεταφυσικές τομές, στο δρόμο για το σοσιαλισμό .

Η ίδια η πορεία και αυτό καθεαυτό το «πέρασμα» συναρτάται απόλυτα με κοινωνικές και πολιτικές – δηλαδή κοινοβουλευτικές – πλειοψηφίες, μέσα από εκλογές, με ουσιαστικό πάντα τον ρόλο των κοινωνικών κινημάτων. Φυσικά θα υπάρχουν συγκρούσεις, σταθμοί, ζιγκ-ζαγκ, πισωγυρίσματα, επιταχύνσεις και επιβραδύνσεις, συνέχεια και ασυνέχειες. Το σημαντικό είναι ότι μιλάμε για πορεία ειρηνική, μέσα από τους αντιπροσωπευτικούς – κοινοβουλευτικούς θεσμούς. Αυτό δεν ξορκίζει τις δυσκολίες. Δυσκολίες μεγάλες θα υπάρξουν και εμπόδια πολύμορφα. Αυτό είναι δεδομένο. Σημασία για τη δικιά μας Αριστερά, την Αριστερά της μη βίας, έχει πώς αυτή επιλέγει να πορευτεί προς το σοσιαλισμό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ να παραμείνει πολιτική συμμαχία

2009-11-06T12:53:00.002+02:00

άρθρο του Γιάννη Μπαλάφα στην ΑΥΓΗ

Στη νέα φάση, που ξεκίνησε την επόμενη των εκλογών της 4ης Οκτωβρίου, απαιτούνται σοβαρές αλλαγές σε πλευρές της πολιτικής και της λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ.

- Πρώτη προτεραιότητα είναι να επικαιροποιήσουμε την πολιτική συμφωνία και συνεννόηση εντός του ΣΥΡΙΖΑ, ορίζοντας την αριστερή προγραμματική αντιπολίτευση ως την βασική τακτική απόκρουσης νεοφιλελεύθερων επιλογών, αλλά και συντηρητικής αναδίπλωσης της κοινωνίας. Η τακτική αυτή εκδηλώνεται πρωτίστως στα κοινωνικά δρώμενα, εκδηλώνεται ταυτόχρονα στο κοινοβούλιο, καθώς και στη συνολική παρουσία και δράση μας.

- Ο ΣΥΡΙΖΑ ιδρύθηκε και είναι μέχρι σήμερα μια πολιτική συμμαχία αυτόνομων συλλογικοτήτων, με ισχυρή την παρουσία συντρόφων και συντροφισσών που δεν είναι ενταγμένοι σε συνιστώσες. Πολιτική συμμαχία πρέπει να παραμείνει. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι και δεν πρέπει να γίνει ούτε κόμμα, ούτε ενιαίος πολιτικός σχηματισμός, δηλαδή ένα περίπου κόμμα. Επομένως, η αναφορά σε «μέλη» δεν παραπέμπει σε υποχρεώσεις και δικαιώματα ενταγμένων σε κομματικούς σχηματισμούς.

Βασική λειτουργική αρχή του ΣΥΡΙΖΑ είναι η συναίνεση και η ειλικρινής εξάντληση όλων των περιθωρίων για την επίτευξή της, στο εφικτό κάθε φορά επίπεδο. Να προβληματισθούμε όλοι μαζί πως θα αντιμετωπίσουμε την ανάγκη λήψης κάποιας απόφασης σε περίπτωση μη συναίνεσης. Μένει, ακόμη, να συγκεκριμενοποιηθεί η διαδικασία συμμετοχής των μη ενταγμένων σε συνιστώσες συντρόφων/ισσών στα σώματα και στις δραστηριότητες του ΣΥΡΙΖΑ.

Δήλωση του Γιάννη Μπαλάφα, υπεύθυνου Εξωτερικής Πολιτικής του ΣΥΝ, μετά την επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στην Κύπρο

2009-10-20T19:48:00.004+03:00

Μετά την ολοκλήρωση της επίσκεψης του έλληνα πρωθυπουργού στην Κύπρο, ο Γιάννης Μπαλάφας, μέλος της ΠΓ του ΣΥΝ και υπεύθυνος Εξωτερικής Πολιτικής και Διεθνών Σχέσεων του κόμματος, έκανε την παρακάτω δήλωση:

Θεωρούμε θετικό γεγονός τη συμπαράταξη, που εκφράστηκε με τις δηλώσεις του κ. Παπανδρέου στις προσπάθειες του Προέδρου Δ. Χριστόφια και της κυπριακής ηγεσίας για δίκαιη λύση του Κυπριακού. Μπροστά στο κρίσιμο προσεχές δίμηνο, που θα ολοκληρωθεί με την αξιολόγηση της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας από την Ε.Ε., ως ΣΥΝ θέλουμε, για μια ακόμα φορά, να τονίσουμε με σαφήνεια:

• Στο αμέσως προσεχές διάστημα η ελληνική πλευρά, σε συνεργασία με την Κυπριακή κυβέρνηση, οφείλει να κινητοποιηθεί για να ασκηθεί η μέγιστη δυνατή πολιτική πίεση προς την Τουρκία, ώστε να συμμορφωθεί και να τηρήσει τους όρους και τις υποχρεώσεις που πηγάζουν από την ανάγκη συνέχισης της ενταξιακής της πορείας, ιδιαίτερα αυτές που αφορούν το Κυπριακό και την επίλυσή του. Σ’ αυτήν την κατεύθυνση, η κατ’ αρχήν θετική τοποθέτηση της ελληνικής κυβέρνησης υπέρ της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας μας βρίσκει σύμφωνους.

• Παρακολουθούμε με ενδιαφέρον και είμαστε αλληλέγγυοι με τις προσπάθειες του Κύπριου Προέδρου, που εκδηλώνονται στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη, Μ. Ταλάτ. Ο αγώνας για μια λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, με πολιτική ισότητα, με μια κυριαρχία, ιθαγένεια και διεθνή προσωπικότητα, μπορεί και πρέπει να στεφθεί με επιτυχία.

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ

2009-10-20T10:57:00.001+03:00

άρθρο του Γιάννη Μπαλάφα, μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ στην ΑΥΓΗ, 20/10/2009

Ξανά, μετά από καιρό, στη φιλόξενη στήλη των «Συναντήσεων», μετά από μια εκλογική μάχη που μας έδωσε χαρά. Θέλοντας να γράψω για τα μετεκλογικά, ξεκινάω με ολίγα – και επιγραμματικά – προεκλογικά.

Υπήρξε απόλυτα ορθή η επιλογή να προτάξουμε, αφενός την κρίση, με τις επιπτώσεις της και την αναζήτηση διεξόδου και αφετέρου το πρόγραμμά μας, με ιδιαίτερη έμφαση στην οικονομία. Ταυτισθήκαμε, έτσι, με το δίπτυχο «κρίση – πρόγραμμα» και αυτό μας προσέδωσε στίγμα και διακριτότητα. Εκπέμπαμε ότι θέλουμε και επιδιώκουμε να συμβάλουμε σε λύσεις στα πραγματικά προβλήματα, τώρα και, παράλληλα, αναδεικνύαμε το πρόγραμμα σε χρήσιμο εργαλείο και κεντρικό κριτήριο στο ερώτημα για πιθανές συγκλίσεις και συνεργασίες.

Ο προγραμματικός και πολιτικός αυτός λόγος, που εκφράστηκε πρωτίστως και με ιδιαίτερη επιτυχία από τον επικεφαλής της εκλογικής μας καμπάνιας, συνέβαλλε ουσιαστικά στην επιτυχία στις 4 Οκτωβρίου.

Και τώρα; 15 ημέρες μετά τις εκλογές και αφού ακούσαμε και τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης. Με την κρίση παρούσα. Με προσδοκίες για κάτι καλύτερο από μεγάλα τμήματα των πολιτών. Με τάσεις συντηρητικοποίησης, αλλά και με ζωντανά τα φύτρα για μια πιο ελπιδοφόρο πορεία.

Πώς πορευόμαστε; Τολμώ να πω ότι η απάντηση είναι απλή. Να υλοποιήσουμε με συνέπεια ό,τι υποσχεθήκαμε προεκλογικά. Να κάνουμε αριστερή προγραμματική αντιπολίτευση, όπως επισήμανε με απόλυτη σαφήνεια στη Βουλή ο Αλέξης Τσίπρας, απαντώντας στις εξαγγελίες του νέου πρωθυπουργού.

Για όσους διερωτώνται τι σημαίνει «αριστερή προγραμματική αντιπολίτευση» ή διαφωνούν μ΄αυτήν την πολιτική, είναι ανάγκη να διευκρινίσουμε ότι πρόκειται για μια αντιπολιτευτική τακτική με βάση την οποία κρίνεις, διαφωνείς, επικρίνεις ή συμφωνείς, αλλά και προτείνεις εναλλακτικά, με αφετηρία τις ριζοσπαστικές μεταρρυθμιστικές προτάσεις που συγκροτούν το πρόγραμμα του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ.

Και, ακόμη, πρόκειται για αντιπολίτευση, με βάση τις ανάγκες των πολιτών, με επιδίωξη την άμβλυνση των ανισοτήτων, με στόχο την υπεράσπιση των πιο αδύνατων, των πιο αδικημένων, μια αντιπολίτευση που απορρίπτει τους αφορισμούς, τις κορώνες, τους μαξιμαλισμούς και τους λαϊκισμούς. Που δεν παραπέμπει τις λύσεις στο ευτυχισμένο απώτατο σοσιαλιστικό μέλλον, αλλά αγωνίζεται να υπάρξουν λύσεις σήμερα.

Ο Πρόεδρος του ΣΥΝ έδωσε στη Βουλή ένα πολύ καλό δείγμα αριστερής προγραμματικής αντιπολίτευσης. Απέφυγε την καταστροφολογία, δεν πρόβλεψε σεισμούς και καταποντισμούς. Ανέλυσε με αντικειμενικότητα την κατάσταση. Έκανε κριτική τεκμηριωμένη στις προγραμματικές δηλώσεις. Αντιπαράθεσε στις ασάφειες και στις αδιέξοδες προτάσεις του Γ. Παπανδρέου, ένα σύνολο προγραμματικών θέσεων, που είναι ρεαλιστικές, γειωμένες στο σήμερα και διαμορφώνουν μια ασπίδα κοινωνικής προστασίας και αλληλεγγύης για τους ξεχασμένους αυτής της κοινωνίας, σκιαγραφώντας, ταυτόχρονα, τη διέξοδο από την κρίση προς όφελος των εργαζομένων.

Αυτήν την πολιτική οφείλουμε με συνέπεια και συνέχεια να προωθήσουμε. Να την πιστέψουμε και να την υλοποιήσουμε. Με μια τέτοια πολιτική, διακριτή και πειστική, αντιμετωπίζουμε τα κυβερνητικά σχέδια, δεν «δουλεύουμε» για τη Ν.Δ., αλλά οικοδομούμε το προφίλ μιας δύναμης χρήσιμης για το λαό, υπεύθυνης και μαχητικής. Στη Βουλή, κυρίως, όμως, στους αγώνες και στα κινήματα.

Έτσι μπορούμε να προσβλέπουμε στη διεύρυνση της κοινωνικής και πολιτικής μας βάσης, αφού οι πολίτες θα βλέπουν σε ‘μας τη δύναμη που αγωνίζεται συγκεκριμένα για λύσεις στα προβλήματά τους, μια δύναμη που μπορεί να τους αντιπροσωπεύει πολιτικά, μια δύναμη που αξίζει να την στηρίξουν και να την ενισχύσουν.

Και δύο λόγια για τα του οίκου μας. Ο Συνασπισμός, το Κόμμα μας, έχει ορισμένες εκκρεμότητες για επίλυση. Όλα τα ζητήματα μπορούν και πρέπει να αντιμετωπισθούν συντεταγμένα και συλλογικά. Με όλες τις δυνάμεις, με όλο τον πλούτο των απόψεων σε προωθητική σύνθεση. Χωρίς εμμονές για δικαίωση, χωρίς αυταρέσκεια. Με σεβασμό στις αποφάσεις και προσαρμογές όπου και όταν χρειάζεται. Μπορούμε να κερδίσουμε και αυτό το στοίχημα.

Δήλωση Γ. Μπαλάφα με αφορμή την δημοσίευση της ετήσιας έκθεσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την ενταξιακή πορεία της ΠΓΔΜ

2009-10-14T15:55:00.001+03:00

Να επισπευσθούν οι διαδικασίες για κοινά αποδεκτή λύση στο ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ

Με αφορμή την δημοσίευση της ετήσιας έκθεσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την ενταξιακή πορεία της ΠΓΔΜ ο Γιάννης Μπαλάφας, μέλος της Π.Γ του ΣΥΝ και υπεύθυνος για την Εξωτερική Πολιτική και τις Διεθνείς Σχέσεις, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

Η δημοσίευση της ετήσιας έκθεσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την ενταξιακή πρόοδο της ΠΓΔΜ και η επιβεβαιωθείσα πρόταση, μεταξύ άλλων, για έναρξη διαπραγματεύσεων ΕΕ – ΠΓΔΜ, θέτει για την χώρα μας και την νέα κυβέρνηση, ακόμα πιο επιτακτικά, την ανάγκη για ανάληψη πρωτοβουλιών. Οι πρωτοβουλίες αυτές οφείλουν να προωθούν τις διαπραγματεύσεις Ελλάδας – ΠΓΔΜ, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και την εξάντληση όλων των περιθωρίων για μια κατάληξη σε λύση κοινά αποδεκτή. Λύση η οποία θα περιλαμβάνει σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό.

Ο όποιος εφησυχασμός από ελληνικής πλευράς και η αποκλειστική εναπόθεση όλων των ελπίδων μας στο βέτο ή στην απειλή βέτο, δεν είναι η πιο ευνοϊκή για τα συμφέροντα της χώρας μας αντιμετώπιση του προβλήματος.

Γεμάτα με «ελαστικές σχέσεις» τα νοσοκομεία

2009-10-01T15:42:00.007+03:00

Ο Γιάννης Μπαλάφας, υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στη Β’ Αθήνας, περιόδευσε στο Γενικό Νοσοκομείο Αθήνας και συζήτησε με τους εργαζομένους. Ειδικά για τις «ελαστικές σχέσεις» τόνισε:

«Είναι γνωστό ότι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας αξιοποίησε στο έπακρο το αντεργατικό θεσμικό πλαίσιο για τις σχέσεις εργασίας και, μάλιστα, το ενίσχυσε με τους νόμους 3385/2005 και 3429/2005 για την πλήρη απορύθμιση στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα. Αυτό που είναι λιγότερο γνωστό είναι ότι οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ ψήφισαν το νόμο 2639/1998 για τη μερική απασχόληση και στο δημόσιο τομέα, το νόμο 2874/2000 (Γιαννίτση) για την αύξηση των ορίων απολύσεων και το νόμο 2956/2001 που θεσμοθέτησε τις εταιρίες ενοικίασης εργαζομένων!!!!

Και ενώ είναι ακόμη νωπό το δράμα της Κωνσταντίνας Κούνεβα, ο Γιώργος Παπανδρέου και άλλοι εκπρόσωποι του ΠΑΣΟΚ αρνούνται να δεσμευτούν για την κατάργηση των ενοικιαζόμενων εργαζομένων και των άλλων νόμων, ενώ υποκριτικά μιλάνε για «εργασιακό μεσαίωνα».

Δεσμευόμαστε ότι δε θα αφήσουμε σε «χλωρό κλαρί» την όποια κυβέρνηση. Και οι νόμοι τους, που βασανίζουν τους εργαζομένους, θα καταργηθούν από τους ίδιους τους εργαζομένους. Σ’ αυτή την προσπάθεια ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι σταθερά αρωγός μέσα και έξω από τη Βουλή, από τη θέση μιας αριστερής αντιπολίτευσης, μαχητικής, υπεύθυνης και προγραμματικής.»

ΣΥΡΙΖΑ: Δρόμος ευθύνης και ελπίδας

2009-09-29T13:35:00.003+03:00

Προχωράμε προς τις εκλογές στις 4 Οκτωβρίου μέσα σε ένα κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο που χαρακτηρίζεται, βασικά, από την γενικευμένη κρίση. Κρίση, πρωτίστως, οικονομική και κρίση ηθική.

Ζούμε τις επώδυνες επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης που βασανίζουν χιλιάδες συνανθρώπους μας και υφιστάμεθα καθημερινά τη διάχυτη ηθική ανομία που διαβρώνει βασικούς αρμούς της κοινωνίας μας.

Μπροστά στην κρίση, η ΝΔ είναι καταδικασμένη στην συνείδηση των πολιτών, αφού με τις πολιτικές της όξυνε ακόμα περισσότερο την επελαύνουσα παγκόσμια κρίση, ενώ, από την άλλη πλευρά, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν πείθει, με τις προτάσεις του, αλλά και με το βεβαρημένο παρελθόν του, ότι μπορεί ως κυβέρνηση να εφαρμόσει μια πραγματικά εναλλακτική πολιτική που θα βγάλει την χώρα από τα αδιέξοδα.

Μέσα σ΄αυτές τις συνθήκες, ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ, επιδιώκει να πείσει ότι, με την ενίσχυσή του, μπορεί να συμβάλει στην αντιμετώπιση των πραγματικών προβλημάτων των πολιτών και της χώρας και αυτό να γίνει από τη θέση μιας αντιπολίτευσης αριστερής, μαχητικής, υπεύθυνης και προγραμματικής. Μέσα στη Βουλή. Μέσα στην κοινωνία.

Σ αυτή την προσπάθεια ο φορέας της ανανεωτικής - ριζοσπαστικής Αριστεράς έχει να ξεπεράσει μια δυσκολία και να αξιοποιήσει τρία πλεονεκτήματα.

Η δυσκολία βρίσκεται στα όσα διαδραματίστηκαν στο χώρο τους τελευταίους μήνες. Μια πολύ αρνητική εικόνα έφτανε στους πολίτες, ιδιαίτερα στον κόσμο της αριστεράς. Η αξιοπιστία μας αμφισβητήθηκε, άνθρωποι δικοί μας απογοητεύθηκαν ή και εκδήλωσαν τάσεις αποστρατείας.

Κάναμε προσπάθειες αντιμετώπισης των προβλημάτων αυτών, έγιναν ορισμένα βήματα θετικά, όμως οι εκλογές μας πρόλαβαν. Η αυτοκριτική μας στάση απέναντι σε γεγονότα και συμπεριφορές και η δέσμευση ότι όλα τα ανοιχτά θέματα θα αντιμετωπιστούν συλλογικά και συντεταγμένα μετά τις εκλογές, είναι το λιγότερο που οφείλουμε σε χιλιάδες φίλους και μέλη μας.

Ως προς τα πλεονεκτήματά μας

Το πρώτο, είναι ο απολογισμός της κοινοβουλευτικής μας ομάδας. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, στη βουλή, αλλά και στους αγώνες, έδωσαν υψηλά δείγματα ποιότητας, προσφοράς, υπεύθυνου κοινοβουλευτικού έργου, αποτελεσματικών παρεμβάσεων.

Το δεύτερο πλεονέκτημα μας, είναι η ηγετική μας έκφραση, που διαμορφώνεται συλλογικά και προσωποποιείται στο λόγο και την παρουσία του Αλέξη Τσίπρα. Η καθολική θετική εκτίμηση της εμφάνισης του Αλ.Τσίπρα στο debate δίνει «αέρα στα πανιά μας» αυτές τις τελευταίες προεκλογικές ημέρες.

Το τρίτο είναι, αναμφίβολα, το πιο ισχυρό μας πλεονέκτημα. Αναφέρομαι στο ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ μας. Έχουμε διαμορφώσει και προτείνουμε ένα εναλλακτικό σύνολο ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων και θέσεων, που απαντούν στα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας.

Αποφύγαμε αποτυχημένες συνταγές, γενικολογίες και ασάφειες, λαϊκισμούς και παραπομπή των λύσεων στο απώτερο σοσιαλιστικό μέλλον. Αυτά τα αφήνουμε στους άλλους.

Οι προτάσεις μας είναι συγκεκριμένες, είναι ρεαλιστικές, είναι γειωμένες στο σήμερα. Δεν προϋποθέτουν σοσιαλιστική επανάσταση για να υλοποιηθούν, μια εναλλακτική πολιτική βούληση απαιτείται. Αυτή που δεν έχει η ΝΔ. Αυτή που ψάχνει, αλλά δεν βρίσκει τελικά το ΠΑΣΟΚ.

Η υπερψήφιση του ΣΥΡΙΖΑ ανοίγει δρόμους ευθύνης και ελπίδας.

του Γιάννη Μπαλάφα
Από txvs 28/9/09

Κεντρική προεκλογική εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ

2009-09-28T13:05:00.003+03:00

Είμαστε δύναμη μαχητικής και προγραμματικής αντιπολίτευσης

2009-09-28T12:25:00.003+03:00

Συνέντευξη του Γιάννη Μπαλάφα στην Αυγή 24/9/09

ΕΡΩΤΗΣΗ 1:

Σ΄αυτήν την εκλογική μάχη ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί την ψήφο των πολιτών με βασικό του εργαλείο τις θέσεις και προτάσεις του. Εσείς που ως υποψήφιος έρχεστε σε επαφή με τον κόσμο, βλέπετε να αποδίδει αυτή η προσπάθεια;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

Το πρόγραμμά μας, που αποτελεί ένα συνεκτικό σύνολο ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων και προτάσεων, έχει ήδη αναδειχθεί ως το βασικό μας συγκριτικό πλεονέκτημα στη δύσκολη μάχη που δίνουμε. Έχει κάνει ιδιαίτερα θετική εντύπωση η συνεχής αναφορά από τον Αλέξη Τσίπρα στις συγκεκριμένες προγραμματικές μας θέσεις για την κρίση, για την δημιουργία μιας ασπίδας κοινωνικής προστασίας, για τη διέξοδο από την κρίση.

Έχει αρχίσει να κατανοείται από τους αποδέκτες των προτάσεών μας, από τους πολίτες, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πρόγραμμα. Με προτάσεις ρεαλιστικές, που είναι γειωμένες στο σήμερα, που βελτιώνουν την υφιστάμενη κατάσταση, ενώ ταυτόχρονα ανοίγουν δρόμους για παραπέρα κατακτήσεις.

ΕΡΩΤΗΣΗ 2:

Το ΠΑΣΟΚ φαίνεται να είναι κοντά στην «πρωτιά», χωρίς όμως κατά κοινή ομολογία να έχει δημιουργήσει «ρεύμα». Τι λέτε σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

Η διαφαινόμενη κατάρρευση της ΝΔ στις 4 Οκτωβρίου, θα δώσει στο ΠΑΣΟΚ, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, τη δυνατότητα να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Επομένως, ως ΣΥΡΙΖΑ, προσβλέπουμε σε μια παρουσία μας στην επόμενη Βουλή, αλλά και εκτός Βουλής, ως δύναμη αντιπολίτευσης. Αντιπολίτευσης υπεύθυνης, μαχητικής, προγραμματικής.

Στην υποθετική περίπτωση που το ΠΑΣΟΚ θα ήταν πρώτο κόμμα, χωρίς να συγκεντρώνει την πλειοψηφία των 151 εδρών, η πιο πιθανή εξέλιξη, με δεδομένη την μέχρι τώρα στάση του ΠΑΣΟΚ, είναι η προσφυγή σε νέα εκλογική αναμέτρηση, προκειμένου να επωφεληθεί, ως πρώτο κόμμα, από το επιπλέον πριμ του εκλογικού νόμου.

Είναι δεδομένο ότι η στάση μας καθορίζεται με αφετηρία τις κατατεθειμένες προγραμματικές μας θέσεις. Επομένως, με βάση όλα τα πιθανά σενάρια, προσβλέπουμε σε ένα ρόλο αριστερής αντιπολίτευσης πάνω σε ένα συγκεκριμένο προγραμματικό πλαίσιο.

ΕΡΩΤΗΣΗ 3:

Διετές πρόγραμμα λιτότητας, ή τριετές πρόγραμμα σταθερότητας; Πόσο πραγματικά απέχουν οι θέσεις της Ν.Δ. από το ΠΑΣΟΚ;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

Οι θέσεις της ΝΔ κινούνται στη λογική των κυβερνητικών πολιτικών των προηγούμενων ετών. Και, ενώ πρόκειται για πολιτικές καταδικασμένες στη συνείδηση των Ελλήνων πολιτών, η ΝΔ μας υπόσχεται τη συνέχειά τους με μεγαλύτερη μάλιστα ένταση.

Το ΠΑΣΟΚ επεδίωξε με τις προγραμματικές του επεξεργασίες να απαντήσει σε κρίσιμα ζητήματα, ειδικά σ΄αυτά της οικονομικής κρίσης. Θεωρώ ότι υπάρχουν ορισμένες διαφορετικές προσεγγίσεις από αυτές της ΝΔ, όμως αυτές δεν συνιστούν ένα πραγματικά εναλλακτικό σχέδιο στη ΝΔ και την πολιτική της.

ΕΡΩΤΗΣΗ 4:

Η προκήρυξη των εκλογών βρήκε τον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ σε κρίσιμο σταυροδρόμι. Τελικά στην εκλογική μάχη ο χώρος της ανανεωτικής ριζοσπαστικής αριστεράς είναι ενωμένος; Πως βλέπετε την επόμενη μέρα;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

Να μην ξεχνάμε ότι και την επομένη των εκλογών θα είναι παρούσα η κρίση με τις επώδυνες επιπτώσεις της. Και, επομένως, το κύριο είναι, ο ΣΥΡΙΖΑ να πάρει θέση στην αφετηρία της νέας κρίσης ως μια σύγχρονη αριστερή, μαχητική και προγραμματική αντιπολίτευση, που θέλει και επιδιώκει να συμβάλλει στην αντιμετώπιση των προβλημάτων των πολιτών.

Όσον αφορά τα πιο «δικά μας», θα τα αντιμετωπίσουμε δημοκρατικά και συντεταγμένα. Με υπεράσπιση της φυσιογνωμίας μας ως μια σύγχρονη ανανεωτική – ριζοσπαστική Αριστερά. Με βασική επιδίωξη παντού και πάντα τη μέγιστη δυνατή προωθητική σύνθεση.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

2009-09-23T15:04:00.001+03:00

Παρ' όλα όσα συμβαίνουν, ίσως εξαιτίας όλων αυτών, είναι καλό να βρεθούμε.

Να κουβεντιάσουμε.
Να πιούμε κι ένα ποτήρι κρασί…..

Λίγες μέρες πριν τις εκλογές,
την Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου, το βράδυ, μετά τις 09.00μμ.,

σας περιμένω στον πολυχώρο «ΠΟΛΙΣ»
πάνω από την «Στοά του Βιβλίου»
(είσοδος από Πεσμαζόγλου, Σταδίου και Πανεπιστημίου).

Γιάννης Μπαλάφας
Υποψήφιος Βουλευτής Β' Αθήνας

Υπεύθυνοι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ

2009-09-23T13:22:00.001+03:00

Τι νόημα έχουν οι δεσμεύσεις των κομμάτων όταν στην πράξη δεν εφαρμόζονται;

Η ερώτησή σας αναδεικνύει ένα μεγάλο πρόβλημα. Με κύρια ευθύνη των λεγόμενων κομμάτων εξουσίας, η πλειοψηφία των πολιτών δεν πιστεύουν τις προεκλογικές δεσμεύσεις, ούτε ασχολούνται με εκλογικά προγράμματα. Αποτέλεσμα; Είτε οι ψηφοφόροι ενσωματώνονται σε πελατειακές λογικές, είτε αδιαφορούν, απέχουν, «πάνε για ψάρεμα».
Λύση, φυσικά, δεν είναι να εγκαταλείψουμε προγράμματα και δεσμεύσεις και να γίνουμε οπαδοί των «Μαυρογυαλούρων».
Αντίθετα, ως ΣΥΡΙΖΑ, επιμένουμε προγραμματικά. Έχουμε διαμορφώσει ένα εκλογικό πρόγραμμα ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων. Προτάσεις ρεαλιστικές και οραματικές. Καλούμε τους πολίτες αυτής της χώρας, στις εκλογές στις 4 Οκτωβρίου, να κρίνουν και να μας κρίνουν με βάση τι λέμε, τι κάναμε, τι δεσμευόμαστε να κάνουμε.

Έθνος 22/9/09

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΑΛΑΦΑΣ, Υποψήφιος βουλευτής Β΄ Αθήνας

2009-09-23T11:15:00.001+03:00

Μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ, υπεύθυνος για την εξωτερική πολιτική και τις διεθνείς σχέσεις. Μετείχε στη διαμόρφωση του προγράμματος του ΣΥΤΙΖΑ.

Πολιτικός μηχανικός. έχει ασχοληθεί με μελέτες και κατασκευές τεχνικών έργων.

Ανέπτυξε συνδικαλιστική δραστηριότητα από τα χρόνια των σπουδών του στο Ε.Μ.Π. Ως επαγγελματίας εκλέχτηκε Γενικός Γραμματέας του Συλλόγου Πολιτικών Μηχανικών, στην Αντιπροσωπεία και στο Πειθαρχικό Συμβούλιο του Τ.Ε.Ε.

Μέλος της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη προδικτατορικά, στο «Ρήγα Φεραίο» στη δικτατορία, στη συνέχεια στο ΚΚΕ και στο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ. Για την αντιδικτατορική του δράση δικάστηκε και εξορίστηκε.

Γεννημένος στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς, με καταγωγή από την Ήπειρο και επιρροές από Κέρκυρα, Ζάκυνθο και Γιάννενα όπου έζησε τα παιδικά του χρόνια.

Αγαπητή φίλη, αγαπητέ φίλε,

Επικοινωνώ μαζί σου με αφορμή τις Βουλευτικές Εκλογές της 4ης Οκτωβρίου. Στις εκλογές αυτές είμαι υποψήφιος βουλευτής με το ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ στην εκλογική περιφέρεια Β' Αθήνας.

Η υπερψήφιση του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτές τις εκλογές και η εξασφάλιση μιας ισχυρής κοινοβουλευτικής του παρουσίας, θα συμβάλλει στο χτύπημα της δικομματικής παντοδυναμίας και στην ενίσχυση της Ανανεωτικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς που έχει πρόταση για την αντιμετώπιση της κρίσης.

Στις 4 Οκτωβρίου μπορεί και πρέπει να ανοίξει ο δρόμος για την αλλαγή του φθαρμένου πολιτικού σκηνικού

Να ενισχυθούν πολιτικές και άνθρωποι που αντιστέκονται αποφασιστικά και παρεμβαίνουν αποτελεσματικά.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΑΛΑΦΑΣ

Πολιτικός Μηχανικός

Υποψήφιος βουλευτής Β' Αθήνας

τηλ.2103378609, 6977346939 fax 21032170

mpalafas@syn.gr, www.balafas.com

Θα κρατήσουν τους αντεργατικούς νόμους τους;

2009-09-16T23:24:00.003+03:00

Ο Γιάννης Μπαλάφας, υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στη Β' Αθήνας, μιλώντας χθες στον EXTRA (κ. Παπαγιάννης), επεσήμανε, μεταξύ άλλων:

«Βγάζει μάτι» η ασυνέπεια ή η σιωπή του ΠΑΣΟΚ στο μεγάλο θέμα των εργασιακών σχέσεων, παρά την προσπάθειά του να διαφοροποιηθεί από τη ΝΔ.
Θα καταργήσει το ΠΑΣΟΚ τους νόμους που η κυβέρνησή του ψήφισε (2639/98, 2874/2000), οι οποίοι θεσμοθέτησαν τη μερική απασχόληση στο Δημόσιο και αύξησαν τα όρια απολύσεων;

Ο Γ. Παπανδρέου στη ΔΕΘ, ούτε για το νόμο 2956/2001 του ΠΑΣΟΚ, που θεσμοθέτησε τις εταιρείες ενοικίασης εργαζομένων, δεν πρότεινε την κατάργησή του. Αρκέστηκε στη ριζική αναθεώρηση (!!). Τι λένε αλήθεια τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ; Η σιωπή δεν είναι πάντα χρυσός, ιδιαίτερα όταν το δράμα της «ενοικιαζόμενης» εργαζόμενης Κωνσταντίνας Κούνεβας είναι πολύ νωπό.

Γιατί αυτή η υπαναχώρηση σύντροφοι του ΠΑΣΟΚ;

2009-09-14T16:11:00.007+03:00

Ο Γιάννης Μπαλάφας, υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στη Β' Αθήνας και μέλος της Π.Γ του ΣΥΝ , μιλώντας σε σύσκεψη ανθρώπων του θεάτρου και του κινηματογράφου, δήλωσε μεταξύ των άλλων:

«Πριν αλέκτωρ λαλήσαι τρις, είχαμε μια καραμπινάτη υπαναχώρηση του ΠΑΣΟΚ από επίσημη δέσμευσή του στη Βουλή. Πρόκειται για τον αγωγό Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη, όπου το «δεσμευόμαστε» του κοινοβουλευτικού του εκπροσώπου, ξεχάστηκε από τον πρόεδρο του κινήματος σε πρόσφατη ομιλία του, γεγονός που, εξ’ αντικειμένου, συμβαδίζει με τα αμερικανικά σχέδια και βλέψεις στην περιοχή.

Κρίμα, σύντροφοι!».

Μπροστά στην εκλογική μάχη

2009-09-14T11:54:00.004+03:00

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 10 Σεπτεμβρίου 2009 στην εφημερίδα "Τα Νέα"

«Η συνταγή είναι: "Παιδιά, πάμε για εκλογές, τα κεφάλια μέσα"».
-Γιάννης Μπαλάφας
(το μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ, στον Αθήνα 9,84)

Γιατί ΣΥΡΙΖΑ; 19 + 1 λόγοι

2009-09-13T18:10:00.004+03:00

1. Γιατί βρέθηκε στην πρώτη γραμμή των κοινωνικών αγώνων. Στο πλευρό των πιο αδύναμων, των ανέργων, της γενιάς των 700 ευρώ.

2. Γιατί υπερασπίστηκε τα δημόσια αγαθά, τις κοινωνικές υπηρεσίες και το περιβάλλον από την εμπορευματοποίηση.

3. Γιατί οι πολίτες δεν έχουν περιμένουν τίποτα άλλο από τη Νέα Δημοκρατία, ούτε από το ΠΑΣΟΚ. Μόνο εύκολες υποσχέσεις που διαψεύδονται όταν έρθουν στην εξουσία.

4. Γιατί η ψήφος στη Νέα Δημοκρατία είτε στο ΠΑΣΟΚ, είναι ψήφος για την διάλυση του κοινωνικού κράτους και των εργασιακών σχέσεων. Είναι ψήφος στα golden boys του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και του ΟΟΣΑ, που απαιτούν να καθορίζουν την οικονομική και κοινωνική πολιτική της χώρας.

5. Γιατί δεν γίνεται να βγούμε από την κρίση ενισχύοντας αυτούς που την προκάλεσαν: τις ανεξέλεγκτες αγορές, τις Τράπεζες, το μεγάλο κεφάλαιο και τα κόμματα που τους εκπροσωπούν.

6. Γιατί η κρίση αντιμετωπίζεται μόνο με νέες θέσεις εργασίας, προστασία από τις απολύσεις, στήριξη των χαμηλών εισοδημάτων, βοήθεια στις μικρές επιχειρήσεις, αύξηση των κοινωνικών δαπανών.

7. Γιατί η χώρα μας δεν αντέχει άλλο να ξοδεύει δισεκατομμύρια ευρώ για Ατλαντικούς εξοπλισμούς και μίζες, την ώρα που το κοινωνικό κράτος εγκαταλείπεται στην τύχη του.

8. Γιατί η δημόσια δωρεάν παιδεία και η δημόσια υγεία είναι δικαίωμα για όλους. Και αυτό το δικαίωμα πρέπει να το υπερασπιστούμε.

9. Γιατί το όνειρο των νέων παιδιών, δεν χωράει στην ανεργία, τα προγράμματα stage, την επισφάλεια, τη μαύρη εργασία, τις δουλειές του ποδαριού.

10. Γιατί η δημόσια διοίκηση δεν είναι φέουδο της εκάστοτε κυβέρνησης, ούτε εργαλείο κομματικών πελατειακών σχέσεων.

11. Γιατί οι κυβερνήσεις των δύο μεγάλων κομμάτων, μας κληροδότησαν το πιο άδικο φορολογικό σύστημα της Ευρώπης.

12. Γιατί οι δημόσιες επιχειρήσεις πρέπει να λειτουργούν με κριτήριο την κοινή ωφέλεια και όχι την κερδοσκοπία.

13. Γιατί οι αγρότες χρειάζονται στήριξη ώστε να μπορέσουν να δουλέψουν και να ζήσουν με αξιοπρέπεια.

14. Γιατί τα δάση, οι ακτές, τα ποτάμια, ο φυσικός πλούτος της χώρας δεν είναι για εμπορική εκμετάλλευση. Ανήκουν σε όλους και πρέπει να προστατεύονται.

15. Γιατί οι άφθονες διακηρύξεις περιβαλλοντικής ευαισθησίας δεν αρκούν για να προστατεύουν το περιβάλλον. Χρειάζονται αγώνες. Και σύγκρουση με συγκεκριμένα συμφέροντα.

16. Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η μοναδική πολιτική δύναμη που αντιστέκεται αποφασιστικά στην ξενοφοβία, τον ρατσισμό, τον ακροδεξιό λαϊκισμό.

17. Γιατί το μέλλον μας δεν είναι οι κάμερες, οι παρακολουθήσεις, τα υπερσύγχρονα και πανάκριβα όπλα της αστυνομίας. Είναι η δημοκρατία και ο σεβασμός στην ελευθερία και τα κοινωνικά δικαιώματα.

18. Γιατί η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ είναι ψήφος στον αγώνα των ανθρώπων για καλύτερη ζωή.

19. Γιατί κερδισμένοι είναι πάντα αυτοί που αντιστέκονται και διεκδικούν τα δικαιώματά τους. Και τα δικαιώματα ολόκληρης της κοινωνίας.

20. Γιατί ψηφίζοντας αριστερά, δεν νοιώθεις εξαπατημένος την επόμενη ημέρα. Και ανοίγεις ένα παράθυρο στην ελπίδα για μια καλύτερη και πιο δίκαιη κοινωνία.

Αποσπάσματα συνέντευξης στο ραδιόφωνο της ΝΕΤ

2009-09-10T17:37:00.000+03:00

Ο Γιάννης Μπαλάφας, μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ και υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στη Β’ Αθήνας, μιλώντας στο ραδιόφωνο της ΝΕΤ (Τ. Σαράντης-Π.Τσούτσιας), μεταξύ άλλων, τόνισε:

«Πρόγραμμα, πρόγραμμα, πρόγραμμα! Κύριο χαρακτηριστικό της συνέντευξης του Αλ. Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη. Συγκεκριμένες προτάσεις, ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις. Ασπίδα κοινωνικής αλληλεγγύης και διέξοδος από την κρίση. Οικολογική εγρήγορση και δικαιώματα. Ένα υπεύθυνο εκλογικό πρόγραμμα σε αντιπαράθεση με τις αντιλαϊκές κατευθύνσεις της ΝΔ, τις γενικολογίες του ΠΑΣΟΚ, την παραπομπή των λύσεων στο απώτατο μέλλον από το ΚΚΕ. Οι πολίτες, η νεολαία θα μας κρίνουν όλους».

Μπροστά στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009

2009-09-09T14:46:00.008+03:00

Ο Γ. Μπαλάφας, μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του Συνασπισμού, μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό «ΑΘΗΝΑ 9.84» (Β. Πάϊκος-Άγγ. Μόσχοβας), μεταξύ άλλων, τόνισε:

«Από σήμερα μπαίνουμε στην τελική ευθεία προς τις εκλογές στις 4 Οκτωβρίου. Το τελευταίο διάστημα αντιμετωπίσαμε πολλές δυσκολίες, που θόλωσαν την εικόνα μας στην κοινωνία. Αυτή την ώρα στρατευόμαστε όλοι και όλες για την επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές. Για να ανταποκριθούμε στη θέληση των αριστερών πολιτών που θέλουν τη σύγχρονη ανανεωτική και ριζοσπαστική Αριστερά ενισχυμένη και παρούσα στις μετεκλογικές εξελίξεις.»

Σχετικά με τη συνάντηση του Πρωθυπουργού με τον Γ.Γ. του ΝΑΤΟ

2009-08-27T18:00:00.003+03:00

Σχετικά με τη συνάντηση του κ. Καραμανλή με τον Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ, 'Αντερς Φογκ Ράσμουσεν, ο Γιάννης Μπαλάφας, μέλος της Π.Γ. και υπεύθυνος του ΣΥΝ για την εξωτερική πολιτική και τις διεθνείς σχέσεις, έκανε την παρακάτω δήλωση:

Η προσκόλληση της χώρας μας στον επιθετικό οργανισμό του ΝΑΤΟ συνεχίζεται και ενισχύεται.
Αυτό είναι το συμπέρασμα από τις δηλώσεις του κ. Καραμανλή μετά τη συζήτηση που είχε με τον νέο Γενικό Γραμματέα της συμμαχίας.
Σαν αποτέλεσμα, εντείνονται οι ανησυχίες του ελληνικού λαού - και οι δικές μας - για το τι συζητήθηκε, τι αποφασίστηκε, ποιές δεσμεύσεις υπήρξαν.
Και οι ανησυχίες αυτές αφορούν ιδιαίτερα:
- Το Αιγαίο και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
- Το κυπριακό και την πρόθεση εμπλοκής του ΝΑΤΟ.
- Το νέο στρατηγικό δόγμα.
- Την παραμονή αλλά και την ενίσχυση της παρουσίας ελλήνων στρατιωτών στο Αφγανιστάν.

«ΝΑΙ», ΣΕ ΕΚΤΑΚΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ

2009-08-26T15:37:00.002+03:00

Δήλωση του Γιάννη Μπαλάφα μετά την συνεδρίαση της Π.Γ. του Συνασπισμού στις 26/8/2009

Για να μπορέσουμε να συμβάλλουμε πιο αποτελεσματικά στην αντιμετώπιση των προβλημάτων της κοινωνίας και για να αντιμετωπίσουμε τις μεγάλες δυσκολίες που προέκυψαν σε αυτή τη φάση για κόμμα μας, προσανατολιζόμαστε, μετά από απόφαση της ΚΠΕ του ΣΥΝ στις 29/08, στη διεξαγωγή Εκτάκτου Συνεδρίου του Συνασπισμού μέσα στον Οκτώβρη, ώστε τα μέλη του κόμματος να συνδιαμορφώσουν τις αναγκαίες κρίσιμες αποφάσεις.

Πρώτη προτεραιότητα το κόμμα μας

2009-07-26T15:12:00.006+03:00

Συνέντευξη στον Ανδρέα Παπαδόπουλο, ΑΥΓΗ

Η προωθητική σύνθεση και η πολιτική συνεννόηση στο εσωτερικό του ΣΥΝ αποτελεί μονόδρομο, υποστηρίζει στην "Κ.Α." ο Γιάννης Μπαλάφας και επιμένει ότι πρώτη προτεραιότητα πρέπει ν' αποτελεί ο ΣΥΝ. Από τα στελέχη της Ανανεωτικής Πτέρυγας που έχουν διαφωνήσει με επιλογές της, δηλώνει με κατηγορηματικό τρόπο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να παραμείνει πολιτική συμμαχία και να τηρηθεί ένα πλαίσιο πολιτικής συμφωνίας. Διαψεύδει τις πληροφορίες για το ενδεχόμενο δημιουργίας νέας τάσης, ενώ υποστηρίζει ότι "δεν υπάρχουν πρόσωπα ή συλλογικότητες εντός του ΣΥΝ που θα προχωρούσαν σε μια κατεύθυνση διάσπασης ή αποχώρησης".

Ποια είναι η θέση του Συνασπισμού για την ενταξιακή προοπτική της Τουρκίας στην Ε.Ε;

Καταδικάζουμε απερίφραστα τις προκλητικές ενέργειες της Άγκυρας, είτε αυτές αφορούν τις επαναλαμβανόμενες απαράδεκτες υπερπτήσεις τουρκικών μαχητικών αεροπλάνων πάνω από ελληνικά νησιά, είτε αφορούν τις προωθούμενες από την Τουρκία έρευνες εντοπισμού πετρελαίου και φυσικού αερίου εκτός των τουρκικών χωρικών υδάτων.

Θεωρούμε ότι αυτή η αναγκαία και αποφασιστική καταδίκη, οφείλει να συνοδεύεται από την επιμονή στη θέση ότι η πιο πρόσφορη για τα συμφέροντα της χώρας μας στάση, είναι αυτή που δεν πέφτει στην παγίδα της όξυνσης, αλλά θεωρεί ότι η ειρήνη είναι η προτεραιότητά μας στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, μακριά από «γκρίζες ζώνες», «casus belli» και νατοϊκές επιδιαιτησίες. Γι' αυτό υποστηρίζουμε την προοπτική ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ, με την προϋπόθεση κάλυψης των προβλεπόμενων κριτηρίων και θεωρούμε ότι η ενταξιακή πορεία μπορεί να αξιοποιηθεί για την αντιμετώπιση των ελληνοτουρκικών σχέσεων και διαφορών στη βάση του σεβασμού του Διεθνούς Δικαίου.

Τι φταίει και μετά τις ευρωεκλογές άνοιξε ο ασκός του Αιόλου της αντιπαράθεσης στον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ;

Το αρνητικό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, σε συνδυασμό με τον τρόπο που το αντιμετωπίσαμε μετεκλογικά στο κόμμα μας, αλλά και στο πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και τα χρονίζοντα προβλήματα που βγήκαν στην επιφάνεια, είναι οι αιτίες της κρίσης που σήμερα βιώνουμε. Ένα ζήτημα είναι η αποτίμηση του αποτελέσματος. Έγινε με αποκλίνουσες απολυτότητες από τις διάφορες εσωκομματικές πλευρές, χωρίς τον αναγκαίο αναστοχασμό και εμβάθυνση. Χωρίς διάθεση σύνθεσης, αλλά και ουσιαστική αυτοκριτική. Μετά ήλθε η παραίτηση του σ. προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ και στη συνέχεια η ανάκλησή της. Βγήκε στην επιφάνεια η κρίση στις σχέσεις των ηγετικών στελεχών Συνασπισμού και ΣΥΡΙΖΑ, οι παρενέργειές της «δυαρχίας». Ταυτόχρονα, στον ΣΥΡΙΖΑ εκδηλώνεται μια πρωτοφανέρωτη επιθετικότητα απέναντι στον Συνασπισμό, κύρια από ορισμένες συνιστώσες. Μια επιθετικότητα απρόκλητη και άδικη. Όλα αυτά συνθέτουν ένα εκρηκτικό μείγμα. Είμαστε σε πλήρη αναντιστοιχία με την κραυγή των μελών και των φίλων μας: «Βρείτε τα!».

Η εικόνα που βγαίνει προς τα έξω για τον Συνασπισμό και για το συμμαχικό σχήμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι απόλυτα αρνητική. Πόσο θα κρατήσει αυτή η κατάσταση; Είναι αναστρέψιμη;

Στη σημερινή κρίσιμη φάση, πρώτη προτεραιότητα είναι το κόμμα μας. Το μικρό, θετικό, συνθετικό βήμα που έγινε στην τελευταία ΚΠΕ πρέπει να ενισχυθεί. Η προωθητική σύνθεση και η πολιτική συνεννόηση στις γραμμές μας είναι μονόδρομος. Η απόφαση της ΚΠΕ, παρά τις όποιες επιφυλάξεις μας, είναι βάση ικανοποιητική για το κρίσιμο προεκλογικό διάστημα. Σ΄αυτό το πλαίσιο να αντιμετωπιστούν και οι εμπλοκές στις ηγετικές αρμοδιότητες. Με συντροφικότητα, σεβασμό σε πρόσωπα, αλλά και έμπρακτη κατανόηση ότι το συλλογικό κάποιες φορές πάει πάνω από το προσωπικό. Για τον ΣΥΡΙΖΑ, τα πράγματα είναι πιο δύσκολο και σύνθετα. Οφείλουμε να κατανοήσουμε όλοι ότι μια πολιτική συμμαχία όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε κόμμα είναι, ούτε σε ειδικού τύπου κόμμα μπορεί να μετεξελιχθεί.

Ούτε με διολίσθηση. Αυτό αποκλείεται. Χρειαζόμαστε επομένως, ένα κοινό πλαίσιο πολιτικής συμφωνίας και την εφαρμογή του κανόνα της ομοφωνίας και της συναίνεσης. Η ανάγκη για ενίσχυση των δημοκρατικών διαδικασιών, της συμμετοχής και της αποτελεσματικότητας μπορεί να γίνει με ουσιαστική τήρηση αυτού του πλαισίου. Όλα τα άλλα οδηγούν σε περιπέτειες. Ο πολιτικός χρόνος είναι περιορισμένος. Όλα πρέπει να γίνουν με σύνεση και αποφασιστικότητα. Και μπορούν να γίνουν. Για να αντιστρέψουμε τις αρνητικές εξελίξεις, για να είναι η ανάκαμψη δυνατή και ορατή.

Παρ' όλα αυτά, αυτή τη στιγμή παραμένουν ασαφείς οι ρόλοι στα ηγετικά κλιμάκια του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ. Τι πρέπει να γίνει;

Παρά το γεγονός ότι είμαι οπαδός της άποψης ότι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε είναι στην ουσία τους πολιτικά, δηλαδή προβλήματα πολιτικής φυσιογνωμίας και προοπτικής, δεν αρνούμαι τον ρόλο των προσώπων και τις αντίστοιχες εμπλοκές που προκύπτουν. Οι ρόλοι Τσίπρα και Αλαβάνου σήμερα είναι διακριτοί. Ο πρώτος είναι εκλεγμένος Πρόεδρος του Συνασπισμού, της μεγαλύτερης δηλαδή συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ και ο δεύτερος, πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του συμμαχικού σχήματος. Επαναλαμβάνω ότι απαιτείται να ολοκληρωθεί η συντροφική συζήτηση που ήδη εξελίσσεται. Αδιέξοδα δεν υπάρχουν.

Τι δείχνει η απουσία της Ανανεωτικής Πτέρυγας από το Πανελλαδικό Συντονιστικό του ΣΥΡΙΖΑ;

Επιτρέψτε μου να διευκρινίσω ότι η «Ανανεωτική Πτέρυγα» είναι μια τάση του ΣΥΝ, δεν συμμετέχει σε διάφορες διαδικασίες σαν να ήταν κόμμα και επομένως είναι λάθος να εγκαλείται ως απούσα. Υπήρξαν βεβαίως ορισμένες απουσίες στελεχών του Κόμματος, που πρόσκεινται στην Ανανεωτική Πτέρυγα, τα οποία μάλιστα είχαν προταθεί να συμμετέχουν στην αντιπροσωπεία του ΣΥΝ για το Πανελλαδικό Συντονιστικό και να είναι ομιλητές, αλλά λόγοι προσωπικοί (διακοπές, ταξίδια κ.λπ.) δεν τους επέτρεψαν να παρευρεθούν. Να συμπληρώσω, επίσης, ότι στελέχη της Ανανεωτικής Πτέρυγας συμμετείχαμε, με τις απόψεις και τις προτάσεις μας, στις διαδικασίες του Συντονιστικού, στο πλαίσιο της συνολικής παρουσίας του κόμματος.

Ανησυχείτε για το ενδεχόμενο διάσπασης του ΣΥΝ, όπως ισχυρίζονται κάποια δημοσιεύματα;

Θεωρώ ότι δεν υπάρχουν πρόσωπα ή συλλογικότητες εντός του ΣΥΝ που θα προχωρούσαν σε μια κατεύθυνση διάσπασης ή αποχώρησης. Στον δημοκρατικό και πολυτασικό Συνασπισμό υπάρχουν ρόλοι και χώρος για όλους και όλες. Δεν περισσεύει κανείς. Φυσικά, δεν ισχυρίζομαι ότι όλα «πάνε ρολόι». Η ενότητα μέσα στη διαφορετικότητα είναι άνθος ευαίσθητο και πρέπει συνεχώς να το φροντίζουμε, όλοι μας. Γι' αυτό, σ΄ αυτήν τη φάση, απαιτούνται από τη μια πλευρά λιγότερες τασικές εμμονές και περιχαρακώσεις και, από την άλλη, περισσότερη ευαισθησία για απόψεις που μπορεί να είναι μειοψηφικές, όμως εκφράζουν τη δική τους ανεκτίμητη για όλους αλήθεια τους.

Υπάρχουν πληροφορίες για τη δημιουργία νέας τάσης με τη συμμετοχή στελεχών που προέρχονται από την Ανανεωτική Πτέρυγα και διαφωνούν με τις επιλογές της.

Ο χώρος μας και το κόμμα μας δεν έχει σήμερα ανάγκη από μια ακόμα τάση. Αν κάτι είναι αναγκαίο, σ΄ αυτήν τη φάση, είναι να κατανοήσουν οι ηγεσίες όλων των τασικών μορφωμάτων ότι περισσεύει στη λειτουργία τους η περιχαράκωση, η αυταρέσκεια, η αδυναμία πνευματικής παραγωγής. Τούτες τις δύσκολες ώρες χρειαζόμαστε λιγότερο τασικές - και προσωπικές - βεβαιότητες και απολυτότητες και περισσότερη διαλεκτική σύνθεση και κοινή πορεία.

Σχετικά με τη κλιμακούμενη ένταση στο Αιγαίο, με ευθύνη της Τουρκίας

2009-07-22T15:28:00.002+03:00

Δήλωση του Γιάννη Μπαλάφα, υπεύθυνου Εξωτερικής Πολιτικής και Διεθνών Σχέσεων του ΣΥΝ

Οι νέες εντάσεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, με αιχμές τις επαναλαμβανόμενες απαράδεκτες υπερπτήσεις τουρκικών μαχητικών αεροπλάνων πάνω από ελληνικά νησιά, καθώς και τις προωθούμενες από την Τουρκία έρευνες εντοπισμού πετρελαίου και φυσικού αερίου εκτός των τουρκικών χωρικών υδάτων, συνοδεύτηκαν για άλλη μια φορά από το στερεότυπο στη στάση κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Από τη μια πλευρά η ελληνική κυβέρνηση κινείται χωρίς ενεργητικές πρωτοβουλίες για την αναζήτηση λύσεων μέσω διαλόγου στη βάση του Διεθνούς Δικαίου και χωρίς να αξιοποιεί το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ έχουμε συνεχείς και εκ του ασφαλούς προτροπές για πιο «σκληρή» στάση της Αθήνας και για μπλοκάρισμα στις διαδικασίες της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας στην Ε.Ε.

Από την πλευρά του ΣΥΝ, θεωρούμε ότι η αναγκαία καταδίκη των προκλητικών ενεργειών της Άγκυρας, οφείλει να συνοδεύεται από την επιμονή στη θέση ότι η πιο πρόσφορη για τα εθνικά μας συμφέροντα στάση είναι αυτή που δεν πέφτει στην παγίδα της όξυνσης, αλλά θεωρεί ότι η ειρήνη είναι η προτεραιότητά μας στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, μακριά από «γκρίζες ζώνες» και casus belli.

Η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας δεν προσφέρεται για επίδειξη «αδιαλλαξίας» και «ανένδοτης» στάσης. Αντίθετα, μπορεί να αξιοποιηθεί για την αντιμετώπιση των ελληνοτουρκικών σχέσεων και διαφορών στη βάση του σεβασμού του Διεθνούς Δικαίου.

Για τις ελληνοτουκικές σχέσεις και το Κυπριακό

2009-07-22T15:19:00.004+03:00

Συνέντευξη στο ραδιοφωνικό σταθμό «ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ 105,5»

Κουβεντιάζαμε προηγουμένως την Έκθεση που κάνει το Ίδρυμα Κ. Καραμανλής, την γιορτή που θα κάνει η Προεδρεία της Δημοκρατίας για την επέτειο της αποκατάστασης της Δημοκρατίας, το Κυπριακό και 35 χρόνια μετά εξακολουθούν τα προβλήματα να είναι περίπου, όπως θα τα περιέγραφε κανείς στη δεκαετία ’70 και του ’80, ίσως λίγο χειρότερα, εξακολουθούν να υπάρχουν ζητήματα με την Τουρκία και αναπτύσσεται μια όξυνση, πραγματική ή τεχνητή, εσείς θα μας το διευκρινίσετε και υπάρχει ένας διάλογος για το πώς θα πρέπει να χειριστούμε τα θέματα με την Τουρκία. Πώς τα βλέπετε;

Η γνώμη μου είναι ότι το προνομιακό έδαφος, η προνομιακή διαδικασία, το προνομιακό τερέν για την αντιμετώπιση των υπαρκτών προβλημάτων, δυσκολιών με την Τουρκία, δεν είναι η πλειοδοσία στην όξυνση. Δεν είναι το προνομιακό, για εμάς, έδαφος αυτό. Κάνει παραβάσεις, παραβιάσεις, προκλήσεις η τουρκική αεροπορία; Είναι προκλητική στα ζητήματα της οικονομικής ζώνης της Κύπρου και γενικότερα στις έρευνες για φυσικό αέριο, πετρέλαιο η Τουρκία και πιο συγκεκριμένα κύκλοι της Τουρκίας οι οποίοι έχουν το πάνω χέρι σ’ αυτούς του τομείς; Προφανώς,είναι. Ποιός είναι ο τρόπος αντιμετώπισης, να μιζάρεις στην όξυνση; Δηλ τι πιστεύει κανείς, ότι απαντώντας στην όξυνση, φτάνοντας ενδεχομένως και σ’ ένα θερμό επεισόδιο αυτό είναι καλό για τη χώρα; Δεν είναι το ατού μας η πλειοδοσία στην όξυνση. Το ατού της χώρας μας, εξαιτίας της ιστορίας μας, του λαού μας, του μεγέθους μας, με όλα τα στοιχεία συνεκτιμώμενα, είναι η επιδίωξη, με επιμονή, με σταθερότητα και χωρίς να εθελοτυφλούμε φυσικά, για λύσεις μέσα από ειρηνική αντιμετώπιση, μέσα από τον διάλογο, με την προσφυγή στο Διεθνές Δίκαιο, στο Δίκαιο της Θάλασσας κλπ.

Να κάνω τον συνήγορο του διαβόλου. Ο άλλος, σου λέει, ότι την όξυνση, ας σου πούμε, το να πιέσω την Τουρκία με μοχλό της ενταξιακές διαπραγματεύσεις. Την όξυνση δεν την θες για να πιέσεις την κατάσταση, αλλά για να φτάσεις σ’ ένα σημείο συνεννόησης, πρέπει να είσαι το ίδιο αποφασισμένος και πιεστικός όπως είναι και ο αντίπαλός σου.

Κανείς δεν λέει ούτε να τα δώσουμε όλα, ούτε να χαρακτηριστούμε ως αφελείς. Συμφωνώ απολύτως με την στάση της κυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας, του Προέδρου Χριστόφια και του ΑΚΕΛ. Συμφωνώ με τη στάση τους στο ζήτημα της αντιμετώπισης των διαφορών με την Τουρκία. Δηλ., αν η Κυπριακή κυβέρνηση θέτει ζήτημα για το θέμα της ενέργειας στις συζητήσεις για την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε,, αυτόν τον φάκελο, δεν θα τον ανοίξει, δεν θα τον συζητήσει η Ε.Ε, αν δεν εφαρμόσει η Τουρκία τις ήδη ειλημμένες αποφάσεις. Σ’ αυτό συμφωνώ, δεν πρόκειται επ’ αυτού. Εκεί που διαφωνώ είναι να πέσουμε στην παγίδα της όξυνσης. Στο να μην ανοίξει το ενεργειακό ,προφανώς συμφωνώ.

Διάβασα μια ανακοίνωση δική σας όπου αναφέρεται το θέμα της Χάγης. Λέει για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, ότι από τη μια πλευρά η κυβέρνηση κινείται χωρίς ενεργητικές πρωτοβουλίες για την αναζήτηση λύσεων μέσω διαλόγου στη βάση του διεθνούς δικαίου και χωρίς να αξιοποιηθεί το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Αυτό το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης το ακούω είκοσι χρόνια αλλά απ’ ότι φαίνεται είναι μόνο ο ΣΥΝ που το λέει.

Δεν το λέει μόνο ο ΣΥΝ. Στα λόγια μπορεί να το λένε και άλλοι. Κατά τη γνώμη μου, οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν κάνουν το καλύτερο δυνατό όλα αυτά τα χρόνια. Πολλές φορές ακολουθούν μια υποχωρητική γραμμή που φτάνει στα όρια μιας «χαζοχαρούμενης» θεώρησης και μετά περνάνε σε μια πρακτική φραστικής όξυνσης και αυτή η αντιφατικότητα είναι το χειρότερο. Δηλ να πεις ότι έχουμε διαφορές με την Τουρκία και σύμφωνα με τις κατατεθειμένες απόψεις, αυτές εντοπίζονται στο ζήτημα της υφαλοκρηπίδας. Πώς θα λυθεί; Και διάλογο κάνουμε και συζήτηση κάνουμε και το παραπέμπουμε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης διότι είναι δεδομένη η διαφορά. Οι κυβερνήσεις δεν λύνουν προβλήματα, ούτε προχωρούν με αποφασιστικότητα και σύνεση στην αντιμετώπισή τους. Και ένα τέτοιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι και η υπόθεση της υφαλοκρηπίδας. Δεν σημαίνει ότι αν παραπέμψεις ένα τέτοιο ζήτημα θα το χάσεις, ούτε σημαίνει ότι εξ ορισμού θεωρείς ότι έχεις άδικο, διότι ένα τέτοιο θέμα υφίσταται. Μην κοροϊδευόμαστε.

- Αυτό που έχω δει τα τελευταία χρόνια να διαπραγματεύονται οι ελληνικές κυβερνήσεις ή να λένε ότι διαπραγματεύονται και να προσπαθούν να δεσμεύσουν και τον διεθνή παράγοντα δεν είναι τα ζητήματα του Αιγαίου, τα ενεργειακά. Βάζουν μπροστά τη Χάλκη.

Δεν χωράει αμφιβολία ότι από την πλευρά της τουρκικής ηγεσίας, με τις όποιες εκφάνσεις της και μεταλλαγές τα τελευταία χρόνια, έχουμε να κάνουμε μ’ ένα συνομιλητή δύσκολο, με έναν γείτονα επιθετικό. Παρ’ όλα αυτά, η υπόθεση των ελληνοτουρκικών διαφορών μπορεί να προωθείται με συνομιλίες και διάλογο. Υπάρχει μια αντιπαλότητα που εναλλάσσεται με φιλικές αμοιβαία κινήσεις. Με την έννοια αυτή, η Χάλκη και οι σχέσεις με το Πατριαρχείο, είναι πλευρές που δεν είναι οι πρώτες ή οι δεύτερες, αλλά εντάσσονται και αυτές μέσα σ’ ένα πλέγμα καλής θέλησης, ενός δρομολογίου επίλυσης προβλημάτων.

Εάν πάμε στο Δικαστήριο της Χάγης υπάρχει περίπτωση να χάσουμε κάτι; Να δικαιωθεί η Τουρκία σε ζητήματα βραχονησίδων κλπ;

Πιστεύω ότι εμείς δεν θα χάσουμε από αυτό, αλλά δεν μπορώ να το προεξοφλήσω απολύτως. Σε κάποια ρύθμιση η απόφαση του Δικαστηρίου της Χάγης ίσως να μην δικαιώνει απόλυτα την άποψη της Ελλάδας. Μπορεί να συμβεί αυτό, αλλά είναι προτιμότερο να λυθεί το πρόβλημα και να τελειώσει αυτή η ιστορία της συνεχούς όξυνσης, με τεράστιες οικονομικές επιβαρύνσεις, με κινδύνους για ανθρώπινες ζωές.

Η άποψη ότι θα πρέπει η τουρκική επιθετικότητα να συνδεθεί απολύτως με τις διαπραγματεύσεις ένταξης έχει εκφραστεί και από στελέχη της Αριστεράς. Συμφωνείτε σ’ αυτό;

Προφανώς όχι. Να το πω έτσι ευθέως. Και από συζητήσεις που έκανα με συντρόφους που τοποθετήθηκαν τελευταία, μου διευκρίνισαν πώς δεν εννοούσαν τη γενική ενταξιακή διαδικασία, εννοούσαν το ενεργειακό, τον φάκελο όπως το βάζει και ο Δ. Χριστόφιας κλπ. Για εμάς, να είναι η Ελλάδα αυτή που θα εμποδίσει την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας είναι λάθος. Γιατί όπως μου είπε και κάποιος εκ των συντρόφων που τοποθετήθηκαν για την ενταξιακή πορεία, είναι προφανές ότι είναι δικαίωμα της Τουρκίας να θέλει να ενταχθεί στην Ε.Ε. Βλέπετε και την στάση του Δ. Χριστόφια και της Κυπριακής Κυβέρνησης πάνω στο ζήτημα αυτό. Παρ’ όλο που υφίστανται τα πάνδεινα, ας μου επιτραπεί η έκφραση, από την τουρκική επιθετικότητα και προκλητικότητα, με πόση σύνεση αντιμετωπίζουν τα ζητήματα. Δεν νομίζω ότι χάνουν. Παρ’ όλο που είναι πολύ δύσκολη η επιτυχία ως προς τους στόχους που έχουν βάλει, δεν νομίζω ότι ο Δ. Χριστόφιας και η κυπριακή κυβέρνηση χάνουν από τις διαπραγματεύσεις.

Και τα αδερφά κόμματα στην Τουρκία τι λένε;

Στη μεγάλη τους πλειοψηφία είναι υπέρ του να στηριχθεί με όλες τις δυσκολίες και τις αντιφάσεις, η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας. Διότι θεωρούν ότι αυτή η πορεία, με τις όσες δυσκολίες και κριτικές, είναι μια υπόθεση που σε μείζονα ζητήματα, που είναι ακόμη άλυτα στην Τουρκία, όπως ο εκδημοκρατισμός, η ανοχή, ο σεβασμός δικαιωμάτων, μειονοτήτων κλπ, μόνο ευεργετικά μπορεί να λειτουργήσει.

Η επόμενη ημέρα

2009-06-28T15:31:00.003+03:00

Αρθρο Γιάννη Μπαλάφα στην ΑΥΓΗ

Σοβαρή εκλογική υποχώρηση του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Κρίση στις σχέσεις Συνασπισμού - ΣΥΡΙΖΑ. Παραίτηση και ανάκλησή της από τον Αλέκο Αλαβάνο. Τα μέλη και οι φίλοι του κόμματος διερωτώνται, θυμώνουν, αναμένουν. Μέσα σ΄ αυτό το κλίμα, είμαστε αναγκασμένοι να δώσουμε πολιτικές απαντήσεις, να προχωρήσουμε σε μέτρα και ενέργειες. Γρήγορα, συντεταγμένα, με σκέψη και συλλογικότητα.

Αμεσα, να ολοκληρώσουμε τις συζητήσεις μας και να προχωρήσουμε σε συμπεράσματα με συνεκτίμηση όλων των απόψεων, χωρίς απολυτότητες, περιχαρακώσεις τασικές και υποκειμενισμούς. Να επιδιώξουμε μια σύνθεση προωθητική.

-Με συνείδηση της δυσκολίας να εντοπίσεις το κύριο, θα ξεχώριζα ως πρώτη προτεραιότητα, να γίνει πιο σαφές και πιο αναγνωρίσιμο το πολιτικό και προγραμματικό στίγμα με το οποίο απευθυνόμαστε στην κοινωνία. Το στίγμα μιας σύγχρονης αριστερής δύναμης, που είναι δημοκρατική και ριζοσπαστική, ανανεωτική και συνεχώς ανανεούμενη. Αυτό σημαίνει βελτιώσεις και προσαρμογές στην πολιτική μας, ώστε να απαντάμε πειστικά με όραμα και ρεαλισμό στα προβλήματα. Δεν μας ταιριάζει η μιζέρια και οι φραστικοί βερμπαλισμοί στο όνομα μιας θολής αντισυστημικότητας.

Θέσεις, προτάσεις, επεξεργασίες περιμένει από εμάς ο κόσμος, ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες της οικονομικής κρίσης και αυτή η απαίτηση αναδεικνύει τη σημασία της αξιοποίησης του προγράμματός μας.

Παράλληλα, οφείλουμε να επαναβεβαιώσουμε τον χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ και τη σχέση του με το κόμμα μας. Με σοβαρότητα και χωρίς τετελεσμένα, με καθαρές, συντροφικές κουβέντες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε θα διαλυθεί, ούτε θα αναδειχθεί σε «νέο πολιτικό υποκείμενο», ερήμην του Συνασπισμού και των άλλων συνιστωσών που τον συγκροτούν. Μπορεί και πρέπει να συνεχίσει να λειτουργεί ως πολιτική συμμαχία, που τον απαρτίζουν αυτόνομες πολιτικές συλλογικότητες και στην οποία συμμετέχουν επίσης και ανένταχτοι/ες σύντροφοι/ισσες.

-Μεγάλη σημασία στην κρίσιμη μετεκλογική συγκυρία έχουν τα μέτρα και οι πρωτοβουλίες που πρέπει να προωθηθούν, αφορούν άμεσα το Κόμμα, όμως έχουν και γενικότερη σημασία.

-Ανάμεσα σε αυτά ιδιαίτερη σημασία έχει μια εκτίμηση που πρέπει να γίνει για τη λειτουργία των τάσεων στο πλαίσιο του πολυτασικού κόμματός μας. Η στεγανοποιημένη λειτουργία των τασικών μορφωμάτων και η περιχαράκωση δεν λύνεται με διοικητικά μέτρα, όμως η κατανόηση της ύπαρξης του προβλήματος αποτελεί το πρώτο βήμα για την αντιμετώπισή του.

-Μια επίσης σημαντική πλευρά είναι η αυθεντική, κάθε φορά, έκφραση της θέλησης των μελών και των οργανώσεων του κόμματος. Απαιτούνται μείζονες τομές στη λειτουργία των οργάνων με κριτήρια επάρκειας, με συνεννόηση και πλουραλισμό, πέρα και πάνω από παραλυτικές ισορροπίες.

Η κρισιμότητα της κατάστασης ας είναι η αφετηρία για υπεύθυνες και τολμηρές πρωτοβουλίες σε όλα τα επίπεδα, με πρώτη ευθύνη της ηγεσίας. Για να είναι η ήττα προσωρινή και η ανάκαμψη ορατή.

Για την «επόμενη ημέρα» στον ΣΥΝ

2009-06-11T15:35:00.001+03:00

Δήλωση Γιάννη Μπαλάφα

Με υπευθυνότητα και αυτοκριτική διάθεση να προχωρήσουμε σε μια συνθετική εκτίμηση των αιτίων της πολύ σοβαρής υποχώρησής μας στις ευρωεκλογές και, ταυτόχρονα, με τις απαραίτητες διορθώσεις και αναπροσαρμογές στην πολιτική μας, να διατυπώσουμε και να προωθήσουμε τη συγκεκριμένη εναλλακτική πρόταση που θα απαντά στα οξυμένα προβλήματα των πολιτών, στις συνθήκες της μεγάλης οικονομικής κρίσης.

Για το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών

2009-06-08T15:34:00.001+03:00

Δήλωση Γιάννη Μπαλάφα

Το εκλογικό αποτέλεσμα, που είναι πολύ κατώτερο από τις προσδοκίες και τους στόχους μας, πρέπει να γίνει αφορμή για μια συντεταγμένη και υπεύθυνη μελέτη για έναν σοβαρό προβληματισμό σε όλο το κόμμα.

Οφείλουμε να αναζητήσουμε, να αναδείξουμε και να διορθώσουμε πολιτικά και επικοινωνιακά λάθη και αδυναμίες που εξηγούν το πολύ χαμηλό εκλογικό ποσοστό.

Αυτό που πρέπει να αποφύγουμε είναι να κλείσει η συζήτηση πριν ακόμα αρχίσει. Να περιχαρακωθεί, δηλαδή, ο καθένας και η καθεμιά από εμάς στις δικές του βεβαιότητες, στις δικές του ερμηνείες. Αντίθετα, πρέπει να συζητήσουμε για όλα χωρίς προκαταλήψεις και καχυποψίες.

Έτσι, θα μπορέσουμε να επανασυνδεθούμε με όσους απομακρύνθηκαν, να πείσουμε. Μπορούμε να επανακάμψουμε.

Σποτ για τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για τα εθνικά θέματα

2009-06-02T14:02:00.004+03:00

Ενημερωτικό σποτ του syriza-webtv για τις Ευρωεκλογές 2009. Οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για τα εθνικά θέματα. Μιλάει ο Γιάννης Μπαλάφας, μέλος Πολιτικής Γραμματείας ΣΥΝ, υπεύθυνος θεμάτων Εξωτερικής Πολιτικής.

Για τη συνάντηση Χριστόφια-Καραμανλή

2009-04-22T15:47:00.001+03:00

Δήλωση Γιάννη Μπαλάφα, μέλους της Π.Γ. και υπεύθυνου Εξωτερικής Πολιτικής και Διεθνών Σχέσεων του ΣΥΝ

Αμέσως μετά τη συνάντηση Χριστόφια-Καραμανλή και τις δηλώσεις που ακολούθησαν, ο Γιάννης Μπαλάφας, μέλος της Π.Γ. και υπεύθυνος Εξωτερικής Πολιτικής και Διεθνών Σχέσεων του ΣΥΝ, έκανε την παρακάτω δήλωση:

«Η επίσκεψη του Έλληνα Πρωθυπουργού στην Κύπρο γίνεται σε μια κρίσιμη στιγμή, τόσο για την πορεία των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό, όσο και για τις σχέσεις Ελλάδας και Κύπρου με την Τουρκία, αλλά και την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας.

Οι δηλώσεις των δύο ηγετών, καθώς και οι ερωτήσεις και οι απαντήσεις που δόθηκαν, αναδεικνύουν, για άλλη μια φορά, τις δυσκολίες που υπάρχουν στη σταθερή προσπάθεια της κυπριακής ηγεσίας για την επανένωση του νησιού, στη βάση μιας διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας, με μια διεθνή προσωπικότητα και με πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων.

Παράλληλα, οι δύο ηγέτες επιβεβαίωσαν τη θέση των χωρών τους για υποστήριξη της ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε., μέσα από την κάλυψη από τουρκικής πλευράς των υποχρεώσεων που προκύπτουν από την ενταξιακή πορεία, ιδιαίτερα αυτών που έχουν σχέση με τη στάση της Άγκυρας απέναντι στη Λευκωσία.

Χωρίς να υποτιμούνται οι δυσκολίες, αλλά και απαράδεκτες συμπεριφορές της τουρκικής πλευράς, οι δύο χώρες πρέπει να μείνουν σταθερές στη θετική τους στάση ως προς την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας.

Παράλληλα, θεωρούμε ότι στην παρούσα φάση απαιτείται από ελληνικής πλευράς η αποφασιστική στήριξη και συμπαράσταση προς τον κυπριακό λαό και την ηγεσία του».

ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ Η ΚΡΙΣΗ...

2009-04-12T15:48:00.001+03:00

Oμιλία στην Πανελλαδική Σύσκεψη του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς (10-11-12 Απριλίου 2009)

Από τρεις αφετηρίες οφείλει να ξεκινά όποιος θέλει να προσεγγίσει, από πολιτική και αριστερή σκοπιά, τη συγκυρία.

Η πρώτη, είναι οι Ευρωεκλογές. Η μάχη των Ευρωεκλογών, η οποία θα είναι μια σκληρή δοκιμασία για το Συνασπισμό της Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Η δεύτερη, είναι η προγραμματική θωράκιση, το πρόγραμμα, που συνιστά το βασικό εφόδιο στην προεκλογική αντιπαράθεση. Tο Πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, που διαμορφώθηκε συλλογικά, είναι ένα συνεκτικό σύνολο ουσιαστικών αλλαγών και ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων. Είναι η προγραμματική πρόταση της πολιτικής συμμαχίας του ΣΥΡΙΖΑ. Μιας συμμαχίας συλλογικοτήτων αυτόνομων, από οργανωτική, πολιτική και ιδεολογική άποψη, που μέσα από τη διαφορετικότητά της αναζητούν, κάθε φορά, τη συνισταμένη, τη σύνθεση, τον προωθητικό συμβιβασμό. Και αυτό εκφράζει και το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ.

Η τρίτη αφετηρία, αναμφισβήτητα η πιο σημαντική, είναι η κρίση. Η παγκόσμια κρίση της νεοφιλελεύθερης μορφής του καπιταλισμού. Μια κρίση που σηματοδοτεί μια νέα ιστορική φάση, μια κρίση που τα αλλάζει όλα, που αλλάζει και εμάς.

Το κεντρικό ερώτημα της παρούσας και της επόμενης φάσης είναι πώς απαντά η Αριστερά στην κρίση!

Θεωρώ ότι η απάντηση της Αριστεράς για την αντιμετώπιση της κρίσης συγκροτείται από τρία αλληλένδετα και επάλληλα επίπεδα:

Το πρώτο, είναι η απόκρουση των συνεπειών της κρίσης. Είναι τα μέτρα που προτείνει η Αριστερά ενάντια στις απολύσεις, για την προστασία των ανέργων, για την αύξηση μισθών και συντάξεων, για την προστασία του κοινωνικού κράτους, για την επισφαλή εργασία, κ.λ.π. κ.λ.π. Πρόκειται για μέτρα – προτάσεις που διαμορφώνουν μια «ασπίδα κοινωνικής αλληλεγγύης» και καταγράφονται αναλυτικά στους 19 προγραμματικούς στόχους του Προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ.

Το δεύτερο επίπεδο, αφορά στην ιδεολογική αντιπαράθεση με τους απολογητές του νεοφιλελευθερισμού. Από την πλευρά μας προβάλλουμε το κοινωνικό και το συλλογικό ενάντια στο ατομικιστικό και το εγωιστικό, προβάλλουμε το δημόσιο χώρο ενάντια στον αγοραίο οικονομισμό, όπου όλα ιδιωτικοποιούνται, ξεπουλιούνται και εξαγοράζονται.

Σήμερα, προβάλλουμε την ανάγκη και τη δυνατότητα για πολιτικές στην κατεύθυνση μιας δημοκρατικής – σοσιαλιστικής αλλαγής. Σήμερα μπορείς να προπαγανδίζεις πολιτικές που εκπέμπουν άρωμα ενός σοσιαλισμού του 21ου αιώνα, ενός σοσιαλισμού με δημοκρατία και ελευθερία, για όλους και πάντα. Και το νέο και εντυπωσιακό είναι ότι σήμερα πια, που τα νεοφιλελεύθερα δόγματα απέτυχαν, κατά γενική ομολογία, σε ακούνε, προσέχουν τι λες, προβληματίζονται.

Το τρίτο επίπεδο περιλαμβάνει όλα όσα αφορούν σε μια «θετική διέξοδο από την κρίση». Δηλαδή, παράλληλα με τις επιπτώσεις της κρίσης και την προοπτική, οφείλουμε να υποδεικνύουμε και μια στρατηγική διεξόδου από την κρίση και μάλιστα θετικής διεξόδου.

Η δικιά μας Αριστερά δεν αδιαφορεί για το πώς πάει η οικονομία και η χώρα συνολικά. Ο ρόλος μας δεν εξαντλείται απλά να παρακολουθούμε την απαξίωση και την καταστροφή του παραγωγικού δυναμικού της χώρας σε συνθήκες γενικευμένης ύφεσης. Δεν θέλουμε να φτάσουμε στον «πάτο» και τότε να ξαναρχίσει η ανάκαμψη του παραγωγικού κύκλου με τους όρους του κεφαλαίου. Εμείς δεν είμαστε οπαδοί του «όσο χειρότερα, τόσο καλύτερα»! Ούτε θεωρούμε ότι η κρίση είναι μόνο μια αφορμή για την ανατροπή του καπιταλισμού (στα λόγια, φυσικά!).

Γι΄αυτό αναζητούμε και προτείνουμε πολιτικές που οδηγούν στην ανάσχεση της κρίσης και την ανάκαμψη, μέσα από την αύξηση της ζήτησης με όρους πραγματικής οικονομίας.

Ορισμένοι διερωτώνται αν μπορεί να είναι «θετική» για τους πολλούς μια διέξοδος από την κρίση. Και τι σημαίνει «θετική διέξοδος».

Κατά τη γνώμη μου «θετική» μπορεί να χαρακτηρισθεί μια έξοδος από την κρίση, εφόσον, από τη μια πλευρά, μέσα από τη συνολική διαπάλη, έχουν κερδηθεί συνειδήσεις με τις ιδέες της Αριστεράς, έχουν κάνει βήματα μέσα στον κόσμο οι ιδέες και οι πρακτικές του κοινωνικού και του δημόσιου, της αλληλεγγύης και της αγωνιστικής αντιμετώπισης των προβλημάτων και ταυτόχρονα, από την άλλη πλευρά, έχει γίνει κατορθωτό να προωθηθούν διαδικασίες και θεσμοί, μέτρα και πολιτικές αντινεοφιλελεύθερης λογικής, που – και αυτό είναι το πιο σημαντικό – δεν θα είναι αντιστρέψιμα, ή, τουλάχιστον, εύκολα αντιστρέψιμα.

Αναφέρομαι, εδώ, σε γενικευμένα και στοχευμένα επενδυτικά προγράμματα από πλευράς δημοσίου, σε διαμόρφωση πόλου χρηματοπιστωτικού που θα λειτουργεί με νέα κριτήρια και θα βρίσκεται υπό δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο, σε πέρασμα υπό δημοκρατικό και κοινωνικό έλεγχο, δηλαδή εθνικοποιήσεις, φορέων που σχετίζονται με κοινωνικά αγαθά, όπως ενέργεια, νερό, επικοινωνίες κ.λ.π.

Αυτή η λογική, που σε ένα βαθμό εκφράζεται και στο Πρόγραμμα του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς, συνιστά, κατά τη γνώμη μου, τη διαλεκτική ενός δρόμου για ουσιαστικές αλλαγές, για τη δημοκρατία και το σοσιαλισμό. Αυτός είναι ο δημοκρατικός δρόμος για την πολιτικοκοινωνική αλλαγή, που θεωρεί τη δημοκρατία όχι μόνο μέσο αλλά και σκοπό.

Έτσι μπορείς να κερδίσεις κόσμο, να αντιπροσωπεύσεις, πολιτικά, σημαντικά τμήματα πολιτών, μπορείς να συμβάλλεις στην ανάπτυξη αγώνων, μπορείς να κερδίσεις και εκλογικά.

Έτσι διαμορφώνεται, μέσα στην κοινωνία, ένα ρεύμα πλειοψηφικό, αντινεοφιλελεύθερο και αντιδικομματικό, έτσι συγκροτείται μια νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία με κεντρικό το ρόλο της Αριστεράς.

Αλλιώς δεν γίνεται, δεν θέλουμε να γίνει. Δρόμοι που δεν αναφέρονται ρητά στη δημοκρατική πλειοψηφική έγκριση, σε ένα πλαίσιο πολυκομματικό, δημοκρατίας και ελευθερίας για όλους, δεν πρέπει να μας συγκινεί, δεν πρέπει να είναι η επιλογή μας.

Η προώθηση του στρατηγικής σημασίας στόχου της νέας κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας, σχετίζεται άμεσα με τις σχέσεις της Αριστεράς με τον λεγόμενο «σοσιαλιστικό χώρο», δηλαδή με τον κόσμο που μέχρι σήμερα καλύπτει η σοσιαλδημοκρατία. Πρόκειται για τους πολίτες που, όπως είπε στην εισήγησή του ο Αλ. Τσίπρας, «βλέπουν την ηγεσία τους να πατάει σε δύο βάρκες».

Είναι περιττό, ίσως, να επαναλάβουμε ότι η σοσιαλδημοκρατία, ιδιαίτερα τις τελευταίες 2-3 δεκαετίες, έχει «μπατάρει» δεξιά, ότι προώθησε νεοφιλελεύθερες πολιτικές, ιδιαίτερα όταν ανέλαβε κυβερνητικούς ρόλους, ότι έχει υποστεί σημαντική μετάλλαξη.

Όμως, σήμερα, υπάρχει μια αλλαγή. Σήμερα βρίσκεται σε εξέλιξη μια μεγάλη κρίση αυτών ακριβώς των νεοφιλελεύθερων δογμάτων.

Τι θα πούμε, εμείς; Ότι καλώς όλος αυτός ο κόσμος βρίσκεται εκεί, δηλαδή στο σοσιαλδημοκρατικό χώρο; Ότι εκεί μέσα, παρά την κρίση, δεν συμβαίνει τίποτε; Πώς θα εξηγήσουμε τότε την περίπτωση Λαφονταίν στη Γερμανία; Την περίπτωση Μελανσόν στη Γαλλία. Ανάλογες διεργασίες στην Ιταλία;

Οι αντιφάσεις διαπερνούν, δεν γίνεται αλλιώς και αυτόν τον χώρο. Ας αφήσουμε, λοιπόν τους αφορισμούς. Αυτός ο χώρος μας ενδιαφέρει. Από αυτήν την άποψη συμφωνώ με την πρόταση των 5 σημείων που απηύθυνε ο Αλ. Αλαβάνος προς το ΠΑΣΟΚ, την ηγεσία, αλλά και τη βάση του, για κοινές δράσεις ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Συμφωνώ, γιατί οι προτάσεις αυτές προσκαλούν και προκαλούν από θέσεις ηγεμονίας, αυτοπεποίθησης, αυτονομίας και προγραμματικής επάρκειας. Και επομένως, ορθώς γίνονται.

Και μια τελευταία αναφορά, για το «σοσιαλισμό».

Στις προγραμματικές μας επεξεργασίες είναι παρόν το όραμα, αυτή η νοσταλγία του μέλλοντος. Συγκεκριμενοποιείται, μάλιστα, αυτή η οραματική θεώρηση. Μιλάμε για τη σοσιαλιστική προοπτική. Για το σοσιαλισμό.

Συχνά, πολύ σωστά κατά τη γνώμη μου, γίνεται αναφορά στο «σοσιαλισμό του 21ου αιώνα». Και αυτό σε αντιδιαστολή με πολλές από τις εμπειρίες του 20ου αιώνα.

Δεν αναφερόμαστε, φυσικά, σε άρνηση των μεγάλων κατακτήσεων και της μεγάλης συνεισφοράς των σοσιαλιστικών εγχειρημάτων του προηγούμενου αιώνα. Δεν σβήνεται αυτή η έφοδος στον ουρανό, στο όνομα των πιο ευγενών στόχων για την ανθρώπινη εξέλιξη.

Σήμερα, όμως, στο ξεκίνημα του 21ου αιώνα, πρέπει και μπορούμε να μιλάμε για υπέρβαση της παράδοσης και της Δεύτερης και της Τρίτης Διεθνούς και των επιγόνων τους.

Και αυτό σημαίνει αντίθεση στον κρατισμό, σημαίνει δημοκρατία και ελευθερία για όλους και όχι εργαλειακή χρήση τους, σημαίνει, παράλληλα, τάση για ισότητα και όχι εξισωτισμός στο κατώτερο σημείο, σημαίνει αξιοποίηση της ρυθμιζόμενης αγοράς ως χρήσιμο εργαλείο και όχι εξοβελισμός της, σημαίνει επιλογή της μη βίας για την προώθηση των κοινωνικοπολιτικών μας στόχων.

Σοσιαλισμός, λοιπόν, του 21ου αιώνα! Στους στόχους, στο περιεχόμενο, στα μέσα. Και ας μην αντιγράφουμε αποτυχημένα εγχειρήματα. Ας αναζητήσουμε το νέο, το ρηξικέλευθο, το πραγματικό επαναστατικό για την εποχή μας!

(*) Το άρθρο αυτό είναι, ουσιαστικά, η ομιλία του Γιάννη Μπαλάφα στην Πανελλαδική Σύσκεψη του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς (10-11-12 Απριλίου 2009).

Μέρες Δεκέμβρη 2008: Το μέλλον είναι εδώ!

2009-03-19T15:51:00.002+02:00

Πέρασαν ήδη τρεις μήνες. Διάστημα αρκετό για να ξαναδούμε με το πλεονέκτημα της απόστασης, δηλαδή με πιο ψύχραιμη ματιά, τον εκρηκτικό Δεκέμβρη του 2008. Φυσικά, η ματιά είναι υποκειμενική και βιωματική και συνοδεύεται από την απόπειρα κάποιων γενικεύσεων.

- Για πολλούς το καζάνι έβραζε πολύ πριν από το βράδυ της δολοφονίας του Αλέξανδρου. Η οικονομική κρίση, οι μισθοί που δεν φτάνουν, τα νοικοκυριά που ζορίζονται, τα δάνεια που δεν μπορούν να εξοφληθούν. Οι απολύσεις, η ανεργία μέσα την οικογένεια, στη διπλανή πόρτα, στον κοινωνικό περίγυρο. Και όλα αγοράζονται και πωλούνται. Ο αγοραίος οικονομισμός ζει και βασιλεύει.

Και από κοντά η πολιτική. Βρωμιά. Δύο κόμματα αναξιόπιστα. Υπουργός Κοινωνικών Ασφαλίσεων που δεν ασφαλίζει τους εργαζόμενους. Υπουργοί, ένας, δύο, τρεις, τέσσερις, ξεπουλάνε τη δημόσια γη. Διαφθορά, σήψη και συναλλαγή. Κρίση τεράστια του πολιτικού.

Η ζωή στις πόλεις, στις μεγαλουπόλεις, στην Αθήνα, προβληματική. Μπετόν κι άλλο μπετόν, πράσινο μηδαμινό, ασφυξία και θόρυβοι που δολοφονούν.

Και η ανομία γενικευμένη. Η αυθαιρεσία, η παρανομία στο φουλ. Αρκεί να πληρώσεις. Για να κάνουν τα «στραβά μάτια», για να το νομιμοποιήσεις. Την εικόνα συμπληρώνει μια κυβέρνηση ανίκανη και επικίνδυνη που έχει προκαλέσει μη αναστρέψιμη φθορά στο εσωτερικό των κρατικών μηχανισμών. Η κατάτμηση και ο κατακερματισμός της κοινωνίας δεν αφήνουν μεγάλα περιθώρια αισιοδοξίας. Οι αξίες είδος εν ανεπάρκεια!

Αν όλα τα παραπάνω αφορούν, στην ουσία, όλη την ελληνική κοινωνία, είναι τα νέα παιδιά, οι νέοι άνθρωποι, οι πιο ευαίσθητοι δέκτες, που βιώνουν τραυματικά αυτό το γενικό ξεχαρβάλωμα.

Είναι παιδιά των αρχών του νέου αιώνα, που ο ανταγωνισμός μπαίνει στη ζωή τους από το νηπιαγωγείο, που το άγχος για το αύριο τους το ενσταλάζουν από το δημοτικό. Είναι τα παιδιά των μητροπόλεων, που δεν έχουν παίξει σε χώμα, που καταπίνουν τόνους βίας καθημερινά σε κάθε τους βήμα και μια overdose βίας μέσω τηλεόρασης αν δεν έχουν χορτάσει. Τα ναρκωτικά τους πολιορκούν, στην παρέα μετράνε θύματα και φίλοι τους, πιθανότατα και οι ίδιοι, πλακώνονται κάθε Κυριακή στο γήπεδο.

Μέσα σ΄αυτό το ζοφερό τοπίο, μια σφαίρα, από το περίστροφο ενός οργάνου της τάξης (!), κόβει το νήμα της ζωής ενός 15χρονου. Αλέξης Γρηγορόπουλος, νεκρός!

Η εν ψυχρώ δολοφονία, η προαναγγελθείσα, στην ουσία, εκτέλεση, ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Λίγες ώρες μετά, χιλιάδες νέοι άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους. Με πρώτους τους συνομήλικους του Αλέξανδρου. Τι πιο φυσιολογικό από αυτή τη μαζική έκρηξη της οργής, του θυμού, της αγανάκτησης, από αυτή τη γνήσια έκφραση του πένθους για το αδικοχαμένο παλικαράκι.

- Αυτό που εντυπωσίασε και εντυπωσιάζει είναι η συνέχεια. Για πολλές μέρες γινόμαστε μάρτυρες, αλλά και συμμέτοχοι, ενός πρωτόγνωρου για τις τελευταίες δεκαετίες κοινωνικού ξεσπάσματος. Μπορούμε να μιλάμε για μια ιδιότυπη νεανική, ιδιαίτερα, εξέγερση, για ένα εξεγερτικό κύμα.

Το πρώτο βασικό χαρακτηριστικό των ημερών της εξέγερσης είναι ένα «τσουνάμι» που βροντοφώναξε «ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ»!

Και ήταν η κινητοποίηση μαζική, αυθεντική, αυθόρμητη, οργισμένη.

Στην πρώτη γραμμή, πρωταγωνιστές αυτού του «φτάνει πιά!», ήταν οι μαθητές. Οι μαθητές που νοιώθουν ότι «τους κλέβουν το μέλλον». Οι μαθητές με τη φαντασία τους και την ευαισθησία τους, την αγνότητα και την ορμή τους. Που ένοιωσαν και στο δικό τους σώμα τη σφαίρα που δολοφόνησε τον Αλέξανδρο. Γι΄αυτό ξέσπασαν στους αστυνομικούς, στα αστυνομικά τμήματα, σε ότι αντιπροσώπευε γι΄αυτούς – άμεσα και χειροπιαστά – την κρατική βία, την καταστολή.

Γι΄αυτό η παρουσία συνοδεύτηκε από την εμφάνιση μιας μαζικής, συλλογικής έκφρασης βίας από πλευράς των νέων παιδιών. Που έριξαν πέτρες, που έσπασαν ακόμα κάποιες βιτρίνες τραπεζών, ενώ την ίδια ώρα πρόσφεραν λουλούδια στους σιδερόφρακτους διώκτες τους έξω από την ΓΑΔΑ.

Ίσως πολλοί από εμάς τους μεγαλύτερους, που έχουμε γαλουχηθεί σε εντελώς διαφορετικές συνθήκες, να θεωρούμε υπερβολικές και λανθασμένες ορισμένες από τις εκδηλώσεις των νέων παιδιών.

Όμως ας σκεφτούμε ότι αυτά τα παιδιά, σε μεγάλα ποσοστά, νοιώθουν ότι είναι ανήμπορα μπροστά σε ένα ασφυκτικό κοινωνικό μέλλον και ένα υπαρξιακό αδιέξοδο, που επιβάλλει η οικονομική κρίση, το τραπεζικό πλιάτσικο και τα στερεότυπα μιας οικογενειακής και κοινωνικής πραγματικότητας.

Ο Δεκέμβρης δεν έμεινε μόνο στις κεντρικές λεωφόρους της Αθήνας. Μεταφέρθηκε στις γειτονιές, πέρασε στο εσωτερικό του κοινωνικού σώματος, μπήκε μέσα στις οικογένειες, πυροδότησε συζητήσεις, κερδίζοντας μια ισχυρή νομιμοποίηση μέσα στο κοινωνικό σώμα.

Μιλώντας για την εξέγερση του Δεκέμβρη δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την παρουσία δίπλα στους μαθητές, κατηγοριών νέων που βιώνουν την ανεργία και την επισφάλεια, που είναι αποκλεισμένοι της κοινωνίας, όλους όσους πιστεύουν ότι θα ζήσουν χειρότερα από τις προηγούμενες γενιές.

Ας ξεπεράσουμε, λοιπόν, το ξάφνιασμα και την έκπληξη. Μέσα στην κοινωνία διαμορφώνεται ένα δυναμικό διαμαρτυρίας, που αγγίζει σημαντικά τμήματα της νεολαίας, αλλά και των φτωχότερων, νεώτερων ηλικιακά, εργατικών στρωμάτων. Η εμφάνισή του δεν είναι δυσεξήγητη. Και αυτό το δυναμικό, όταν υπάρξει μια θρυαλλίδα, ξαφνικά παίρνει φωτιά και ταράζει με τη δράση του μια πόλη ή μια χώρα.

Ως προς τις μορφές οργάνωσης, δημόσιας έκφρασης και δημόσιας δράσης, αυτές υπερβαίνουν πολύ συχνά, τους παραδοσιακούς τρόπους του ασκείν πολιτική και αγνοούν το θεσμικό πολιτικό σύστημα.

Αυτό το φαινόμενο έκανε την εμφάνισή του τις μέρες του Δεκέμβρη. Η συσσωρευμένη δυσαρέσκεια, ο θυμός και η δολοφονία του Αλέξανδρου οδήγησαν στους δρόμους χιλιάδες νέους. Μαζικά, ενωτικά, ειρηνικά.

- Όμως, θα εθελοτυφλούσαμε αν δεν βλέπαμε και τη δράση, την ίδια περίοδο, ομάδων που έλκονται από τη βία, που έχουν θεοποιήσει τη «μάχη των δρόμων» και οι οποίες είναι υπεύθυνες για τις μεγάλης κλίμακας καταστροφές που προκλήθηκαν στο κέντρο, ιδιαίτερα, της Αθήνας. Οι ομάδες αυτές – αναρχικοί, αντιεξουσιαστές, κουκουλοφόροι, «μπαχαλάκηδες» ή όπως αλλιώς μπορούν να χαρακτηρισθούν – δεν ομαδοποιούνται με τις δράσεις των μαθητών. Αντίθετα, κινήθηκαν με αγριότητα, προσπαθώντας να παίξουν, αυθαίρετα και με τον τσαμπουκά τους, το ρόλο της «πρωτοπορίας». Αδιαφόρησαν για το άσυλο και τις επιλογές του κινήματος και για μια ακόμη φορά αναγόρευσαν σε επαναστατική πράξη τις καταστροφές, το πλιάτσικο, τις φωτιές, το «φετιχισμό της βίας» συνολικά.

- Ο Συνασπισμός και συνολικά η ανανεωτική και ριζοσπαστική Αριστερά στάθηκαν σταθερά στο πλευρό του κινήματος των μαθητών και των νέων. Κατέβηκαν μαζικά, υπεύθυνα, ενωτικά στους δρόμους. Συμμετείχαν χωρίς να καπελώνουν. Ήταν σε επαφή με τις ανησυχίες και τα αισθήματα των νέων ανθρώπων, προτείνοντας, μετά το πρώτο ξάφνιασμα, αιτήματα, πρακτικές, διεξόδους.

Ταυτόχρονα, ο Συνασπισμός εκδήλωσε ξεκάθαρα την αντίθεσή του σε βίαιες και καταστροφικές ενέργειες και στους υπεύθυνους γι αυτές. Για την ανανεωτική Αριστερά οι εμπρηστές και οι καταστροφείς, ανεξάρτητα πως επενδύουν τις πράξεις τους, εξυπηρετούν τους μηχανισμούς της καταστολής και την προσπάθεια να συκοφαντηθεί το κίνημα. Με τις ενέργειές τους στρέφονται αντικειμενικά ενάντια στη δημοκρατική ομαλότητα.

Απέναντι στο κίνημα των νέων, αλλά και στη στάση του Συνασπισμού, διαμορφώθηκε ένα μπλοκ στο οποίο συμμετείχε η κυβέρνηση, το ΛΑΟΣ, το ΚΚΕ, ο δήμαρχος Αθηναίων και ένα τμήμα τηλεδικαστών. Επιτέθηκαν στους νέους ανθρώπους, τους συκοφάντησαν, τους ταύτισαν αυθαίρετα με τις καταστροφές και τη βία.

Ειδικότερα το ΚΚΕ, επέλεξε να συμμαχήσει με την «ομαλότητα», να στηρίξει την κυβέρνηση, να αντιμετωπίσει με πρωτοφανή καχυποψία την εξέγερση των νέων. Γιατί η δράση της νέας γενιάς δεν ταιριάζει με τις αναλύσεις του, γιατί αδυνατεί να παρακολουθήσει τις νέες μορφές έκλυσης ριζοσπαστικής ενέργειας.

Η στάση των παραπάνω δυνάμεων απέναντι στους εξεγερμένους νέους, τις οδήγησε σε μια επίθεση συκοφαντίας απέναντι στον Συνασπισμό και την ηγεσία του. Γιατί ο Συνασπισμός δεν μιλάει για «κακομαθημένα παλιόπαιδα», αλλά για κοινωνικά αίτια και φαινόμενο κοινωνικό, που το διαχωρίζει από τα σπασίματα, τις φωτιές και τις φωτιές. Γιατί ο Συνασπισμός υπερασπίζεται με συνέπεια τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα.

Ο Συνασπισμός αγωνίζεται ενάντια στην αδικία, στις άδικες πολιτικές, στην αναισθησία του πολιτικού συστήματος. Δεν αγωνίζεται ενάντια σε βιτρίνες, ενάντια σε αυτοκίνητα, ενάντια στην περιουσία συμπολιτών μας και ενάντια στα δημόσια κτίρια τα οποία υπερασπιζόμαστε ως συλλογική περιουσία.

Είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι απέναντι στη βία. Από όπου κι αν ασκείται.

Παράλληλα, ο Συνασπισμός, θέλοντας να συμβάλλει σε μια θετική προοπτική και διέξοδο, διατύπωσε και προώθησε μια σειρά θετικούς στόχους αλλαγών, που δίνουν μια ελπίδα στην ελληνική νεολαία και στην ελληνική κοινωνία. Ανάμεσα σ΄αυτούς, μέτρα για την αναδιοργάνωση, σε δημοκρατική κατεύθυνση, των Σωμάτων Ασφαλείας, μέτρα για την εκπαίδευση και την έρευνα, μέτρα, ιδιαίτερα, για τους νέους και τις νέες.

Οι κινητοποιήσεις του Δεκέμβρη διέγραψαν μια εντυπωσιακή τροχιά, που άφησε έντονο το αποτύπωμά της, πρώτα απ΄όλα στις συνειδήσεις χιλιάδων νέων ανθρώπων.

Βεβαίως, τα αδιέξοδα δεν ξεπεράστηκαν. Οι προσπάθειες και οι αγώνες θα συνεχιστούν. Μαζικά και ενωτικά. Για την παιδεία, τα δικαιώματα, την ίδια τη ζωή.

- Σε αντίθεση με την προοπτική της μαζικής, ενωτικής και ειρηνικής προοπτικής, τους μήνες που ακολούθησαν το Δεκέμβρη, παρατηρείται μια κλιμάκωση της βίας. Μιας βίας τυφλής και δολοφονικής, με συχνή χρήση όπλων.

Δεν χωρεί αμφιβολία ότι δραστηριοποιούνται επικίνδυνες ομάδες, που εντάσσουν στη δράση τους καθαρά τρομοκρατικές πράξεις, θεωρώντας ότι πυροβολώντας κάποιους αστυνομικούς συμβάλουν στην αλλαγή της κοινωνίας.

Παράλληλα, είναι πλέον δεδομένο ότι ανάλογες πρακτικές προωθούν και ακροδεξιές, φασιστικές ομάδες.

Μπορούμε εύκολα να συμπεράνουμε ότι ακολουθείται από διάφορες πλευρές μια στρατηγική έντασης. Οι κίνδυνοι είναι μεγάλοι και ορατοί. Πρόκειται για ένα πυρηνικό όπλο ενάντια στη δημοκρατική ομαλότητα. Δεν επιτρέπεται οποιοσδήποτε εφησυχασμός και υποτίμηση.

Η Αριστερά, όλοι οι δημοκράτες, οφείλουν να ορθώσουν ένα μέτωπο κάθετης αντιπαράθεσης με τη βία και την τρομοκρατία. Ενάντια στην προωθούμενη αυταρχικοποίηση της δημόσιας ζωής, στο όνομα της ασφάλειας. Για την προστασία και ενίσχυση των ατομικών και συλλογικών δικαιωμάτων και ελευθεριών.

- Ο Δεκέμβρης μας έδωσε, πέραν των άλλων, μια καλή αφορμή να σκεφτούμε. Να συνειδητοποιήσουμε ότι ο κόσμος αλλάζει, ότι βεβαιότητες καταρρέουν, ότι διανύουμε μια μεταβατική τάση, με πολλούς κινδύνους, αλλά και δυνατότητες.

Εδώ αναδεικνύεται ο ρόλος των αριστερών, των δημοκρατών, όλων όσων υψώνουν τις σημαίες της ελευθερίας και της ισότητας.

Οφείλουν να ξεπεράσουν αγκυλώσεις του παρελθόντος. Να αξιοποιήσουν σύγχρονα ερμηνευτικά εργαλεία. Να σκύψουν ιδιαίτερα στις νέες γενιές, στο μέλλον τους. Να βοηθήσουν να υπηρετήσουν αυτές οι γενιές τον πολιτισμό της δημοκρατίας και να μην υποστούν μια ακόμη οδυνηρή ήττα και διάψευση των προσδοκιών τους.

Η διέξοδος που θα υπάρξει, γιατί θα υπάρξει διέξοδος, να είναι όσο γίνεται πιο δημοκρατική και κοινωνική και όχι αντιδημοκρατική και αυταρχική.

Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα για όλους μας!

Όχι σε "νόμο και τάξη", όχι και στους κουκουλοφόρους

2008-12-14T10:51:00.000+02:00

άρθρο του Γιάννη Μπαλάφα, μέλους της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ στην ΗΜΕΡΗΣΙΑ

Με κυρίαρχο συναίσθημα το πένθος για το αδικοχαμένο παλικαράκι, το 15χρονο Αλέξη, καταθέτω τούτη την ώρα, εν θερμώ, κάποιες σκέψεις. «Είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι απέναντι στη βία». Η φράση αυτή του Αλ. Αλαβάνου, διατυπωμένη με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο μέσα στο Κοινοβούλιο, ξεκαθάρισε, για άλλη μια φορά, τη θέση του Συνασπισμού απέναντι στις καταστροφές, στις κλοπές και στην τυφλή βία των κουκουλοφόρων.

Με ανάλογες δηλώσεις, ο Τσίπρας, ο Κουβέλης, ο Λαφαζάνης, ο Παπαδημουλης έδωσαν το στίγμα του Κόμματος και απάντησαν αποστομωτικά σε όσους επιχειρούν τις τραγικές τούτες ώρες να ψαρέψουν στα θολά νερά και να συκοφαντήσουν τον Συνασπισμό. Γεννάει, πραγματικά, πολλά ερωτήματα η ολομέτωπη επίθεση ενάντια στο Κόμμα της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Μπορώ να καταλάβω τον ΛΑ.Ο.Σ. και τον Καρατζαφέρη, τη δουλειά τους κάνουν οι άνθρωποι. Μπορώ να αντιληφθώ τον Καραμανλή και τον Παναγιωτόπουλο, γιατί είναι άγρια εκτεθειμένοι και ψάχνουν για «υποκινητές», στα βήματα του αξέχαστου Πολύδωρα. Αλλά το ΚΚΕ; Η ηγεσία του; Η Αλέκα Παπαρήγα; Από πού πηγάζει αυτό το μένος για τον Συνασπισμό; Η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω είναι ότι αδυνατούν να συλλάβουν τα αίτια και τον χαρακτήρα της νεανικής έκρηξης. Εγκλωβισμένοι σε δογματικά ερμηνευτικά εργαλεία, ανακαλύπτουν παντού συνωμοσίες, ενώ η μικροαστική τους ηθική και νοοτροπία τους οδηγεί σε συντηρητικά συμπεράσματα και πρακτικές. Ο,τι δεν ελέγχουν, πρέπει να χτυπηθεί, να συκοφαντηθεί, να συντριβεί. Ευτυχώς δεν τα καταφέρνουν. Οφείλουμε, σήμερα και αύριο, να σκύψουμε πάνω στα γεγονότα των τελευταίων ημερών.

Αυτό απαιτεί, πρωτίστως, να τα δούμε σαν ένα κοινωνικό φαινόμενο. Να κατανοήσουμε την οργή και τον θυμό που διακατέχει, σε μαζική κλίμακα, τα νέα παιδιά, τους μαθητές, τους φοιτητές, τους νέους άνεργους και εργαζόμενους, που διαμαρτύρονται, που διαδηλώνουν, που αντιστέκονται, με τους δικούς τους τρόπους, στον αυταρχισμό και τη βία.

Η δολοφονία του Αλέξη λειτούργησε σαν την σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και απελευθέρωσε την αγανάκτηση που έβραζε υπόκωφα καιρό τώρα. Στη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας, στους νέους ανθρώπους ιδιαίτερα.

Πολλοί διερωτώνται ακόμα. Τι έφταιξε; Γιατί όλα αυτά;

Ανάμεσα στις πολλές απαντήσεις, ας αναδείξουμε κάποια «διότι»:

- Διότι τα νέα παιδιά βιώνουν μια τεράστια αβεβαιότητα για το μέλλον τους, για την εργασιακή τους προοπτική, για την αυριανή θέση τους στην κοινωνία.

- Διότι η προτροπή που τους απευθύνεται για να πετύχουν στη ζωή είναι να γίνουν ανταγωνιστικοί, σκληροί, να πατήσουν επί πτωμάτων.

- Διότι καλούνται να ζήσουν σε μια κοινωνία που βρίσκεται σε παρακμή. Χωρίς αξίες, που μπορούν να εμπνεύσουν και να κινητοποιήσουν. ΄Οπου αντί για αξιοκρατία και κανόνες, κυριαρχεί η ζούγκλα του ατομισμού, της αυθαιρεσίας και της αρπαχτής.

Και όλα αυτά και άλλα πολλά, ευτυχώς, δεν τους εκφράζουν, δεν τους γεμίζουν. Το τέλος των ψευδαισθήσεων είναι πολύ οδυνηρό. Και η αγανάκτηση, σε πρώτη φάση, είναι μια ελπιδοφόρα αντίδραση. Για να υπάρξει κάποια δικαίωση της ευαισθητοποίησης των νέων παιδιών, για να αποτελέσουν οι σημερινές κινητοποιήσεις το εφαλτήριο για παραπέρα συνειδητοποίηση, ανάδειξη συλλογικών διεργασιών, ακόμα και λύσεων, τολμώ να πω ότι είναι εντελώς αναγκαία:

Να αποδοθεί δικαιοσύνη, να μην ξαναζήσουμε την ατιμωρησία άλλων περιπτώσεων. Να αναληφθούν πολιτικές ευθύνες. Να μελετηθούν και προταθούν μέτρα που θα εκφράζουν εμπιστοσύνη στους νέους, αλλά και έμπρακτη αναγνώριση των συσσωρευμένων προβλημάτων της νέας γενιάς. Να προωθηθεί μια τομή και μια αναδιοργάνωση της αστυνομίας. Από την εκπαίδευση και τη νοοτροπία που καλλιεργείται, μέχρι την άκριτη χρήση του οπλισμού. Τέλος, ας σκεφτούμε ότι αυτή η κυβέρνηση είναι και ανίκανη και επικίνδυνη. Και ας αγωνιστούμε για να εκφραστεί η θέληση της κοινωνίας, να σταματήσει ο κατήφορος, να γεννηθεί μια νέα ελπίδα.

Ημερησία 13-14/12/08

Με τους συμμαθητές του Αλέξη. Ούτε με το «νόμο και την τάξη», ούτε με τους κουκουλοφόρους

2008-12-13T15:54:00.001+02:00

Αρθρο του Γιάννη Μπαλάφα, μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ στην εφημερίδα ΗΜΕΡΗΣΙΑ

Με κυρίαρχο συναίσθημα το πένθος για το αδικοχαμένο παλικαράκι, το 15χρονο Αλέξη, καταθέτω τούτη την ώρα, εν θερμώ, κάποιες σκέψεις.

«Είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι απέναντι στη βία». Η φράση αυτή του Αλ.Αλαβάνου, διατυπωμένη με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο μέσα στο Κοινοβούλιο, ξεκαθάρισε, για άλλη μια φορά, τη θέση του Συνασπισμού απέναντι στις καταστροφές, στις κλοπές και στην τυφλή βία των κουκουλοφόρων.

Με ανάλογες δηλώσεις, ο Τσίπρας, ο Κουβέλης, ο Λαφαζάνης, ο Παπαδημουλης, έδωσαν το στίγμα του Κόμματος και απάντησαν αποστομωτικά σε όσους επιχειρούν τις τραγικές τούτες ώρες να ψαρέψουν στα θολά νερά και να συκοφαντήσουν το Συνασπισμό.

Γεννάει, πραγματικά, πολλά ερωτηματικά η ολομέτωπη επίθεση ενάντια στο Κόμμα της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Μπορώ να καταλάβω το ΛΑΟΣ και τον Καρατζαφέρη, τη δουλειά τους κάνουν οι άνθρωποι. Μπορώ να αντιληφθώ τον Καραμανλή και τον Παναγιωτόπουλο, γιατί είναι άγρια εκτεθειμένοι και ψάχνουν για «υποκινητές», στα βήματα του αξέχαστου Πολύδωρα. Αλλά το ΚΚΕ; Η ηγεσία του; Η Αλέκα Παπαρήγα; Από πού πηγάζει αυτό το μένος για το Συνασπισμό;

Η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω είναι ότι αδυνατούν να συλλάβουν τα αίτια και τον χαρακτήρα της νεανικής έκρηξης. Εγκλωβισμένοι σε δογματικά ερμηνευτικά εργαλεία, ανακαλύπτουν παντού συνωμοσίες, ενώ η μικροαστική τους ηθική και νοοτροπία τους οδηγεί σε συντηρητικά συμπεράσματα και πρακτικές.

Ο,τι δεν ελέγχουν, πρέπει να χτυπηθεί, να συκοφαντηθεί, να συντριβεί. Ευτυχώς δεν τα καταφέρνουν.

Οφείλουμε, σήμερα και αύριο, να σκύψουμε πάνω στα γεγονότα των τελευταίων ημερών. Αυτό απαιτεί, πρωτίστως, να τα δούμε σαν ένα κοινωνικό φαινόμενο. Να κατανοήσουμε την οργή και το θυμό που διακατέχει, σε μαζική κλίμακα, τα νέα παιδιά, τους μαθητές, τους φοιτητές, τους νέους άνεργους και εργαζόμενους, που διαμαρτύρονται, που διαδηλώνουν, που αντιστέκονται, με τους δικούς τους τρόπους, στον αυταρχισμό και στη βία.

Η δολοφονία του Αλέξη λειτούργησε σαν την σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και απελευθέρωσε την αγανάκτηση που έβραζε υπόκωφα καιρό τώρα. Στη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας, στους νέους ανθρώπους ιδιαίτερα.

Πολλοί διερωτούνται ακόμα. Τι έφταιξε; Γιατί όλα αυτά;

Ανάμεσα στις πολλές απαντήσεις, ας αναδείξουμε κάποια «διότι»:

- Διότι τα νέα παιδιά βιώνουν μια τεράστια αβεβαιότητα για το μέλλον τους, για την εργασιακή τους προοπτική, για την αυριανή θέση τους στην κοινωνία.

- Διότι η προτροπή που τους απευθύνεται για να πετύχουν στη ζωή είναι να γίνουν ανταγωνιστικοί, σκληροί, να πατήσουν επί πτωμάτων.

- Διότι καλούνται να ζήσουν σε μια κοινωνία που βρίσκεται σε παρακμή. Χωρίς αξίες, που μπορούν να εμπνεύσουν και να κινητοποιήσουν. Οπου αντί για αξιοκρατία και κανόνες, κυριαρχεί η ζούγκλα του ατομισμού, της αυθαιρεσίας και της αρπαχτής.

Και όλα αυτά και άλλα πολλά, ευτυχώς, δεν τους εκφράζουν, δεν τους γεμίζουν. Το τέλος των ψευδαισθήσεων είναι πολύ οδυνηρό. Και η αγανάκτηση, σε πρώτη φάση, είναι μια ελπιδοφόρα αντίδραση.

Για να υπάρξει κάποια δικαίωση της ευαισθητοποίησης των νέων παιδιών, για να αποτελέσουν οι σημερινές κινητοποιήσεις το εφαλτήριο για παραπέρα συνειδητοποίηση, ανάδειξη συλλογικών διεργασιών, ακόμα και λύσεων, τολμώ να πω ότι είναι εντελώς αναγκαία:

Να αποδοθεί δικαιοσύνη, να μην ξαναζήσουμε την ατιμωρησία άλλων περιπτώσεων. Να αναληφθούν πολιτικές ευθύνες.

Να μελετηθούν και προταθούν μέτρα που θα εκφράζουν εμπιστοσύνη στους νέους, αλλά και έμπρακτη αναγνώριση των συσσωρευμένων προβλημάτων της νέας γενιάς.

Να προωθηθεί μια τομή και μια αναδιοργάνωση της αστυνομίας. Από την εκπαίδευση και την νοοτροπία που καλλιεργείται, μέχρι την άκριτη χρήση του οπλισμού.

Τέλος, ας σκεφτούμε ότι αυτή η κυβέρνηση είναι και ανίκανη και επικίνδυνη. Και ας αγωνιστούμε για να εκφραστεί η θέληση της κοινωνίας, να σταματήσει ο κατήφορος, να γεννηθεί μια νέα ελπίδα.