άρθρο του Γιάννη Μπαλάφα, μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ στην "Ελευθεροτυπία", 24/12/2009
Η απαξιωτική αναφορά στον τίτλο θέλει να αναδείξει την υποτίμηση με την οποία οι κυβερνώντες αντιμετωπίζουν, κάθε χρόνο, το θεωρητικά πιο σημαντικό νομοθέτημα από την πλευρά της οικονομίας.
Παρά ταύτα η συζήτηση για τον προϋπολογισμό φέρνει στο προσκήνιο χρήσιμα συμπεράσματα και προτάσεις για την κρίση, την αντιμετώπιση των επιπτώσεων, την αναζήτηση διεξόδου από αυτήν.
Όσα καταγράφονται στο σχέδιο του προϋπολογισμού, σηματοδοτούν μια παταγώδη αποτυχία όχι μόνο της οικονομικής πολιτικής της προηγούμενης κυβέρνησης, αλλά και τη χρεωκοπία ενός παραγωγικού μοντέλου, που έχει οδηγήσει τη χώρα να ζει με δανεικά. Παραπέρα, ο Προϋπολογισμός 2010 αποτυπώνει και την εξάντληση ενός πολιτικού συστήματος διακυβέρνησης, που στηρίζεται στη σπατάλη, στις πελατειακές σχέσεις, στον κομματισμό και στο ανεξέλεγκτο των δαπανών της εκάστοτε εξουσίας.
Η αναζήτηση άλλων δρόμων προβάλλει ως αδήριτη ανάγκη.
Δεν αγνοούμε την πολύ δύσκολη κατάσταση, ιδιαίτερα τα άθλια δημόσια οικονομικά της χώρας. Όμως, όλα αυτά, δεν συνιστούν έκπληξη για τον κ. Πρωθυπουργό και την κυβέρνησή του. Τους είχαν γνωστοποιηθεί έγκαιρα, πριν τις εκλογές, σύμφωνα με τις δηλώσεις του κ. Προβόπουλου και παρόλα αυτά ο κ. Πρωθυπουργός επέμενε προεκλογικά ότι «λεφτά υπάρχουν». Για να κατρακυλήσει σε μερικές βδομάδες στο ότι «η χώρα είναι στην εντατική». Η αξιοπιστία και η τήρηση των προεκλογικών δεσμεύσεων δεν χαρακτηρίζουν ούτε τον προϋπολογισμό, ούτε την κυβέρνηση.
Το κεντρικό ζήτημα του Προϋπολογισμού 2010, που είναι το τεράστιο έλλειμμα των 25 δις ευρώ, ποσό που υπερβαίνει το 10% του ΑΕΠ, έχει σαν κύρια αιτία το διαχρονικό φαινόμενο της υστέρησης των εσόδων και της υπέρβασης των δαπανών. Με αυτό το δεδομένο ο δανεισμός του δημοσίου για το 2010 θα ξεκινήσει περίπου από τα 55 δις ευρώ, γεγονός που θα διαμορφώσει το δημόσιο χρέος πάνω από το 120% του ΑΕΠ !
Και εδώ προβάλλει ο μεγάλος κίνδυνος. Η πολιτική που ακολουθεί το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης να παγιδέψει στην ύφεση την ελληνική οικονομία, με πολύ αρνητικές επιπτώσεις για την απασχόληση και για το εισόδημα της μεγάλης πλειοψηφίας των ελλήνων πολιτών.
Η αντιμετώπιση της ζοφερής οικονομικής κατάστασης, που εκφράζεται ανάγλυφα στον Προϋπολογισμό 2010, απαιτεί:
Πρώτο, την προστασία των εργαζομένων και των ανέργων από τις συνέπειες της κρίσης, πολιτική που θα συμβάλει στην επιδιωκόμενη ενίσχυση της ζήτησης.
Δεύτερο, την επιδίωξη θετικής διεξόδου από την κρίση, με κύρια εργαλεία την προώθηση ενός γενναίου Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων και τη δημιουργία ενός τραπεζικού πόλου υπό δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο, με κεντρικό ρόλο της Εθνικής Τράπεζας, που θα ενισχύσει τη ρευστότητα στην αγορά.
Γιάννης Μπαλάφας
μέλος της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ
e-mail: mpalafas@syn.gr
Τέρμα στην εσωστρέφεια!
άρθρο του Γιάννη Μπαλάφα στον "ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 29/11/2009
Οι σκέψεις και οι εκτιμήσεις που ακολουθούν γράφτηκαν λίγες ώρες πριν από την έναρξη της πανελλαδικής σύσκεψης του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ). Σε αυτό το τοπίο, οι συζητήσεις, οι αντιπαραθέσεις και η κατάληξη της σύσκεψης θα έπρεπε να αναδείξουν τα πολιτικά και οργανωτικά ζητήματα που αντιμετωπίζει το συμμαχικό σχήμα του ΣΥΡΙΖΑ, όμως ο προβληματισμός για τη συνολική πορεία της ριζοσπαστικής Αριστεράς, το επόμενο διάστημα, θα συνεχιστεί.
Η ολοκλήρωση των εργασιών της πανελλαδικής σύσκεψης θα έπρεπε να σηματοδοτήσει την ολόπλευρη στροφή όλων μας στην εξωστρεφή πολιτική και κοινωνική δραστηριότητα. Τέρμα στις ομφαλοσκοπήσεις και στην εσωστρέφεια. Η κοινωνία βράζει. Τα προβλήματα είναι εκρηκτικά. Η ανεργία καλπάζει. Η κακοπληρωμένη, η επισφαλής, η «μαύρη» εργασία, στους νέους ιδιαίτερα, τείνει να γίνει ο κανόνας. Η ανησυχία για το εισόδημα, για τις συντάξεις, την περίθαλψη, την εκπαίδευση, τα βασικά κοινωνικά δικαιώματα είναι διάχυτη, μέσα σε ένα κλίμα κρίσης, επενδυτικής απροθυμίας και αναπτυξιακής καθίζησης.
Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο, η νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, το πρώτο δίμηνο της θητείας της, με καθημερινά δείγματα γραφής, δείχνει να βρίσκεται σε απόκλιση από μια πολιτική κατεύθυνση ολόπλευρης κατανόησης της έντασης των προβλημάτων και, κυρίως, ουσιαστικής συμβολής στην επίλυσή τους.
Οι δυνάμεις της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς οφείλουν να δίνουν το «παρών» στα κοινωνικά δρώμενα. Στα συνδικάτα, στους μαζικούς φορείς, στις γειτονιές. Να συμβάλλουν στην ανάπτυξη αγώνων για τα μικρά και τα μεγάλα προβλήματα, να πρωτοστατούν στις κοινωνικές και πολιτικές μάχες που αναπτύσσονται και θα κλιμακωθούν στο άμεσο μέλλον. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να καταγράφεται ως η πολιτική δύναμη που θέλει και επιδιώκει, με συνέπεια και σύστημα, να συμβάλει στην επίλυση των πραγματικών προβλημάτων των πολιτών, σήμερα. Αυτό σημαίνει να είναι μέσα στα πράγματα, να αναλύει προσεκτικά την πραγματικότητα και τις τάσεις που διαμορφώνονται, να έχει θέσεις και προτάσεις, να υπερασπίζεται τις διεκδικήσεις και τους αγώνες των εργαζομένων.
Απέναντι σε μια κυβέρνηση τουλάχιστον άτολμη και αμήχανη, ο χώρος μας, μακριά από λαϊκισμούς και μαξιμαλιστική φρασεολογία, οφείλει να εφαρμόζει σταθερά μια αντιπολίτευση από θέση Αριστεράς. Μια αντιπολίτευση μαχητική, προγραμματική, υπεύθυνη και κινηματική. Μια αριστερή προγραμματική αντιπολίτευση. Θέλουμε να είμαστε σε επαφή και, στο μέτρο των δυνατοτήτων μας, να εκφράσουμε τη διαμορφωνόμενη συνείδηση των προοδευτικών πολιτών. Ιδιαίτερα των πολιτών που σε μια προηγούμενη σχέση μάς στήριξαν και μας «ανέβασαν», δημοσκοπικά φυσικά, στο 15%. Που πίστεψαν στις προσδοκίες που καλλιέργησε το ΠΑΣΟΚ και σήμερα προβληματίζονται. Δε θέλουμε απλά να σχολιάζουμε και να «σιχτιρίζουμε» την κακή κυβέρνηση. Θέλουμε να πείθουμε για την πολιτική μας, θέλουμε να αλλάζουμε τους συσχετισμούς, θέλουμε μια νέα άνθηση της σύγχρονης ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς.
Στην παρούσα ζωή, όχι στη δεύτερη παρουσία!
Οι σκέψεις και οι εκτιμήσεις που ακολουθούν γράφτηκαν λίγες ώρες πριν από την έναρξη της πανελλαδικής σύσκεψης του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ). Σε αυτό το τοπίο, οι συζητήσεις, οι αντιπαραθέσεις και η κατάληξη της σύσκεψης θα έπρεπε να αναδείξουν τα πολιτικά και οργανωτικά ζητήματα που αντιμετωπίζει το συμμαχικό σχήμα του ΣΥΡΙΖΑ, όμως ο προβληματισμός για τη συνολική πορεία της ριζοσπαστικής Αριστεράς, το επόμενο διάστημα, θα συνεχιστεί.
Η ολοκλήρωση των εργασιών της πανελλαδικής σύσκεψης θα έπρεπε να σηματοδοτήσει την ολόπλευρη στροφή όλων μας στην εξωστρεφή πολιτική και κοινωνική δραστηριότητα. Τέρμα στις ομφαλοσκοπήσεις και στην εσωστρέφεια. Η κοινωνία βράζει. Τα προβλήματα είναι εκρηκτικά. Η ανεργία καλπάζει. Η κακοπληρωμένη, η επισφαλής, η «μαύρη» εργασία, στους νέους ιδιαίτερα, τείνει να γίνει ο κανόνας. Η ανησυχία για το εισόδημα, για τις συντάξεις, την περίθαλψη, την εκπαίδευση, τα βασικά κοινωνικά δικαιώματα είναι διάχυτη, μέσα σε ένα κλίμα κρίσης, επενδυτικής απροθυμίας και αναπτυξιακής καθίζησης.
Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο, η νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, το πρώτο δίμηνο της θητείας της, με καθημερινά δείγματα γραφής, δείχνει να βρίσκεται σε απόκλιση από μια πολιτική κατεύθυνση ολόπλευρης κατανόησης της έντασης των προβλημάτων και, κυρίως, ουσιαστικής συμβολής στην επίλυσή τους.
Οι δυνάμεις της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς οφείλουν να δίνουν το «παρών» στα κοινωνικά δρώμενα. Στα συνδικάτα, στους μαζικούς φορείς, στις γειτονιές. Να συμβάλλουν στην ανάπτυξη αγώνων για τα μικρά και τα μεγάλα προβλήματα, να πρωτοστατούν στις κοινωνικές και πολιτικές μάχες που αναπτύσσονται και θα κλιμακωθούν στο άμεσο μέλλον. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να καταγράφεται ως η πολιτική δύναμη που θέλει και επιδιώκει, με συνέπεια και σύστημα, να συμβάλει στην επίλυση των πραγματικών προβλημάτων των πολιτών, σήμερα. Αυτό σημαίνει να είναι μέσα στα πράγματα, να αναλύει προσεκτικά την πραγματικότητα και τις τάσεις που διαμορφώνονται, να έχει θέσεις και προτάσεις, να υπερασπίζεται τις διεκδικήσεις και τους αγώνες των εργαζομένων.
Απέναντι σε μια κυβέρνηση τουλάχιστον άτολμη και αμήχανη, ο χώρος μας, μακριά από λαϊκισμούς και μαξιμαλιστική φρασεολογία, οφείλει να εφαρμόζει σταθερά μια αντιπολίτευση από θέση Αριστεράς. Μια αντιπολίτευση μαχητική, προγραμματική, υπεύθυνη και κινηματική. Μια αριστερή προγραμματική αντιπολίτευση. Θέλουμε να είμαστε σε επαφή και, στο μέτρο των δυνατοτήτων μας, να εκφράσουμε τη διαμορφωνόμενη συνείδηση των προοδευτικών πολιτών. Ιδιαίτερα των πολιτών που σε μια προηγούμενη σχέση μάς στήριξαν και μας «ανέβασαν», δημοσκοπικά φυσικά, στο 15%. Που πίστεψαν στις προσδοκίες που καλλιέργησε το ΠΑΣΟΚ και σήμερα προβληματίζονται. Δε θέλουμε απλά να σχολιάζουμε και να «σιχτιρίζουμε» την κακή κυβέρνηση. Θέλουμε να πείθουμε για την πολιτική μας, θέλουμε να αλλάζουμε τους συσχετισμούς, θέλουμε μια νέα άνθηση της σύγχρονης ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς.
Στην παρούσα ζωή, όχι στη δεύτερη παρουσία!
ΟΠΟΥ Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
συνέντευξη Γιάννη Μπαλάφα στην "ΕΠΟΧΗ", 29/11/2009
Απάντηση: Η σύγχρονη Αριστερά, μιλώντας για δημοκρατία και σοσιαλισμό στην αυγή του 21ου αιώνα, αναφέρεται στο σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία ως το όραμα και το στρατηγικό στόχο που συμπυκνώνει την πολιτική και αξιακή της ταυτότητα.
Ως προς το περιεχόμενο των όρων, ο πυρήνας τους συντίθεται από τα προτάγματα της δημοκρατίας – ελευθερίας και της ισότητας.
Η δημοκρατική – σοσιαλιστική κοινωνία που προσβλέπουμε είναι μια κοινωνία άνθησης της ελευθερίας και της δημοκρατίας για όλους και όλες, αυθεντικής εκπροσώπησης και συμμετοχής, αρμονικής συνύπαρξης και δημιουργίας των ποικίλων διαφορετικοτήτων, σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο, στρατηγικής αποκέντρωσης.
Ταυτόχρονα, ο σοσιαλισμός με δημοκρατία και ελευθερία επαναθεμελιώνει τις καλύτερες παραδόσεις του εργατικού κινήματος, την ισότητα, την άμβλυνση των ανισοτήτων, την αλληλεγγύη, για ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο πέρα από την ακαμψία και το ξεπερασμένο του σοσιαλδημοκρατικού συμβιβασμού.
Προσβλέπει σε μια ανάπτυξη συμβατή με τις ανθρώπινες ανάγκες και την προστασία του περιβάλλοντος, που αναδεικνύει την αλληλεγγύη και την κοινωνική προστασία, με έμφαση στους ασθενέστερους, που στοχεύει σε μια νέα πλήρη απασχόληση.
Πέρα από ξεπερασμένους κρατισμούς και επικέντρωση στο ζήτημα της ιδιοκτησίας, μια δημοκρατική – σοσιαλιστική οργάνωση της κοινωνίας προωθεί ένα σύγχρονο, αποτελεσματικό, ισχυρό και κοινωνικά προσανατολισμένο δημόσιο τομέα, χωρίς πελατειακή λογική στη διαχείριση των κρατικών πόρων, που ευνοεί και την υγιή ιδιωτική οικονομική δραστηριότητα, που εξασφαλίζει γνήσιο δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο. Η αγορά παίζει το ρόλο της περιοριζόμενη ή ρυθμιζόμενη από τις πολιτικές προτεραιότητες, από την ίδια την πολιτική που ανακτά την προτεραιότητά της έναντι της οικονομίας.
Απάντηση: Στην παράδοση του σοσιαλιστικού ρεύματος, ως κεντρικό πρόταγμα αναδείχθηκε η ισότητα, ενώ η δημοκρατία – ελευθερία, παρά τη συνεχή επίκλησή της, ιδιαίτερα στη γιακωβίνικη – τριτοδιεθνιστική εκδοχή, ήταν μόνιμα σε κατάσταση μαρασμού, στο όνομα σκοπιμοτήτων, νομοτελειών και υπέρτατων αναγκαιοτήτων.
Για την Αριστερά του 21ου αιώνα είναι και σήμερα ζητούμενο πώς μπορεί να ικανοποιηθεί η ανθρώπινη ανάγκη για ολοένα μεγαλύτερη ισότητα και για ολοένα περισσότερη δημοκρατία – ελευθερία, πώς και πού μπορούν να συνυπάρξουν «αρμονικά» τα δύο αυτά ιδεώδη, όταν μάλιστα είναι δεδομένο ότι κανένα από τα δύο δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί ως τις ακραίες συνέπειές του χωρίς να περιορίσει την πραγμάτωση του άλλου.
Για τη σύγχρονη Αριστερά, η λύση του προβλήματος της συνύπαρξης σοσιαλισμού και δημοκρατίας βρίσκεται στη λογική και πρακτική της συνειδητής δημοκρατικής ρύθμισης, που ελέγχει και αμβλύνει συνεχώς τις τάσεις της αγοράς προς την κοινωνική διαφοροποίηση.
Οι δημοκρατικές αυτές ρυθμίσεις, που χαρακτηρίζονται από τον βαθειά νεωτερικό και επαναστατικό χαρακτήρα τους και έχουν για το «αριστερό πολιτικό υποκείμενο» μεγάλη σημασία, είναι, μεταξύ άλλων, η αποκέντρωση ως κατεύθυνση στρατηγική, η διεύρυνση της κουλτούρας του συμμετέχειν, οι διαδικασίες περιοδικής κατανομής της εξουσίας, η εναλλαγή, η ανακλητότητα, το μπόλιασμα της φιλοσοφίας και της πρακτικής της λαϊκής αντιπροσώπευσης με μορφές άμεσης δημοκρατίας, με την αυτενέργεια των κινημάτων για την αντιμετώπιση της γραφειοκρατικοποίησης κόμματος, κράτους και κοινωνίας και για την ανάδυση ενός γνήσιου πολιτικού ανταγωνισμού.
Για την Αριστερά, οι δημοκρατικές ρυθμίσεις καταδεικνύουν την ανάγκη θεσμοθέτησης μιας δημοκρατίας ριζοσπαστικής, της ελευθερίας και της ισότητας. Η ριζοσπαστική αυτή δημοκρατία εμπεριέχει την επέκταση και εμβάθυνση της δημοκρατικής επανάστασης που ξεκίνησε πριν 200, περίπου, χρόνια, δεν ευαγγελίζεται μια εντελώς νέα πολιτική μορφή κοινωνίας, όπως προϋποθέτει η κλασσική ιδέα της επανάστασης, αλλά τη ριζοσπαστικοποίηση της δημοκρατικής παράδοσης της νεωτερικότητας σε ολοένα διευρυνόμενες περιοχής της ζωής.
Απάντηση: Μιλώντας για «μετάβαση» και για «πολιτικό ανταγωνισμό», αναδεικνύεται η ιδέα της «υπέρβασης» της υφιστάμενης κοινωνικής τάξης, στην προοπτική μιας δημοκρατικής και σοσιαλιστικής κοινωνικής πραγματικότητας και η επιλογή του «δρόμου για το σοσιαλισμό».
Από την πλευρά μου θεωρώ ότι μπορούμε να μιλάμε για σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία, εφόσον ένα πρόγραμμα σοσιαλιστικής έμπνευσης και περιεχομένου, που τίθεται στην κρίση των πολιτών στο πλαίσιο μιας πλουραλιστικής, αντιπροσωπευτικής εκλογικής διαδικασίας, συγκεντρώσει την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος και στη συνέχεια προωθηθεί η εφαρμογή του από την κυβέρνηση που θα προκύψει.
Ως προς την «υπέρβαση», αυτή πρέπει να νοείται ως ξεπέρασμα καθορισμένων ορίων και δεν έχει καμία σχέση με ξεπερασμένες αντιλήψεις για νομοτέλειες, στάδια, καθορισμένες μεταβατικές φάσεις, μεταφυσικές τομές, στο δρόμο για το σοσιαλισμό .
Η ίδια η πορεία και αυτό καθεαυτό το «πέρασμα» συναρτάται απόλυτα με κοινωνικές και πολιτικές – δηλαδή κοινοβουλευτικές – πλειοψηφίες, μέσα από εκλογές, με ουσιαστικό πάντα τον ρόλο των κοινωνικών κινημάτων. Φυσικά θα υπάρχουν συγκρούσεις, σταθμοί, ζιγκ-ζαγκ, πισωγυρίσματα, επιταχύνσεις και επιβραδύνσεις, συνέχεια και ασυνέχειες. Το σημαντικό είναι ότι μιλάμε για πορεία ειρηνική, μέσα από τους αντιπροσωπευτικούς – κοινοβουλευτικούς θεσμούς. Αυτό δεν ξορκίζει τις δυσκολίες. Δυσκολίες μεγάλες θα υπάρξουν και εμπόδια πολύμορφα. Αυτό είναι δεδομένο. Σημασία για τη δικιά μας Αριστερά, την Αριστερά της μη βίας, έχει πώς αυτή επιλέγει να πορευτεί προς το σοσιαλισμό.
- ΕΡΩΤΗΣΗ 1. Η Αριστερά που μιλάει στο όνομα της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού, ποιο περιεχόμενο δίνει στους δύο αυτούς όρους σήμερα, στα διάφορα πεδία του κοινωνικού ανταγωνισμού όπου παρεμβαίνει;
Απάντηση: Η σύγχρονη Αριστερά, μιλώντας για δημοκρατία και σοσιαλισμό στην αυγή του 21ου αιώνα, αναφέρεται στο σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία ως το όραμα και το στρατηγικό στόχο που συμπυκνώνει την πολιτική και αξιακή της ταυτότητα.
Ως προς το περιεχόμενο των όρων, ο πυρήνας τους συντίθεται από τα προτάγματα της δημοκρατίας – ελευθερίας και της ισότητας.
Η δημοκρατική – σοσιαλιστική κοινωνία που προσβλέπουμε είναι μια κοινωνία άνθησης της ελευθερίας και της δημοκρατίας για όλους και όλες, αυθεντικής εκπροσώπησης και συμμετοχής, αρμονικής συνύπαρξης και δημιουργίας των ποικίλων διαφορετικοτήτων, σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο, στρατηγικής αποκέντρωσης.
Ταυτόχρονα, ο σοσιαλισμός με δημοκρατία και ελευθερία επαναθεμελιώνει τις καλύτερες παραδόσεις του εργατικού κινήματος, την ισότητα, την άμβλυνση των ανισοτήτων, την αλληλεγγύη, για ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο πέρα από την ακαμψία και το ξεπερασμένο του σοσιαλδημοκρατικού συμβιβασμού.
Προσβλέπει σε μια ανάπτυξη συμβατή με τις ανθρώπινες ανάγκες και την προστασία του περιβάλλοντος, που αναδεικνύει την αλληλεγγύη και την κοινωνική προστασία, με έμφαση στους ασθενέστερους, που στοχεύει σε μια νέα πλήρη απασχόληση.
Πέρα από ξεπερασμένους κρατισμούς και επικέντρωση στο ζήτημα της ιδιοκτησίας, μια δημοκρατική – σοσιαλιστική οργάνωση της κοινωνίας προωθεί ένα σύγχρονο, αποτελεσματικό, ισχυρό και κοινωνικά προσανατολισμένο δημόσιο τομέα, χωρίς πελατειακή λογική στη διαχείριση των κρατικών πόρων, που ευνοεί και την υγιή ιδιωτική οικονομική δραστηριότητα, που εξασφαλίζει γνήσιο δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο. Η αγορά παίζει το ρόλο της περιοριζόμενη ή ρυθμιζόμενη από τις πολιτικές προτεραιότητες, από την ίδια την πολιτική που ανακτά την προτεραιότητά της έναντι της οικονομίας.
- ΕΡΩΤΗΣΗ 2. Αν όντως «ο σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα υπάρξει», πώς υλοποιείται αυτό το «αξίωμα» από το αριστερό πολιτικό υποκείμενο, αρχής γενομένης από σήμερα;
Απάντηση: Στην παράδοση του σοσιαλιστικού ρεύματος, ως κεντρικό πρόταγμα αναδείχθηκε η ισότητα, ενώ η δημοκρατία – ελευθερία, παρά τη συνεχή επίκλησή της, ιδιαίτερα στη γιακωβίνικη – τριτοδιεθνιστική εκδοχή, ήταν μόνιμα σε κατάσταση μαρασμού, στο όνομα σκοπιμοτήτων, νομοτελειών και υπέρτατων αναγκαιοτήτων.
Για την Αριστερά του 21ου αιώνα είναι και σήμερα ζητούμενο πώς μπορεί να ικανοποιηθεί η ανθρώπινη ανάγκη για ολοένα μεγαλύτερη ισότητα και για ολοένα περισσότερη δημοκρατία – ελευθερία, πώς και πού μπορούν να συνυπάρξουν «αρμονικά» τα δύο αυτά ιδεώδη, όταν μάλιστα είναι δεδομένο ότι κανένα από τα δύο δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί ως τις ακραίες συνέπειές του χωρίς να περιορίσει την πραγμάτωση του άλλου.
Για τη σύγχρονη Αριστερά, η λύση του προβλήματος της συνύπαρξης σοσιαλισμού και δημοκρατίας βρίσκεται στη λογική και πρακτική της συνειδητής δημοκρατικής ρύθμισης, που ελέγχει και αμβλύνει συνεχώς τις τάσεις της αγοράς προς την κοινωνική διαφοροποίηση.
Οι δημοκρατικές αυτές ρυθμίσεις, που χαρακτηρίζονται από τον βαθειά νεωτερικό και επαναστατικό χαρακτήρα τους και έχουν για το «αριστερό πολιτικό υποκείμενο» μεγάλη σημασία, είναι, μεταξύ άλλων, η αποκέντρωση ως κατεύθυνση στρατηγική, η διεύρυνση της κουλτούρας του συμμετέχειν, οι διαδικασίες περιοδικής κατανομής της εξουσίας, η εναλλαγή, η ανακλητότητα, το μπόλιασμα της φιλοσοφίας και της πρακτικής της λαϊκής αντιπροσώπευσης με μορφές άμεσης δημοκρατίας, με την αυτενέργεια των κινημάτων για την αντιμετώπιση της γραφειοκρατικοποίησης κόμματος, κράτους και κοινωνίας και για την ανάδυση ενός γνήσιου πολιτικού ανταγωνισμού.
Για την Αριστερά, οι δημοκρατικές ρυθμίσεις καταδεικνύουν την ανάγκη θεσμοθέτησης μιας δημοκρατίας ριζοσπαστικής, της ελευθερίας και της ισότητας. Η ριζοσπαστική αυτή δημοκρατία εμπεριέχει την επέκταση και εμβάθυνση της δημοκρατικής επανάστασης που ξεκίνησε πριν 200, περίπου, χρόνια, δεν ευαγγελίζεται μια εντελώς νέα πολιτική μορφή κοινωνίας, όπως προϋποθέτει η κλασσική ιδέα της επανάστασης, αλλά τη ριζοσπαστικοποίηση της δημοκρατικής παράδοσης της νεωτερικότητας σε ολοένα διευρυνόμενες περιοχής της ζωής.
- ΕΡΩΤΗΣΗ 3. Η συζήτηση για τη δημοκρατία παράγει διαχρονικά διαιρέσεις στο εσωτερικό της Αριστεράς, οι οποίες αφορούν κυρίως α) τη διαδικασία της μετάβασης και β) τις μορφές με τις οποίες θα διεξάγεται ο πολιτικός ανταγωνισμός στις μετακαπιταλιστικές κοινωνίες. Τί οφείλει να κρατήσει η «Αριστερά του 21ου αιώνα» από την «παλιά» συζήτηση;
Απάντηση: Μιλώντας για «μετάβαση» και για «πολιτικό ανταγωνισμό», αναδεικνύεται η ιδέα της «υπέρβασης» της υφιστάμενης κοινωνικής τάξης, στην προοπτική μιας δημοκρατικής και σοσιαλιστικής κοινωνικής πραγματικότητας και η επιλογή του «δρόμου για το σοσιαλισμό».
Από την πλευρά μου θεωρώ ότι μπορούμε να μιλάμε για σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία, εφόσον ένα πρόγραμμα σοσιαλιστικής έμπνευσης και περιεχομένου, που τίθεται στην κρίση των πολιτών στο πλαίσιο μιας πλουραλιστικής, αντιπροσωπευτικής εκλογικής διαδικασίας, συγκεντρώσει την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος και στη συνέχεια προωθηθεί η εφαρμογή του από την κυβέρνηση που θα προκύψει.
Ως προς την «υπέρβαση», αυτή πρέπει να νοείται ως ξεπέρασμα καθορισμένων ορίων και δεν έχει καμία σχέση με ξεπερασμένες αντιλήψεις για νομοτέλειες, στάδια, καθορισμένες μεταβατικές φάσεις, μεταφυσικές τομές, στο δρόμο για το σοσιαλισμό .
Η ίδια η πορεία και αυτό καθεαυτό το «πέρασμα» συναρτάται απόλυτα με κοινωνικές και πολιτικές – δηλαδή κοινοβουλευτικές – πλειοψηφίες, μέσα από εκλογές, με ουσιαστικό πάντα τον ρόλο των κοινωνικών κινημάτων. Φυσικά θα υπάρχουν συγκρούσεις, σταθμοί, ζιγκ-ζαγκ, πισωγυρίσματα, επιταχύνσεις και επιβραδύνσεις, συνέχεια και ασυνέχειες. Το σημαντικό είναι ότι μιλάμε για πορεία ειρηνική, μέσα από τους αντιπροσωπευτικούς – κοινοβουλευτικούς θεσμούς. Αυτό δεν ξορκίζει τις δυσκολίες. Δυσκολίες μεγάλες θα υπάρξουν και εμπόδια πολύμορφα. Αυτό είναι δεδομένο. Σημασία για τη δικιά μας Αριστερά, την Αριστερά της μη βίας, έχει πώς αυτή επιλέγει να πορευτεί προς το σοσιαλισμό.
Ο ΣΥΡΙΖΑ να παραμείνει πολιτική συμμαχία
άρθρο του Γιάννη Μπαλάφα στην ΑΥΓΗ
Στη νέα φάση, που ξεκίνησε την επόμενη των εκλογών της 4ης Οκτωβρίου, απαιτούνται σοβαρές αλλαγές σε πλευρές της πολιτικής και της λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ.
- Πρώτη προτεραιότητα είναι να επικαιροποιήσουμε την πολιτική συμφωνία και συνεννόηση εντός του ΣΥΡΙΖΑ, ορίζοντας την αριστερή προγραμματική αντιπολίτευση ως την βασική τακτική απόκρουσης νεοφιλελεύθερων επιλογών, αλλά και συντηρητικής αναδίπλωσης της κοινωνίας. Η τακτική αυτή εκδηλώνεται πρωτίστως στα κοινωνικά δρώμενα, εκδηλώνεται ταυτόχρονα στο κοινοβούλιο, καθώς και στη συνολική παρουσία και δράση μας.
- Ο ΣΥΡΙΖΑ ιδρύθηκε και είναι μέχρι σήμερα μια πολιτική συμμαχία αυτόνομων συλλογικοτήτων, με ισχυρή την παρουσία συντρόφων και συντροφισσών που δεν είναι ενταγμένοι σε συνιστώσες. Πολιτική συμμαχία πρέπει να παραμείνει. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι και δεν πρέπει να γίνει ούτε κόμμα, ούτε ενιαίος πολιτικός σχηματισμός, δηλαδή ένα περίπου κόμμα. Επομένως, η αναφορά σε «μέλη» δεν παραπέμπει σε υποχρεώσεις και δικαιώματα ενταγμένων σε κομματικούς σχηματισμούς.
Βασική λειτουργική αρχή του ΣΥΡΙΖΑ είναι η συναίνεση και η ειλικρινής εξάντληση όλων των περιθωρίων για την επίτευξή της, στο εφικτό κάθε φορά επίπεδο. Να προβληματισθούμε όλοι μαζί πως θα αντιμετωπίσουμε την ανάγκη λήψης κάποιας απόφασης σε περίπτωση μη συναίνεσης. Μένει, ακόμη, να συγκεκριμενοποιηθεί η διαδικασία συμμετοχής των μη ενταγμένων σε συνιστώσες συντρόφων/ισσών στα σώματα και στις δραστηριότητες του ΣΥΡΙΖΑ.
Στη νέα φάση, που ξεκίνησε την επόμενη των εκλογών της 4ης Οκτωβρίου, απαιτούνται σοβαρές αλλαγές σε πλευρές της πολιτικής και της λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ.
- Πρώτη προτεραιότητα είναι να επικαιροποιήσουμε την πολιτική συμφωνία και συνεννόηση εντός του ΣΥΡΙΖΑ, ορίζοντας την αριστερή προγραμματική αντιπολίτευση ως την βασική τακτική απόκρουσης νεοφιλελεύθερων επιλογών, αλλά και συντηρητικής αναδίπλωσης της κοινωνίας. Η τακτική αυτή εκδηλώνεται πρωτίστως στα κοινωνικά δρώμενα, εκδηλώνεται ταυτόχρονα στο κοινοβούλιο, καθώς και στη συνολική παρουσία και δράση μας.
- Ο ΣΥΡΙΖΑ ιδρύθηκε και είναι μέχρι σήμερα μια πολιτική συμμαχία αυτόνομων συλλογικοτήτων, με ισχυρή την παρουσία συντρόφων και συντροφισσών που δεν είναι ενταγμένοι σε συνιστώσες. Πολιτική συμμαχία πρέπει να παραμείνει. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι και δεν πρέπει να γίνει ούτε κόμμα, ούτε ενιαίος πολιτικός σχηματισμός, δηλαδή ένα περίπου κόμμα. Επομένως, η αναφορά σε «μέλη» δεν παραπέμπει σε υποχρεώσεις και δικαιώματα ενταγμένων σε κομματικούς σχηματισμούς.
Βασική λειτουργική αρχή του ΣΥΡΙΖΑ είναι η συναίνεση και η ειλικρινής εξάντληση όλων των περιθωρίων για την επίτευξή της, στο εφικτό κάθε φορά επίπεδο. Να προβληματισθούμε όλοι μαζί πως θα αντιμετωπίσουμε την ανάγκη λήψης κάποιας απόφασης σε περίπτωση μη συναίνεσης. Μένει, ακόμη, να συγκεκριμενοποιηθεί η διαδικασία συμμετοχής των μη ενταγμένων σε συνιστώσες συντρόφων/ισσών στα σώματα και στις δραστηριότητες του ΣΥΡΙΖΑ.
Δήλωση του Γιάννη Μπαλάφα, υπεύθυνου Εξωτερικής Πολιτικής του ΣΥΝ, μετά την επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στην Κύπρο
Μετά την ολοκλήρωση της επίσκεψης του έλληνα πρωθυπουργού στην Κύπρο, ο Γιάννης Μπαλάφας, μέλος της ΠΓ του ΣΥΝ και υπεύθυνος Εξωτερικής Πολιτικής και Διεθνών Σχέσεων του κόμματος, έκανε την παρακάτω δήλωση:
Θεωρούμε θετικό γεγονός τη συμπαράταξη, που εκφράστηκε με τις δηλώσεις του κ. Παπανδρέου στις προσπάθειες του Προέδρου Δ. Χριστόφια και της κυπριακής ηγεσίας για δίκαιη λύση του Κυπριακού. Μπροστά στο κρίσιμο προσεχές δίμηνο, που θα ολοκληρωθεί με την αξιολόγηση της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας από την Ε.Ε., ως ΣΥΝ θέλουμε, για μια ακόμα φορά, να τονίσουμε με σαφήνεια:
• Στο αμέσως προσεχές διάστημα η ελληνική πλευρά, σε συνεργασία με την Κυπριακή κυβέρνηση, οφείλει να κινητοποιηθεί για να ασκηθεί η μέγιστη δυνατή πολιτική πίεση προς την Τουρκία, ώστε να συμμορφωθεί και να τηρήσει τους όρους και τις υποχρεώσεις που πηγάζουν από την ανάγκη συνέχισης της ενταξιακής της πορείας, ιδιαίτερα αυτές που αφορούν το Κυπριακό και την επίλυσή του. Σ’ αυτήν την κατεύθυνση, η κατ’ αρχήν θετική τοποθέτηση της ελληνικής κυβέρνησης υπέρ της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας μας βρίσκει σύμφωνους.
• Παρακολουθούμε με ενδιαφέρον και είμαστε αλληλέγγυοι με τις προσπάθειες του Κύπριου Προέδρου, που εκδηλώνονται στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη, Μ. Ταλάτ. Ο αγώνας για μια λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, με πολιτική ισότητα, με μια κυριαρχία, ιθαγένεια και διεθνή προσωπικότητα, μπορεί και πρέπει να στεφθεί με επιτυχία.
ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ
άρθρο του Γιάννη Μπαλάφα, μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ στην ΑΥΓΗ, 20/10/2009
Ξανά, μετά από καιρό, στη φιλόξενη στήλη των «Συναντήσεων», μετά από μια εκλογική μάχη που μας έδωσε χαρά. Θέλοντας να γράψω για τα μετεκλογικά, ξεκινάω με ολίγα – και επιγραμματικά – προεκλογικά.
Υπήρξε απόλυτα ορθή η επιλογή να προτάξουμε, αφενός την κρίση, με τις επιπτώσεις της και την αναζήτηση διεξόδου και αφετέρου το πρόγραμμά μας, με ιδιαίτερη έμφαση στην οικονομία. Ταυτισθήκαμε, έτσι, με το δίπτυχο «κρίση – πρόγραμμα» και αυτό μας προσέδωσε στίγμα και διακριτότητα. Εκπέμπαμε ότι θέλουμε και επιδιώκουμε να συμβάλουμε σε λύσεις στα πραγματικά προβλήματα, τώρα και, παράλληλα, αναδεικνύαμε το πρόγραμμα σε χρήσιμο εργαλείο και κεντρικό κριτήριο στο ερώτημα για πιθανές συγκλίσεις και συνεργασίες.
Ο προγραμματικός και πολιτικός αυτός λόγος, που εκφράστηκε πρωτίστως και με ιδιαίτερη επιτυχία από τον επικεφαλής της εκλογικής μας καμπάνιας, συνέβαλλε ουσιαστικά στην επιτυχία στις 4 Οκτωβρίου.
Και τώρα; 15 ημέρες μετά τις εκλογές και αφού ακούσαμε και τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης. Με την κρίση παρούσα. Με προσδοκίες για κάτι καλύτερο από μεγάλα τμήματα των πολιτών. Με τάσεις συντηρητικοποίησης, αλλά και με ζωντανά τα φύτρα για μια πιο ελπιδοφόρο πορεία.
Πώς πορευόμαστε; Τολμώ να πω ότι η απάντηση είναι απλή. Να υλοποιήσουμε με συνέπεια ό,τι υποσχεθήκαμε προεκλογικά. Να κάνουμε αριστερή προγραμματική αντιπολίτευση, όπως επισήμανε με απόλυτη σαφήνεια στη Βουλή ο Αλέξης Τσίπρας, απαντώντας στις εξαγγελίες του νέου πρωθυπουργού.
Για όσους διερωτώνται τι σημαίνει «αριστερή προγραμματική αντιπολίτευση» ή διαφωνούν μ΄αυτήν την πολιτική, είναι ανάγκη να διευκρινίσουμε ότι πρόκειται για μια αντιπολιτευτική τακτική με βάση την οποία κρίνεις, διαφωνείς, επικρίνεις ή συμφωνείς, αλλά και προτείνεις εναλλακτικά, με αφετηρία τις ριζοσπαστικές μεταρρυθμιστικές προτάσεις που συγκροτούν το πρόγραμμα του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ.
Και, ακόμη, πρόκειται για αντιπολίτευση, με βάση τις ανάγκες των πολιτών, με επιδίωξη την άμβλυνση των ανισοτήτων, με στόχο την υπεράσπιση των πιο αδύνατων, των πιο αδικημένων, μια αντιπολίτευση που απορρίπτει τους αφορισμούς, τις κορώνες, τους μαξιμαλισμούς και τους λαϊκισμούς. Που δεν παραπέμπει τις λύσεις στο ευτυχισμένο απώτατο σοσιαλιστικό μέλλον, αλλά αγωνίζεται να υπάρξουν λύσεις σήμερα.
Ο Πρόεδρος του ΣΥΝ έδωσε στη Βουλή ένα πολύ καλό δείγμα αριστερής προγραμματικής αντιπολίτευσης. Απέφυγε την καταστροφολογία, δεν πρόβλεψε σεισμούς και καταποντισμούς. Ανέλυσε με αντικειμενικότητα την κατάσταση. Έκανε κριτική τεκμηριωμένη στις προγραμματικές δηλώσεις. Αντιπαράθεσε στις ασάφειες και στις αδιέξοδες προτάσεις του Γ. Παπανδρέου, ένα σύνολο προγραμματικών θέσεων, που είναι ρεαλιστικές, γειωμένες στο σήμερα και διαμορφώνουν μια ασπίδα κοινωνικής προστασίας και αλληλεγγύης για τους ξεχασμένους αυτής της κοινωνίας, σκιαγραφώντας, ταυτόχρονα, τη διέξοδο από την κρίση προς όφελος των εργαζομένων.
Αυτήν την πολιτική οφείλουμε με συνέπεια και συνέχεια να προωθήσουμε. Να την πιστέψουμε και να την υλοποιήσουμε. Με μια τέτοια πολιτική, διακριτή και πειστική, αντιμετωπίζουμε τα κυβερνητικά σχέδια, δεν «δουλεύουμε» για τη Ν.Δ., αλλά οικοδομούμε το προφίλ μιας δύναμης χρήσιμης για το λαό, υπεύθυνης και μαχητικής. Στη Βουλή, κυρίως, όμως, στους αγώνες και στα κινήματα.
Έτσι μπορούμε να προσβλέπουμε στη διεύρυνση της κοινωνικής και πολιτικής μας βάσης, αφού οι πολίτες θα βλέπουν σε ‘μας τη δύναμη που αγωνίζεται συγκεκριμένα για λύσεις στα προβλήματά τους, μια δύναμη που μπορεί να τους αντιπροσωπεύει πολιτικά, μια δύναμη που αξίζει να την στηρίξουν και να την ενισχύσουν.
Και δύο λόγια για τα του οίκου μας. Ο Συνασπισμός, το Κόμμα μας, έχει ορισμένες εκκρεμότητες για επίλυση. Όλα τα ζητήματα μπορούν και πρέπει να αντιμετωπισθούν συντεταγμένα και συλλογικά. Με όλες τις δυνάμεις, με όλο τον πλούτο των απόψεων σε προωθητική σύνθεση. Χωρίς εμμονές για δικαίωση, χωρίς αυταρέσκεια. Με σεβασμό στις αποφάσεις και προσαρμογές όπου και όταν χρειάζεται. Μπορούμε να κερδίσουμε και αυτό το στοίχημα.
Ξανά, μετά από καιρό, στη φιλόξενη στήλη των «Συναντήσεων», μετά από μια εκλογική μάχη που μας έδωσε χαρά. Θέλοντας να γράψω για τα μετεκλογικά, ξεκινάω με ολίγα – και επιγραμματικά – προεκλογικά.
Υπήρξε απόλυτα ορθή η επιλογή να προτάξουμε, αφενός την κρίση, με τις επιπτώσεις της και την αναζήτηση διεξόδου και αφετέρου το πρόγραμμά μας, με ιδιαίτερη έμφαση στην οικονομία. Ταυτισθήκαμε, έτσι, με το δίπτυχο «κρίση – πρόγραμμα» και αυτό μας προσέδωσε στίγμα και διακριτότητα. Εκπέμπαμε ότι θέλουμε και επιδιώκουμε να συμβάλουμε σε λύσεις στα πραγματικά προβλήματα, τώρα και, παράλληλα, αναδεικνύαμε το πρόγραμμα σε χρήσιμο εργαλείο και κεντρικό κριτήριο στο ερώτημα για πιθανές συγκλίσεις και συνεργασίες.
Ο προγραμματικός και πολιτικός αυτός λόγος, που εκφράστηκε πρωτίστως και με ιδιαίτερη επιτυχία από τον επικεφαλής της εκλογικής μας καμπάνιας, συνέβαλλε ουσιαστικά στην επιτυχία στις 4 Οκτωβρίου.
Και τώρα; 15 ημέρες μετά τις εκλογές και αφού ακούσαμε και τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης. Με την κρίση παρούσα. Με προσδοκίες για κάτι καλύτερο από μεγάλα τμήματα των πολιτών. Με τάσεις συντηρητικοποίησης, αλλά και με ζωντανά τα φύτρα για μια πιο ελπιδοφόρο πορεία.
Πώς πορευόμαστε; Τολμώ να πω ότι η απάντηση είναι απλή. Να υλοποιήσουμε με συνέπεια ό,τι υποσχεθήκαμε προεκλογικά. Να κάνουμε αριστερή προγραμματική αντιπολίτευση, όπως επισήμανε με απόλυτη σαφήνεια στη Βουλή ο Αλέξης Τσίπρας, απαντώντας στις εξαγγελίες του νέου πρωθυπουργού.
Για όσους διερωτώνται τι σημαίνει «αριστερή προγραμματική αντιπολίτευση» ή διαφωνούν μ΄αυτήν την πολιτική, είναι ανάγκη να διευκρινίσουμε ότι πρόκειται για μια αντιπολιτευτική τακτική με βάση την οποία κρίνεις, διαφωνείς, επικρίνεις ή συμφωνείς, αλλά και προτείνεις εναλλακτικά, με αφετηρία τις ριζοσπαστικές μεταρρυθμιστικές προτάσεις που συγκροτούν το πρόγραμμα του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ.
Και, ακόμη, πρόκειται για αντιπολίτευση, με βάση τις ανάγκες των πολιτών, με επιδίωξη την άμβλυνση των ανισοτήτων, με στόχο την υπεράσπιση των πιο αδύνατων, των πιο αδικημένων, μια αντιπολίτευση που απορρίπτει τους αφορισμούς, τις κορώνες, τους μαξιμαλισμούς και τους λαϊκισμούς. Που δεν παραπέμπει τις λύσεις στο ευτυχισμένο απώτατο σοσιαλιστικό μέλλον, αλλά αγωνίζεται να υπάρξουν λύσεις σήμερα.
Ο Πρόεδρος του ΣΥΝ έδωσε στη Βουλή ένα πολύ καλό δείγμα αριστερής προγραμματικής αντιπολίτευσης. Απέφυγε την καταστροφολογία, δεν πρόβλεψε σεισμούς και καταποντισμούς. Ανέλυσε με αντικειμενικότητα την κατάσταση. Έκανε κριτική τεκμηριωμένη στις προγραμματικές δηλώσεις. Αντιπαράθεσε στις ασάφειες και στις αδιέξοδες προτάσεις του Γ. Παπανδρέου, ένα σύνολο προγραμματικών θέσεων, που είναι ρεαλιστικές, γειωμένες στο σήμερα και διαμορφώνουν μια ασπίδα κοινωνικής προστασίας και αλληλεγγύης για τους ξεχασμένους αυτής της κοινωνίας, σκιαγραφώντας, ταυτόχρονα, τη διέξοδο από την κρίση προς όφελος των εργαζομένων.
Αυτήν την πολιτική οφείλουμε με συνέπεια και συνέχεια να προωθήσουμε. Να την πιστέψουμε και να την υλοποιήσουμε. Με μια τέτοια πολιτική, διακριτή και πειστική, αντιμετωπίζουμε τα κυβερνητικά σχέδια, δεν «δουλεύουμε» για τη Ν.Δ., αλλά οικοδομούμε το προφίλ μιας δύναμης χρήσιμης για το λαό, υπεύθυνης και μαχητικής. Στη Βουλή, κυρίως, όμως, στους αγώνες και στα κινήματα.
Έτσι μπορούμε να προσβλέπουμε στη διεύρυνση της κοινωνικής και πολιτικής μας βάσης, αφού οι πολίτες θα βλέπουν σε ‘μας τη δύναμη που αγωνίζεται συγκεκριμένα για λύσεις στα προβλήματά τους, μια δύναμη που μπορεί να τους αντιπροσωπεύει πολιτικά, μια δύναμη που αξίζει να την στηρίξουν και να την ενισχύσουν.
Και δύο λόγια για τα του οίκου μας. Ο Συνασπισμός, το Κόμμα μας, έχει ορισμένες εκκρεμότητες για επίλυση. Όλα τα ζητήματα μπορούν και πρέπει να αντιμετωπισθούν συντεταγμένα και συλλογικά. Με όλες τις δυνάμεις, με όλο τον πλούτο των απόψεων σε προωθητική σύνθεση. Χωρίς εμμονές για δικαίωση, χωρίς αυταρέσκεια. Με σεβασμό στις αποφάσεις και προσαρμογές όπου και όταν χρειάζεται. Μπορούμε να κερδίσουμε και αυτό το στοίχημα.
Δήλωση Γ. Μπαλάφα με αφορμή την δημοσίευση της ετήσιας έκθεσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την ενταξιακή πορεία της ΠΓΔΜ
Να επισπευσθούν οι διαδικασίες για κοινά αποδεκτή λύση στο ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ
Με αφορμή την δημοσίευση της ετήσιας έκθεσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την ενταξιακή πορεία της ΠΓΔΜ ο Γιάννης Μπαλάφας, μέλος της Π.Γ του ΣΥΝ και υπεύθυνος για την Εξωτερική Πολιτική και τις Διεθνείς Σχέσεις, έκανε την ακόλουθη δήλωση:
Με αφορμή την δημοσίευση της ετήσιας έκθεσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την ενταξιακή πορεία της ΠΓΔΜ ο Γιάννης Μπαλάφας, μέλος της Π.Γ του ΣΥΝ και υπεύθυνος για την Εξωτερική Πολιτική και τις Διεθνείς Σχέσεις, έκανε την ακόλουθη δήλωση:
Η δημοσίευση της ετήσιας έκθεσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την ενταξιακή πρόοδο της ΠΓΔΜ και η επιβεβαιωθείσα πρόταση, μεταξύ άλλων, για έναρξη διαπραγματεύσεων ΕΕ – ΠΓΔΜ, θέτει για την χώρα μας και την νέα κυβέρνηση, ακόμα πιο επιτακτικά, την ανάγκη για ανάληψη πρωτοβουλιών. Οι πρωτοβουλίες αυτές οφείλουν να προωθούν τις διαπραγματεύσεις Ελλάδας – ΠΓΔΜ, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και την εξάντληση όλων των περιθωρίων για μια κατάληξη σε λύση κοινά αποδεκτή. Λύση η οποία θα περιλαμβάνει σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό.
Ο όποιος εφησυχασμός από ελληνικής πλευράς και η αποκλειστική εναπόθεση όλων των ελπίδων μας στο βέτο ή στην απειλή βέτο, δεν είναι η πιο ευνοϊκή για τα συμφέροντα της χώρας μας αντιμετώπιση του προβλήματος.
Γεμάτα με «ελαστικές σχέσεις» τα νοσοκομεία
Ο Γιάννης Μπαλάφας, υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στη Β’ Αθήνας, περιόδευσε στο Γενικό Νοσοκομείο Αθήνας και συζήτησε με τους εργαζομένους. Ειδικά για τις «ελαστικές σχέσεις» τόνισε:
«Είναι γνωστό ότι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας αξιοποίησε στο έπακρο το αντεργατικό θεσμικό πλαίσιο για τις σχέσεις εργασίας και, μάλιστα, το ενίσχυσε με τους νόμους 3385/2005 και 3429/2005 για την πλήρη απορύθμιση στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα. Αυτό που είναι λιγότερο γνωστό είναι ότι οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ ψήφισαν το νόμο 2639/1998 για τη μερική απασχόληση και στο δημόσιο τομέα, το νόμο 2874/2000 (Γιαννίτση) για την αύξηση των ορίων απολύσεων και το νόμο 2956/2001 που θεσμοθέτησε τις εταιρίες ενοικίασης εργαζομένων!!!!
Και ενώ είναι ακόμη νωπό το δράμα της Κωνσταντίνας Κούνεβα, ο Γιώργος Παπανδρέου και άλλοι εκπρόσωποι του ΠΑΣΟΚ αρνούνται να δεσμευτούν για την κατάργηση των ενοικιαζόμενων εργαζομένων και των άλλων νόμων, ενώ υποκριτικά μιλάνε για «εργασιακό μεσαίωνα».
Δεσμευόμαστε ότι δε θα αφήσουμε σε «χλωρό κλαρί» την όποια κυβέρνηση. Και οι νόμοι τους, που βασανίζουν τους εργαζομένους, θα καταργηθούν από τους ίδιους τους εργαζομένους. Σ’ αυτή την προσπάθεια ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι σταθερά αρωγός μέσα και έξω από τη Βουλή, από τη θέση μιας αριστερής αντιπολίτευσης, μαχητικής, υπεύθυνης και προγραμματικής.»