Ο ΣΥΝ δίνει πρώτος το "παράδειγμα"

Στη χώρα μας συντελείται μια μεγάλη καταστροφή. Η τρόικα εσωτερικού, σε αγαστή συνεργασία με την τρόικα εξωτερικού εφαρμόζουν με δογματική προσήλωση πολιτικές υφεσιακής λιτότητας.

Ορατός στόχος να υποβαθμίσουν τις παραγωγικές και αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας, γεγονός που πυκνώνει τις στρατιές των ανέργων, να συρρικνώσουν τα μεσαία στρώματα, να φτωχοποιήσουν τον κόσμο της μισθωτής εργασίας. Ανομολόγητος στόχος η βίαιη αναδιανομή των διατιθέμενων πόρων, σε βάρος της μεγάλης πλειοψηφίας, προς όφελος των μεγάλων ευρωπαϊκών τραπεζικών και χρηματιστηριακών ομίλων. Έτσι, θεωρούν ότι θα ενισχυθεί ο ρόλος του μεγάλου ευρωπαϊκού κεφαλαίου στο πλαίσιο του διεθνούς ανταγωνισμού. Και όταν αυτή η διαδικασία φτάσει στον "πάτο", θα έλθει η "ανάπτυξη", την οποία η κυβέρνηση περιορίζει και ταυτίζει βασικά με την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας. Μια "ανάπτυξη" αναιμική, επισφαλής, που θα διαιωνίζει τη φτώχεια και την ανεργία, με τη χώρα σε μόνιμη "καταστολή". Το "Μνημόνιο", αν τους αφήσουμε, ήρθε για να μείνει.

Η κοινωνία απέναντι στη ναζιστική βία

Παρέμβαση του Γιάννη Μπαλάφα, μέλους της Π.Γ. του ΣΥΡΙΖΑ, στην εκδήλωση του περιοδικού «Μεταρρύθμιση»

Κυρίες και κύριοι, Αγαπητοί φίλοι και φίλες

Μιλώντας για «ναζιστική βία»,  επιγραμματικά και αφαιρετικά, διακρίνω τρεις πλευρές, αλληλένδετες.

Η πρώτη: ΒΙΑ και ναζισμός/ φασισμός, γενικά.

Ο ναζισμός,  ως διακριτό κίνημα, έχει τις ρίζες του στην ιδεολογία του αντιδιαφωτισμού, όπως έχει υποστηρίξει ο γνωστός στοχαστής Αϊζάϊα Μπέρλιν.

Με τη θεωρία των δύο άκρων ο Σαμαράς και οι επιτελείς του παίζουν με τη φωτιά

Τις τελευταίες ημέρες, μετά τη δολοφονία του άτυχου 35χρονπου στο Κερατσίνι, άλλαξε κυριολεκτικά η ατζέντα του δημόσιου λόγου. Η Χρυσή Αυγή κυριαρχεί. Ωστόσο παραβλέπονται καίρια και σημαντικά θέματα που αφορούν την ελληνική κοινωνία στο σύνολό της , όπως τα νέα μέτρα που είναι προ των πυλών. Μήπως βολεύεται η κυβέρνηση;

Είναι γεγονός ότι μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα κυριάρχησε και κυριαρχεί στην πολιτική ειδησεογραφία η εγκληματική δράση της ναζιστικής Χρυσής Αυγής. Αυτό όμως είναι σε μεγάλο βαθμό φυσιολογικό, αφού η άγρια δολοφονία στο Κερατσίνι έχει συνταράξει τον ελληνικό λαό, έχει προκαλέσει τη λαϊκή κατακραυγή ενάντια στους νεοναζί φονιάδες και έχει αποκαλύψει τις διασυνδέσεις Χρυσής Αυγής με ακροδεξιούς θύλακες στα σώματα ασφαλείας και στο στρατό

Μικρός επίλογος σε ένα μεγάλο βήμα

Ήταν ένα «καλό» Συνέδριο το ιδρυτικό 1ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ.  Έγινε ένα μεγάλο βήμα μπροστά στη συνολικά θετική μέχρι σήμερα πορεία του κόμματος μας.

Αυτό που προέχει σήμερα είναι να υλοποιηθούν οι αποφάσεις του Συνεδρίου, να συσπειρωθεί όλο το στελεχικό δυναμικό γύρω από την ηγεσία, να γίνει πιο κρουστικός, πειστικός και ενιαίος ο δημόσιος λόγος μας.  Να παραμεριστούν προσωπικές, τασικές και συνιστωσιακές  εμμονές και προτεραιότητες.

Σκέψεις και απόψεις με αφορμή το ιδρυτικό 1ο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ

Με αφορμή το ιδρυτικό 1ο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ κατατίθενται ορισμένες σκέψεις και απόψεις σχετικά με ζητήματα που έχουν ένα γενικότερο ενδιαφέρον, που ξεπερνάει τα εσωκομματικά πλαίσια.

1. Η συνολική εκτίμηση για την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ ως αξιωματική αντιπολίτευση, είναι αναμφισβήτητα θετική.  Κινήθηκε με επιτυχία αποφεύγοντας και τη Σκύλα του καιροσκοπισμού και της υπόκλισης στο κάθε φορά «εφικτό», καθώς και τη Χάρυβδη του τυχοδιωκτισμού και της αγνόησης των πραγματικών δυνατοτήτων και συσχετισμών.

Η ελπίδα στον ΣΥΡΙΖΑ

Μπροστά στο 1ο συνέδριό του, ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ αναπτύσσει δράσεις, συζητά στο εσωτερικό του με όρους διαφάνειας, κυρίως, όμως, συνδιαλέγεται με την κοινωνία, πάνω σε δύο αλληλοσυμπληρωνόμενους άξονες.

Ο ένας άξονας είναι η τεκμηριωμένη αποδόμηση της κυβερνητικής προπαγάνδας εξωραϊσμού των μνημονιακών και αντιδημοκρατικών καταστροφικών πολιτικών. 

Βία ενάντια στη βία... του Καντάφι;

Πηγή : www.ecoleft.wordpress.com

Των Γιάννη Μπαλάφα 
Κώστα Ζαχαριάδη

Όταν κάτι ευχάριστο σε πλημμυρίζει, θέλεις να  μοιραστείς με τους γύρω σου, συχνά  με το γραπτό λόγο.

Δυστυχώς, στις μέρες μας, που τα ευχάριστα σπανίζουν, πνίγεσαι συχνά απ΄όσα αρνητικά σε περιβάλλουν. Για παράδειγμα, από τον Παπανδρέου, τον Πεταλωτή, τον Πάγκαλο και την κυβέρνησή τους, με τα ασύστολα ψέματα, τα ανομολόγητα σχέδια, τον πόνο που δημιουργούν με τις ενέργειές τους.

Για τον ίδιο λόγο σήμερα γράφουμε για τη Λιβύη. Για τον δικτάτορα Καντάφι και για την επέμβαση και  τους βομβαρδισμούς των δήθεν ανθρωπιστών.

Το συναίσθημα στην πολιτική

ΑΡΘΡΟ ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ


Ήταν η τελευταία έκθεση φωτογραφίας του Κώστα Μπαλάφα, με θέμα «Το αντάρτικο στην Ήπειρο 1941-1944», η αφορμή για να γράψω όσα ακολουθούν. Ήταν η συγκίνηση που με συνεπήρε, τα δάκρυα που κύλησαν, καθώς θωρούσα αυτούς τους σταυραετούς των ηπειρώτικων βουνών. Τους ένιωσα «δικούς μου», «δικούς μας» και κάποιες σκέψεις ξεπήδησαν, φθάνοντας μέχρι το σήμερα.

Τι είναι, αλήθεια, αυτό που μας «δένει» με το κίνημα, την αριστερά, τους ανθρώπους και τα κόμματά της; Πώς καλλιεργείται αυτή η ειδικού τύπου «πίστη», πόσο συμβάλλει σ' αυτό η λογική, πόσο επηρεάζει το συναίσθημα; Και, ακόμη, γιατί αυτή η πίστη μειώνεται στις μέρες μας; Από τη μία πλευρά, έχουμε, αναμφίβολα, μια λογική διεργασία. Αν γυρίσουμε μερικές δεκαετίες πίσω, για τη μεγάλη πλειοψηφία αυτή η λογική διεργασία ταυτιζόταν με την αποδοχή των ακλόνητων βεβαιοτήτων για το αναπόφευκτο της επανάστασης και της σοσιαλιστικής έλευσης. Ήταν η πίστη στον «επιστημονικό» σοσιαλισμό.

Περιφέρεια Αττικής: Μια μάχη με ιδιαίτερη σημασία

άρθρο στην Κυριακάτικη Αυγή, 24/10/2010

Ήταν αναγκαία η ευρύτερη δυνατή συσπείρωση δυνάμεων που απορρίπτουν το Μνημόνιο από τα αριστερά. Στη βάση αυτή της λογικής έγινε η συνάντησή μας με δυνάμεις «αντιμνημονιακές», που προέρχονται από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ και προχωρούν σε πολιτική και οργανωτική απεμπλοκή από το κυβερνών κόμμα.

Δύο βδομάδες πριν από την 7η Νοέμβρη η εκλογική μάχη για τους φορείς της Αυτοδιοίκησης σημαδεύεται έντονα και για πρώτη φορά από δυο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά: την πρωτοφανέρωτη σε ένταση και διάρκεια κρίση -οικονομική, κοινωνική, πολιτική, οικολογική- και την εκλογή στις περιφέρειες. Ο συνδυασμός των δύο αυτών στοιχείων, ιδιαίτερα στην «τεράστια» Περιφέρεια της Αττικής, προσδίδουν στον εκλογικό αγώνα ξεκάθαρο πολιτικό χαρακτήρα, ο οποίος επικαθορίζει, χωρίς να υποβαθμίζει, την κατεύθυνση αντιμετώπισης και των μεγάλων τοπικών προβλημάτων της πρώτης περιφέρειας της χώρας. Έτσι οδηγηθήκαμε, φυσιολογικά, στο μέτωπο ενάντια στην πολιτική κυβέρνησης -ΔΝΤ- κυρίαρχων δυνάμεων της Ε.Ε. και στην προβολή, κατά προτεραιότητα, ουσιαστικά και συμβολικά, της απόρριψης του περιβόητου Μνημονίου.

Εκτιμήσαμε ότι, για να μην είναι αυτή η μάχη, «μια τουφεκιά για την τιμή των όπλων», ήταν αναγκαία η ευρύτερη δυνατή συσπείρωση δυνάμεων που απορρίπτουν το Μνημόνιο από τα αριστερά. Στη βάση αυτή της λογικής έγινε η συνάντησή μας με δυνάμεις «αντιμνημονιακές», που προέρχονται από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ και προχωρούν σε πολιτική και οργανωτική απεμπλοκή από το κυβερνών κόμμα. Η παράταξη «Αττική Συνεργασία - Όχι στο Μνημόνιο», με υποψήφιο περιφερειάρχη τον Αλέξη Μητρόπουλο, είναι ακριβώς η έκφραση αυτών των υπαρκτών κοινωνικοπολιτικών αναγκών και διεργασιών.

Η υπερψήφιση της παράταξης στις 7 Νοέμβρη θα είναι μία ψήφος καταδίκης της πολιτικής του Μνημονίου. Για να μπει ένα φρένο στα σχέδια κυβέρνησης - τρόικας. Για να υπάρξει «ρωγμή» στην ασυδοσία των κυβερνώντων. Για να διατηρηθεί ζωντανή η ελπίδα ότι η ψήφος και οι αγώνες του λαού φέρνουν αποτέλεσμα, ότι το «πειραματόζωο» αντέχει και αντιδρά.

Οι εκλογές στις 7 και 14 Νοέμβρη θα είναι ένας πρώτος, σημαντικός σταθμός στη συνάντηση των δυνάμεων της ριζοσπαστικής ανανεωτικής αριστεράς με τις σοσιαλιστικές - σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις που απεγκλωβίζονται από το ΠΑΣΟΚ και με δυνάμεις της μαχητικής οικολογίας. Και φυσικά δεν θα σταματήσουμε.

Πολιτική μας βούληση είναι η συνάντηση αυτή να ενισχυθεί και να προχωρήσει με ειλικρίνεια και ισοτιμία. Με σαφή προσπάθεια να ισχυροποιήσει την κοινωνική της γείωση. Να διαμορφώσει βήμα - βήμα ένα ανοιχτό αντινεοφιλελεύθερο - προοδευτικό προγραμματικό πλαίσιο. Να αποκτά σταδιακά στρατηγικά χαρακτηριστικά. Να μπορέσει να δώσει την προοπτική μιας πειστικής, ρεαλιστικής απάντησης στην ανάγκη να ανατραπούν οι σημερινοί συσχετισμοί και να ανοίξει ο δρόμος για την προοδευτική αναγέννηση της χώρας μας.

Θα γίνουν πράξη όλα τα παραπάνω; Θα αγωνιστούμε να γίνουν. Χωρίς απόλυτες βεβαιότητες, αναλαμβάνοντας και το αντίστοιχο ρίσκο. Σίγουρα, όμως, παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε ως κόμμα και ως χώρος, αποδεικνύουμε ότι είμαστε οι μόνοι, στον ευρύτερο αριστερό χώρο, που διαμορφώσαμε μια εκλογική τακτική ενταγμένη σε μια στρατηγική με έντονα ενωτικά, αριστερά χαρακτηριστικά. Και τολμώ να πω σε αντιδιαστολή με άλλες πρακτικές στη συγκεκριμένη εκλογική - πολιτική μάχη.

Η κριτική μας στις διαφοροποιημένες πολιτικές - εκλογικές επιλογές αναφέρεται πρωτίστως στο ψηφοδέλτιο Δημαρά. Παρά τις προσπάθειες που καταβάλλονται από διάφορες πλευρές, μεταξύ των οποίων και από την ηγεσία του ΚΚΕ, να θολώσουν τα νερά όταν αναφέρονται στα ψηφοδέλτια Μητρόπουλου και Δημαρά, είναι η ίδια η συγκρότηση του ψηφοδελτίου Δημαρά, από πλευράς μεθοδολογίας, προσώπων, προελεύσεων, στήριξης από συγκεκριμένα οικονομικά και εκδοτικά κέντρα και, κυρίως, απεύθυνσης σε διεργασίες της ευρύτερης κεντροδεξιάς που καταδεικνύουν ότι το ψηφοδέλτιο αυτό διαμορφώθηκε ακριβώς ως ανάχωμα για πιθανές ρηγματώσεις του ΠΑΣΟΚ και συνεργασίες αντιμνημονιακών δυνάμεων με την αριστερά.

Η πρόταση υπό τον Δημαρά επιδιώκει να απορροφήσει τη δυσαρέσκεια ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ για μια μόνον ημέρα, ώστε αυτοί οι ψηφοφόροι να επανέλθουν την επομένη στο κόμμα τους.

Από εντελώς άλλη σκοπιά αντιμετωπίζουμε το ψηφοδέλτιο υπό τον Αλέκο Αλαβάνο. Δεν κατανοούμε σε ποια στρατηγική εντάσσεται η πρωτοβουλία για ένα ακόμη ψηφοδέλτιο στον χώρο της αριστεράς. Πώς τεκμηριώνεται η αντίθεση στο άνοιγμα και στη συνάντηση που προωθεί ο ΣΥΝ με δυνάμεις του σοσιαλιστικού και του οικολογικού χώρου και, ακόμη, από πότε η αριστερά απαιτεί «αξονική τομογραφία» για να μετρήσει την αριστεροσύνη των εν δυνάμει συμμάχων της.

Μετράμε μέρες μέχρι την Κυριακή 7 Νοέμβρη. Η βασική έγνοια μας αυτό το σύντομο, αλλά κρίσιμο, διάστημα είναι να έλθουμε σε επαφή με όσο γίνεται περισσότερους συμπολίτες μας, ιδιαίτερα με νέους, με ένα ακροατήριο που έχει πολύ διευρυνθεί. Πατάμε στην τεκμηριωμένη ανάλυσή μας, αντιπαρερχόμαστε τις προσωπικές επιθέσεις, αφουγκραζόμαστε όλες τις κριτικές. Πείθουμε ότι επιδιώκουμε κάτι αναγκαίο, χρήσιμο, ελπιδοφόρο. Ενισχύουμε ολόπλευρα το ψηφοδέλτιο «Αττική Συνεργασία - Όχι στο Μνημόνιο» με υποψήφιο περιφερειάρχη τον Αλέξη Μητρόπουλο!

(*) Ο Γιάννης Μπαλάφας είναι υποψήφιος περιφερειακός σύμβουλος Κεντρικού Τομέα με την «Αττική Συνεργασία - Όχι στο Μνημόνιο». Μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ

Το κόμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ, οι εκλογές

άρθρο τoυ ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΑΛΑΦΑ* στην εφημερίδα ΑΥΓΗ



Γράφω τις γραμμές αυτές παρ' όλο που εκκρεμούν ακόμα οι τελικές επιλογές για την Περιφέρεια Αττικής. Σ' αυτό το «πρωθύστερο» υπάρχει και μια θετική πλευρά. Γράφω ανεπηρέαστος από τυχόν σκοπιμότητες που μπορεί να εμπεριέχονται στις τελικές αποφάσεις. Οι τρεις επισημάνσεις που καταγράφονται στη συνέχεια συνεκτιμούν την κρίση ως καθοριστικό στοιχείο της παρούσας και της επόμενης φάσης, που επιφέρει μεγάλες αλλαγές σε όλες της πτυχές της κοινωνίας, της οικονομίας αλλά και της πολιτικής.

1. Η πρώτη επισήμανση αφορά το κόμμα μας, τον Συνασπισμό. Οι διαφωνίες, οι δυσκολίες, οι προβληματικές σχέσεις με τον ΣΥΡΙΖΑ, τα λάθη που έχουμε κάνει όχι απλώς δεν αναιρούν αλλά αναδεικνύουν ακόμα πιο καθαρά τη σημασία που έχει η παρουσία του Συνασπισμού -και μάλιστα η ενισχυμένη παρουσία- στην πολιτική ζωή. Του Συνασπισμού, που είναι η συνέχεια και η κύρια, σήμερα, πολιτική έκφραση του ρεύματος της ανανεωτικής αριστεράς. Και είναι αυτό το ρεύμα, διαχρονικό, ανθεκτικό και υπολογίσιμο μέσα στην αριστερά και την κοινωνία.

Υπερασπιζόμαστε τον Συνασπισμό, ξεπερνάμε αγκυλώσεις και εμμονές, κάνουμε το κόμμα μας ικανό να ανταποκριθεί στους στόχους και τις ευθύνες του.

2. Προχωρώντας στην δεύτερη επισήμανση, που αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να πούμε ότι για μεγάλο χρονικό διάστημα, από τα μέσα του 2009, με αφορμή τις ευρωεκλογές, η κατάσταση στο συμμαχικό σχήμα χαρακτηρίζεται από μεγάλα ελλείμματα εμπιστοσύνης, από αδυναμία αναζήτησης προωθητικών συνθετικών λύσεων, από εκδήλωση ανταγωνιστικών σχεδίων με κύριο στόχο τον Συνασπισμό.

Το κόμμα μας προσπάθησε με κάθε μέσον, σε υπερβολικό, τολμώ να πω, βαθμό, να αντιστρέψει την αρνητική αυτή εικόνα, να κρατήσει ζωντανό το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ. Παρά τις προσπάθειες αυτές, οι εξελίξεις κινήθηκαν σε αντίθετη κατεύθυνση. Ορισμένες από τις συνιστώσες (ΚΟΕ, ΚΕΔΑ), χρησιμοποιώντας σαν «πολιορκητικό κριό» την υποψηφιότητα Αλαβάνου για την Περιφέρεια Αττικής, οδήγησαν τα πράγματα στα άκρα. Η κατάθεση της υποψηφιότητας τού πρώην προέδρου του ΣΥΝ σφράγισε τον διχασμό.

3. Ο Συνασπισμός -και εδώ είναι η τρίτη επισήμανση- θα επιμείνει να επιδιώκει τη μέγιστη δυνατή συνεργασία και την κοινή δράση των αριστερών δυνάμεων.

Ταυτόχρονα, όμως, διευρύνουμε τις ενωτικές μας πρωτοβουλίες προς στελέχη και ευρύτερες δυνάμεις που προέρχονται από τον σοσιαλιστικό χώρο, από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ, και έχουν ανοιχτά και ξεκάθαρα διαχωρίσει τη θέση τους από την κυβερνητική πολιτική. Θεωρούμε ότι στις εκλογές στις 7 Νοεμβρίου, ιδιαίτερα στις μεγάλες περιφέρειες και στους μεγάλους δήμους, είναι ανάγκη, αλλά παρουσιάζεται και μια «ευκαιρία», να εκφραστεί μαζικά η αντίθεση στην κυβέρνηση και την πολιτική της, η αντίθεση στο διαβόητο Μνημόνιο. Δεν κρύβουμε, αντίθετα λέμε ανοιχτά, ότι επιδιώκουμε να δημιουργηθεί μια «ρωγμή» στην κυβερνητική αλαζονεία, να χτυπηθεί η μοιρολατρία και να γεννηθεί μια ελπίδα ότι μπορεί να ανοίξει ένας άλλος δρόμος.

Δεν προεξοφλώ σε ποιον βαθμό και με ποιες μορφές θα προχωρήσει, μπροστά στις εκλογές, η συμπόρευση με δυνάμεις του σοσιαλιστικού χώρου. Παρ' όλο που μπορεί να γίνουν και λάθη, πρέπει να πάρουμε αυτό το ρίσκο. Και αυτό γιατί μόνο αυτή η στρατηγική μπορεί να αμφισβητήσει τους μονόδρομους του νεοφιλελευθερισμού.

Μας ενδιαφέρει να οργανωθεί η δυσφορία στην κυβερνητική πολιτική, να συγκροτηθεί ένας πυρήνας, ένας πρώτος πόλος από δυνάμεις αριστερής, σοσιαλιστικής-σοσιαλδημοκρατικής προέλευσης. Η απόφαση του ΣΥΝ υπέρ της υποψηφιότητας του Αλέξη Μητρόπουλου για την Περιφέρεια Αττικής, όπως και ανάλογες προτάσεις και αναφορές σε υποψηφιότητες και πρόσωπα από την αριστερά, τον σοσιαλδημοκρατικό και τον οικολογικό χώρο, ακόμα και ανεξάρτητα από τον βαθμό που θα προχωρήσουν, εντάσσονται στη στρατηγική της μέγιστης δυνατής ενότητας και της επιδιωκόμενης διεύρυνσης...



* Ο Γιάννης Μπαλάφας είναι μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ

Αγωνιστική αντιμετώπιση - άρθρο στην Ελευθεροτυπία 18/5/2010

Οι απαντήσεις μου αναφέρονται στην Αριστερά που αντιπαρατίθεται στη δογματική κομμουνιστική Αριστερά και στη μεταλλαγμένη σοσιαλδημοκρατία τύπου ΠΑΣΟΚ. Στη χώρα μας η κύρια κομματική έκφραση αυτής της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς είναι ο Συνασπισμός. Ο Συνασπισμός καταδικάζει απερίφραστα τα αντιλαϊκά μέτρα της κυβέρνησης, το σημερινό ρόλο της Ε.Ε. και την ανάμιξη του ΔΝΤ. Παράλληλα, απέναντι στην πρωτόγνωρη κρίση απαντά με τη δικιά του εναλλακτική πρόταση, πείθοντας ότι η νεοφιλελεύθερη κυβερνητική πολιτική δεν είναι μονόδρομος. Το πρόγραμμα που προβάλλει ο ΣΥΝ για τη διέξοδο από την κρίση είναι ένα συνεκτικό σύνολο προτάσεων που αντιμετωπίζουν κύρια:

**Το πρόβλημα του μεγάλου χρέους: με αναζήτηση εναλλακτικών πηγών δανεισμού, με μειωμένα επιτόκια μέσω Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, με διαγραφή μέρους του χρέους κ.λπ.

* Την ανάγκη αύξηση των εσόδων: με αύξηση φορολογίας στα υψηλά εισοδήματα, με φορολόγηση της μεγάλης εκκλησιαστικής περιουσίας, την ουσιαστική πάταξη της φοροδιαφυγής.

* Τις υπέρογκες δαπάνες: με δραστική μείωση των στρατιωτικών κονδυλίων, με χτύπημα της κρατικής διαφθοράς κ.λπ.

* Την ανυπαρξία αναπτυξιακής πνοής: με την υλοποίηση ενός προγράμματος επενδύσεων με ευθύνη του Δημοσίου, για μείωση της ανεργίας και ενίσχυση της ζήτησης, το οποίο μπορεί, δευτερογενώς, να κινητοποιήσει και ιδιωτικές επενδύσεις. Με τη διαμόρφωση ενός «πυλώνα» του τραπεζικού συστήματος υπό δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο, για να υπάρξει ρευστότητα στην αγορά κ.λπ.

Οι προτάσεις του Συνασπισμού απορρίπτουν τη λογική «τόσο μπορεί η κυβέρνηση, τόσο κάνει, τι άλλο να κάνει», αλλά και τους βερμπαλισμούς της φυγής προς το πουθενά («να φύγουμε από την ευρωζώνη», «να κάνουμε στάση πληρωμών», «να φύγουμε από τη Βουλή» κ.λπ.)

Οι προτάσεις του Συνασπισμού είναι γειωμένες στην πραγματικότητα, αλλά ταυτόχρονα είναι σαφές ότι η προώθησή τους απαιτεί, στον ένα ή άλλο βαθμό, αλλαγές στις κυρίαρχες πολιτικές και βελτίωση των σημερινών συσχετισμών.

Η παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα, οι μαζικές ειρηνικές κινητοποιήσεις και δράσεις είναι η βασική προϋπόθεση για μια εναλλακτική και αγωνιστική αντιμετώπιση της κρίσης και των οδυνηρών συνεπειών της.

Γιάννης Μπαλάφας, μέλος Πολιτικής Γραμματείας Συνασπισμού

[Ελευθεροτυπία]

Το παραμύθι της τρομοκρατίας

άρθρο του Γ.Μπαλάφα, μέλος Πολιτικής Γραμματείας Συνασπισμού στην εφημερίδα ΝΙΚΗ 18/4/2010

-Οι πρόσφατες συλλήψεις των αυτοαποκαλούμενων «κοινωνικών αγωνιστών» του «Επαναστατικού» Αγώνα, αλλά και η δολοφονία του 15χρονου μετανάστη από το Αφγανιστάν από βόμβα που είχε τοποθετήσει και ενεργοποιήσει κάποια άλλη παρόμοια οργάνωση, επαναφέρουν τα ερωτηματικά γύρω από την τρομοκρατία και τις τρομοκρατικές οργανώσεις.

Στο παρόν άρθρο αναφερόμαστε σε ενέργειες και δράσεις, βίαιες και ένοπλες, με τις οποίες επιδιώκεται, με ακραία εγκληματικότητα, η παρέμβαση στους κοινωνικούς και πολιτικούς ανταγωνισμούς.

Μαζί με την αυτονόητη και απόλυτη καταδίκη των φαινομένων αυτών από την πλευρά της Αριστεράς, οφείλουμε να στρέψουμε την προσοχή μας στον πολλαπλασιασμό και στην ένταση των τρομοκρατικών ενεργειών που εκδηλώνονται στη φάση που διανύουμε.

-Παρά τις κατά καιρούς βαρύγδουπες δηλώσεις αρμοδίων υπουργών ότι η τρομοκρατία, με την μία ή την άλλη μορφή, «είναι ένα κεφάλαιο που έκλεισε αμετάκλητα», υφίστανται σήμερα – και στη χώρα μας – οι συνθήκες που δημιουργούν ένα πεδίο στο οποίο προστρέχουν οι τρομοκράτες για την εξεύρεση του δικαιολογητικού λόγου των ενεργειών τους. Κα αυτό το πεδίο το διαμορφώνουν η κρίση, η ανασφάλεια, η κοινωνική αβεβαιότητα και η περιθωριοποίηση μεγάλων κοινωνικών στρωμάτων, ιδιαίτερα νεώτερων ηλικιών, η απαξίωση του πολιτικού συστήματος και των θεσμικών του εκπροσωπήσεων.

Η μονοσήμαντη και λειψή ανάγνωση της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας από πλευράς τρομοκρατικών οργανώσεων και η άρνηση των μαζών να τις παρακολουθήσουν και να τις ακολουθήσουν, τις οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι μάζες χρειάζονται αφύπνιση. Οι εγκληματικές τους πράξεις, με την επιστράτευση ιδεολογημάτων και ενός μεσσιανικού παραληρηματικού λόγου, αφυδατωμένες από μια μαζική απεύθυνση, επιλέγουν τη συμβολική κίνηση, την ατομική, την επιλεκτική, την συμπτωματική στόχευση.

Η περιφρόνηση της ανθρώπινης ζωής, η συνεπακόλουθη πλήρης περιφρόνηση των ίδιων των μαζών, στερεί τις τρομοκρατικές ενέργειες από την επιδιωκόμενη πολιτική ή, ειδικότερα, χειραφετητική επίφαση και αποκαλύπτει την πραγματική τους ουσία, δηλαδή το έγκλημα.

-Η σύγχρονη Αριστερά, σε όλες της ουσιαστικά τις εκφάνσεις, ιδιαίτερα μετά τις τραγικές εμπειρίες των δύο παγκόσμιων πολέμων, έχει θεωρητικά και πρακτικά υιοθετήσει τον δημοκρατικό, τον ειρηνικό, τον κοινοβουλευτικό δρόμο για το σοσιαλισμό.

Το χειραφετητικό πρόταγμα της σύγχρονης Αριστεράς, ο σοσιαλισμός με δημοκρατία και ελευθερία, βρίσκεται σε αντιπαράθεση με τη χρήση βίας, επιλέγει τη μη βία και, επομένως, θεωρεί την τρομοκρατία και την τρομοκρατική δράση ως εχθρό και αντίπαλο.

Οσο κι αν καταδικάζει κανείς το νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό, με κανένα τρόπο δεν μπορεί να ταυτιστεί ή να υιοθετήσει τo τροπάριo της τρομοκρατίας, που αφανίζει ανθρώπινες ζωές, σπρώχνει σε πλήρη αδιέξοδα τμήματα της νεολαίας και λειτουργεί απόλυτα αποπροσανατολιστικά σε καίριες στιγμές της κοινωνικής διαλεκτικής.

-Ένα καίριο ερώτημα αναδεικνύεται. Μπορούμε να πολεμήσουμε την τρομοκρατία, ως πολίτες, ως κοινωνία, ως Αριστερά; Και με ποια μέσα; Με ποια όπλα;

Δεν χωρά αμφιβολία ότι υπάρχει ο ρόλος των δυνάμεων (αστυνομία, ειδικές δυνάμεις κλπ) που έχουν ταχθεί στην υπεράσπιση της ζωής και της ασφάλειας των πολιτών. Στο πεδίο αυτό εκδηλώνονται ζητήματα αποτελεσματικότητας, αλλά και σεβασμού των ατομικών ελευθεριών, που συναρτώνται με σοβαρά ελλείμματα στην εκπαίδευση, στη σχέση με τους πολίτες, στη διαμορφωνόμενη ψυχολογία, στον κοινοβουλευτικό έλεγχο, στον εκδημοκρατισμό των σωμάτων ασφαλείας.

Όμως, η πιο ουσιαστική και σε βάθος αντιμετώπιση του φαινομένου της τρομοκρατίας, περνάει μέσα από την ενίσχυση του δίπτυχου «Ελευθερία και Ισότητα» μέσα στην κοινωνία.

Αυτό σημαίνει ότι απαντώ στην τρομοκρατία με περισσότερη δημοκρατία. Με υπεράσπιση και ενίσχυση των δημοκρατικών ελευθεριών, εκείνων των ελευθεριών που καθιστούν την κοινωνία μας «ανοιχτή» και άξια υπεράσπισης. Δεν σημαίνει αστυνομοκρατία στις γειτονιές, ούτε ενεργοποίηση των καμερών, ούτε αστυνομικές επιχειρήσεις που οδηγούν σε «κλέφτες και αστυνόμους» στα στενά των Εξαρχείων.

Αυτό σημαίνει ότι απαντώ στην τρομοκρατία με συνεχή μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων, με πόλεμο ενάντια στη φτώχεια, την ανέχεια, την περιθωριοποίηση, με μέτρα ενάντια στην ανεργία των νέων ανθρώπων.
Με ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής, μέσα από την εκ νέου άνθηση της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς.

Αυτή είναι η πολιτική που απομονώνει τους τρομοκράτες, τους στερεί από επιρροή και οπαδούς, τους ξεκόβει από κοινωνικές και πολιτικές ρίζες.

Αυτή είναι η πολιτική της Αριστεράς, του Συνασπισμού αν θέλετε, που καλείται να διοχετεύσει την απόλυτα δικαιολογημένη στις μέρες μας κοινωνική δυσαρέσκεια και αγανάκτηση ,σε δρόμους μαζικούς, δημιουργικούς, αγωνιστικούς.

-Μια τελευταία παρατήρηση. Στην αρχή του άρθρου αναφέρθηκα σε δηλώσεις για την τρομοκρατία σαν «ένα κεφάλαιο που έκλεισε αμετάκλητα». Φωτογράφισα, φυσικά, τον κ.Χρυσοχοϊδη. Αλήθεια, δεν σκέφτεται ο κ.Υπουργός ότι οι πρόσφατες συλλήψεις έπληξαν, οπωσδήποτε, αλλά δεν εξάρθρωσαν την τρομοκρατία;
Ιδιαίτερα θύλακες με δράση δεκαετιών, πολύ επιθετικούς και επικίνδυνους;

Υπάρχει και άλλος δρόμος

Η Κυβέρνηση λέει: «Τα μέτρα είναι σκληρά, αλλά εντελώς αναγκαία. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει».

Εμείς συμφωνούμε ότι υπάρχει πρόβλημα. Μπορούμε να δεχθούμε ότι πρέπει να αυξηθούν τα έσοδα , ότι πρέπει να μειωθεί το έλλειμμα.

Εμείς όμως πιστεύουμε ότι για όλα αυτά υπάρχει άλλος δρόμος από αυτόν της Κυβέρνησης.

Και αυτό δεν είναι γενικολογίες, είναι συγκεκριμένες θέσεις, εναλλακτικές προτάσεις για την αύξηση των εσόδων και μείωση των δαπανών:

1. Μείωση των υπέρογκων στρατιωτικών δαπανών εδώ και τώρα

(Κυριακάτικη «Ε» 28.2.10: «Το έλλειμμα μπορεί να μειωθεί κάτω του 10% με περικοπή των υπέρογκων στρατιωτικών δαπανών)

2. Φορολογία των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων της Εκκλησίας, όπως φορολογούνται όλοι οι Έλληνες.

3. Φορολόγηση των υπερκερδών των Τραπεζών.

4. Φορολόγηση των κερδοφόρων επιχειρήσεων, με αύξηση του συντελεστή φορολόγησης των κερδών στα επίπεδα που ήταν (40%) πριν τον μειώσει η Κυβέρνηση της ΝΔ στο 25%.

Έτσι, αντί να κόβουμε μισθούς, συντάξεις επιδόματα, κ.λπ., αντί να αυξάνουμε ΦΠΑ, καύσιμα, ΔΕΚΟ, κ.λπ., αντί να κόβουμε τις ενισχύσεις των ασφαλιστικών ταμείων, κ.λπ., κ.λπ., ας στρέψουμε την επιβάρυνση σε όσους μέχρι σήμερα εισφοροαπαλλάσσονται, φοροαπαλλάσσονται με προκλητικό τρόπο

Η λογική μας, που είναι στον αντίποδα της λογικής της Κυβέρνησης, αλλά και της ΝΔ και του ΛΑΟΣ, δεν απαιτεί «επανάσταση», δεν απαιτεί «σοσιαλισμό», το μόνο που απαιτεί είναι πολιτική βούληση από τους κυβερνώντες να συγκρουστούν με ορισμένα συμφέροντα και να μη ρίξουν όλα τα βάρη στους εργαζόμενους.

Και κάτι ακόμη που έχει να κάνει με την παραπληροφόρηση και την τρομοκράτηση, για να περάσει η λογική του μονόδρομου.

Η Ε.Ε. λειτουργεί προς τη χώρα μας με μία λογική νεοφιλελεύθερης δημοσιονομικής πειθαρχίας, αλλά δεν υποδεικνύει ή επιβάλλει πώς θα γίνει η μείωση του ελλείμματος, αν θα γίνει με τη μείωση των μισθών, ή θα γίνει με έσοδα από την φορολόγηση της μεγάλης εκκλησιαστικής περιουσίας.

Γιάννης Μπαλάφας, μέλος Π.Γ. του ΣΥΝ

Δημοσίευση στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 30/1/2010

Το Κόμμα μας αντιμετωπίζει σήμερα σοβαρά προβλήματα: Αμφισβήτηση του ρόλου του και της ηγεσίας του από διάφορες πλευρές, ασυνεννοησία των τάσεων της πλειοψηφίας και μειοψηφίας, έντονος ανταγωνισμός από συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ.

Η ενεργητική συμμετοχή των μελών, οι δημοκρατικές διαδικασίες, με παράλληλη αυστηρή τήρηση των καταστατικών πλαισίων, μέσα από τη διεξαγωγή ενός εκτάκτου Συνεδρίου, μπορεί να συμβάλει αποφασιστικά στην αναγκαία δημοκρατική ανασυγκρότηση και επανεκκίνηση του Κόμματος, με δυναμισμό και έμπνευση.

Το Συνέδριο θα επεξεργαστεί πιο ολοκληρωμένα τη γραμμή της αριστερής προγραμματικής αντιπολίτευσης, θα οριοθετήσει με ρεαλισμό και ενωτική λογική τις σχέσεις ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ, θα ανοίξει δρόμους προς τους Οικολόγους – Πράσινους και το σοσιαλιστικό χώρο.

Θα εξετάσει, επίσης, πλευρές της κομματικής λειτουργίας, για την αποφασιστική συμμετοχή των μελών, την αξιολόγηση της λειτουργίας των τάσεων, την εμβάθυνση του πλουραλισμού και της αποτελεσματικότητας.

Οι υπαρκτοί κίνδυνοι από την εμφάνιση πόλωσης και τασικών περιχαρακώσεων καθώς και η πιθανότητα εσωστρέφειας τους επόμενους κρίσιμους μήνες, μπορούν να αντιμετωπιστούν με τη δημοκρατία και την επιδίωξη προωθητικών συνθέσεων, χωρίς αποκλεισμούς και χωρίς ρυθμίσεις διοικητικού χαρακτήρα.

Το Κόμμα μας μπορεί να βγει πιο ενωμένο και πιο ενισχυμένο από τις συνεδριακές διαδικασίες.

του Γιάννη Μπαλάφα
Μέλος της ΠΓ του ΣΥΝ
Διεύθυνση Κ.Ο. ΣΥΡΙΖΑ

Κρατικός Προϋπολογισμός 2010... κουβέντα να γίνεται!

άρθρο του Γιάννη Μπαλάφα, μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ στην "Ελευθεροτυπία", 24/12/2009

Η απαξιωτική αναφορά στον τίτλο θέλει να αναδείξει την υποτίμηση με την οποία οι κυβερνώντες αντιμετωπίζουν, κάθε χρόνο, το θεωρητικά πιο σημαντικό νομοθέτημα από την πλευρά της οικονομίας.

Παρά ταύτα η συζήτηση για τον προϋπολογισμό φέρνει στο προσκήνιο χρήσιμα συμπεράσματα και προτάσεις για την κρίση, την αντιμετώπιση των επιπτώσεων, την αναζήτηση διεξόδου από αυτήν.

Όσα καταγράφονται στο σχέδιο του προϋπολογισμού, σηματοδοτούν μια παταγώδη αποτυχία όχι μόνο της οικονομικής πολιτικής της προηγούμενης κυβέρνησης, αλλά και τη χρεωκοπία ενός παραγωγικού μοντέλου, που έχει οδηγήσει τη χώρα να ζει με δανεικά. Παραπέρα, ο Προϋπολογισμός 2010 αποτυπώνει και την εξάντληση ενός πολιτικού συστήματος διακυβέρνησης, που στηρίζεται στη σπατάλη, στις πελατειακές σχέσεις, στον κομματισμό και στο ανεξέλεγκτο των δαπανών της εκάστοτε εξουσίας.
Η αναζήτηση άλλων δρόμων προβάλλει ως αδήριτη ανάγκη.

Δεν αγνοούμε την πολύ δύσκολη κατάσταση, ιδιαίτερα τα άθλια δημόσια οικονομικά της χώρας. Όμως, όλα αυτά, δεν συνιστούν έκπληξη για τον κ. Πρωθυπουργό και την κυβέρνησή του. Τους είχαν γνωστοποιηθεί έγκαιρα, πριν τις εκλογές, σύμφωνα με τις δηλώσεις του κ. Προβόπουλου και παρόλα αυτά ο κ. Πρωθυπουργός επέμενε προεκλογικά ότι «λεφτά υπάρχουν». Για να κατρακυλήσει σε μερικές βδομάδες στο ότι «η χώρα είναι στην εντατική». Η αξιοπιστία και η τήρηση των προεκλογικών δεσμεύσεων δεν χαρακτηρίζουν ούτε τον προϋπολογισμό, ούτε την κυβέρνηση.

Το κεντρικό ζήτημα του Προϋπολογισμού 2010, που είναι το τεράστιο έλλειμμα των 25 δις ευρώ, ποσό που υπερβαίνει το 10% του ΑΕΠ, έχει σαν κύρια αιτία το διαχρονικό φαινόμενο της υστέρησης των εσόδων και της υπέρβασης των δαπανών. Με αυτό το δεδομένο ο δανεισμός του δημοσίου για το 2010 θα ξεκινήσει περίπου από τα 55 δις ευρώ, γεγονός που θα διαμορφώσει το δημόσιο χρέος πάνω από το 120% του ΑΕΠ !
Και εδώ προβάλλει ο μεγάλος κίνδυνος. Η πολιτική που ακολουθεί το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης να παγιδέψει στην ύφεση την ελληνική οικονομία, με πολύ αρνητικές επιπτώσεις για την απασχόληση και για το εισόδημα της μεγάλης πλειοψηφίας των ελλήνων πολιτών.

Η αντιμετώπιση της ζοφερής οικονομικής κατάστασης, που εκφράζεται ανάγλυφα στον Προϋπολογισμό 2010, απαιτεί:

Πρώτο, την προστασία των εργαζομένων και των ανέργων από τις συνέπειες της κρίσης, πολιτική που θα συμβάλει στην επιδιωκόμενη ενίσχυση της ζήτησης.

Δεύτερο, την επιδίωξη θετικής διεξόδου από την κρίση, με κύρια εργαλεία την προώθηση ενός γενναίου Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων και τη δημιουργία ενός τραπεζικού πόλου υπό δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο, με κεντρικό ρόλο της Εθνικής Τράπεζας, που θα ενισχύσει τη ρευστότητα στην αγορά.

Τέρμα στην εσωστρέφεια!

άρθρο του Γιάννη Μπαλάφα στον "ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 29/11/2009

Οι σκέψεις και οι εκτιμήσεις που ακολουθούν γράφτηκαν λίγες ώρες πριν από την έναρξη της πανελλαδικής σύσκεψης του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ). Σε αυτό το τοπίο, οι συζητήσεις, οι αντιπαραθέσεις και η κατάληξη της σύσκεψης θα έπρεπε να αναδείξουν τα πολιτικά και οργανωτικά ζητήματα που αντιμετωπίζει το συμμαχικό σχήμα του ΣΥΡΙΖΑ, όμως ο προβληματισμός για τη συνολική πορεία της ριζοσπαστικής Αριστεράς, το επόμενο διάστημα, θα συνεχιστεί.

Η ολοκλήρωση των εργασιών της πανελλαδικής σύσκεψης θα έπρεπε να σηματοδοτήσει την ολόπλευρη στροφή όλων μας στην εξωστρεφή πολιτική και κοινωνική δραστηριότητα. Τέρμα στις ομφαλοσκοπήσεις και στην εσωστρέφεια. Η κοινωνία βράζει. Τα προβλήματα είναι εκρηκτικά. Η ανεργία καλπάζει. Η κακοπληρωμένη, η επισφαλής, η «μαύρη» εργασία, στους νέους ιδιαίτερα, τείνει να γίνει ο κανόνας. Η ανησυχία για το εισόδημα, για τις συντάξεις, την περίθαλψη, την εκπαίδευση, τα βασικά κοινωνικά δικαιώματα είναι διάχυτη, μέσα σε ένα κλίμα κρίσης, επενδυτικής απροθυμίας και αναπτυξιακής καθίζησης.

Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο, η νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, το πρώτο δίμηνο της θητείας της, με καθημερινά δείγματα γραφής, δείχνει να βρίσκεται σε απόκλιση από μια πολιτική κατεύθυνση ολόπλευρης κατανόησης της έντασης των προβλημάτων και, κυρίως, ουσιαστικής συμβολής στην επίλυσή τους.

Οι δυνάμεις της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς οφείλουν να δίνουν το «παρών» στα κοινωνικά δρώμενα. Στα συνδικάτα, στους μαζικούς φορείς, στις γειτονιές. Να συμβάλλουν στην ανάπτυξη αγώνων για τα μικρά και τα μεγάλα προβλήματα, να πρωτοστατούν στις κοινωνικές και πολιτικές μάχες που αναπτύσσονται και θα κλιμακωθούν στο άμεσο μέλλον. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να καταγράφεται ως η πολιτική δύναμη που θέλει και επιδιώκει, με συνέπεια και σύστημα, να συμβάλει στην επίλυση των πραγματικών προβλημάτων των πολιτών, σήμερα. Αυτό σημαίνει να είναι μέσα στα πράγματα, να αναλύει προσεκτικά την πραγματικότητα και τις τάσεις που διαμορφώνονται, να έχει θέσεις και προτάσεις, να υπερασπίζεται τις διεκδικήσεις και τους αγώνες των εργαζομένων.

Απέναντι σε μια κυβέρνηση τουλάχιστον άτολμη και αμήχανη, ο χώρος μας, μακριά από λαϊκισμούς και μαξιμαλιστική φρασεολογία, οφείλει να εφαρμόζει σταθερά μια αντιπολίτευση από θέση Αριστεράς. Μια αντιπολίτευση μαχητική, προγραμματική, υπεύθυνη και κινηματική. Μια αριστερή προγραμματική αντιπολίτευση. Θέλουμε να είμαστε σε επαφή και, στο μέτρο των δυνατοτήτων μας, να εκφράσουμε τη διαμορφωνόμενη συνείδηση των προοδευτικών πολιτών. Ιδιαίτερα των πολιτών που σε μια προηγούμενη σχέση μάς στήριξαν και μας «ανέβασαν», δημοσκοπικά φυσικά, στο 15%. Που πίστεψαν στις προσδοκίες που καλλιέργησε το ΠΑΣΟΚ και σήμερα προβληματίζονται. Δε θέλουμε απλά να σχολιάζουμε και να «σιχτιρίζουμε» την κακή κυβέρνηση. Θέλουμε να πείθουμε για την πολιτική μας, θέλουμε να αλλάζουμε τους συσχετισμούς, θέλουμε μια νέα άνθηση της σύγχρονης ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Στην παρούσα ζωή, όχι στη δεύτερη παρουσία!

Ο ΣΥΡΙΖΑ να παραμείνει πολιτική συμμαχία

άρθρο του Γιάννη Μπαλάφα στην ΑΥΓΗ

Στη νέα φάση, που ξεκίνησε την επόμενη των εκλογών της 4ης Οκτωβρίου, απαιτούνται σοβαρές αλλαγές σε πλευρές της πολιτικής και της λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ.

- Πρώτη προτεραιότητα είναι να επικαιροποιήσουμε την πολιτική συμφωνία και συνεννόηση εντός του ΣΥΡΙΖΑ, ορίζοντας την αριστερή προγραμματική αντιπολίτευση ως την βασική τακτική απόκρουσης νεοφιλελεύθερων επιλογών, αλλά και συντηρητικής αναδίπλωσης της κοινωνίας. Η τακτική αυτή εκδηλώνεται πρωτίστως στα κοινωνικά δρώμενα, εκδηλώνεται ταυτόχρονα στο κοινοβούλιο, καθώς και στη συνολική παρουσία και δράση μας.

- Ο ΣΥΡΙΖΑ ιδρύθηκε και είναι μέχρι σήμερα μια πολιτική συμμαχία αυτόνομων συλλογικοτήτων, με ισχυρή την παρουσία συντρόφων και συντροφισσών που δεν είναι ενταγμένοι σε συνιστώσες. Πολιτική συμμαχία πρέπει να παραμείνει. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι και δεν πρέπει να γίνει ούτε κόμμα, ούτε ενιαίος πολιτικός σχηματισμός, δηλαδή ένα περίπου κόμμα. Επομένως, η αναφορά σε «μέλη» δεν παραπέμπει σε υποχρεώσεις και δικαιώματα ενταγμένων σε κομματικούς σχηματισμούς.

Βασική λειτουργική αρχή του ΣΥΡΙΖΑ είναι η συναίνεση και η ειλικρινής εξάντληση όλων των περιθωρίων για την επίτευξή της, στο εφικτό κάθε φορά επίπεδο. Να προβληματισθούμε όλοι μαζί πως θα αντιμετωπίσουμε την ανάγκη λήψης κάποιας απόφασης σε περίπτωση μη συναίνεσης. Μένει, ακόμη, να συγκεκριμενοποιηθεί η διαδικασία συμμετοχής των μη ενταγμένων σε συνιστώσες συντρόφων/ισσών στα σώματα και στις δραστηριότητες του ΣΥΡΙΖΑ.

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ

άρθρο του Γιάννη Μπαλάφα, μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ στην ΑΥΓΗ, 20/10/2009


Ξανά, μετά από καιρό, στη φιλόξενη στήλη των «Συναντήσεων», μετά από μια εκλογική μάχη που μας έδωσε χαρά. Θέλοντας να γράψω για τα μετεκλογικά, ξεκινάω με ολίγα – και επιγραμματικά – προεκλογικά.

Υπήρξε απόλυτα ορθή η επιλογή να προτάξουμε, αφενός την κρίση, με τις επιπτώσεις της και την αναζήτηση διεξόδου και αφετέρου το πρόγραμμά μας, με ιδιαίτερη έμφαση στην οικονομία. Ταυτισθήκαμε, έτσι, με το δίπτυχο «κρίση – πρόγραμμα» και αυτό μας προσέδωσε στίγμα και διακριτότητα. Εκπέμπαμε ότι θέλουμε και επιδιώκουμε να συμβάλουμε σε λύσεις στα πραγματικά προβλήματα, τώρα και, παράλληλα, αναδεικνύαμε το πρόγραμμα σε χρήσιμο εργαλείο και κεντρικό κριτήριο στο ερώτημα για πιθανές συγκλίσεις και συνεργασίες.

Ο προγραμματικός και πολιτικός αυτός λόγος, που εκφράστηκε πρωτίστως και με ιδιαίτερη επιτυχία από τον επικεφαλής της εκλογικής μας καμπάνιας, συνέβαλλε ουσιαστικά στην επιτυχία στις 4 Οκτωβρίου.

Και τώρα; 15 ημέρες μετά τις εκλογές και αφού ακούσαμε και τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης. Με την κρίση παρούσα. Με προσδοκίες για κάτι καλύτερο από μεγάλα τμήματα των πολιτών. Με τάσεις συντηρητικοποίησης, αλλά και με ζωντανά τα φύτρα για μια πιο ελπιδοφόρο πορεία.

Πώς πορευόμαστε; Τολμώ να πω ότι η απάντηση είναι απλή. Να υλοποιήσουμε με συνέπεια ό,τι υποσχεθήκαμε προεκλογικά. Να κάνουμε αριστερή προγραμματική αντιπολίτευση, όπως επισήμανε με απόλυτη σαφήνεια στη Βουλή ο Αλέξης Τσίπρας, απαντώντας στις εξαγγελίες του νέου πρωθυπουργού.

Για όσους διερωτώνται τι σημαίνει «αριστερή προγραμματική αντιπολίτευση» ή διαφωνούν μ΄αυτήν την πολιτική, είναι ανάγκη να διευκρινίσουμε ότι πρόκειται για μια αντιπολιτευτική τακτική με βάση την οποία κρίνεις, διαφωνείς, επικρίνεις ή συμφωνείς, αλλά και προτείνεις εναλλακτικά, με αφετηρία τις ριζοσπαστικές μεταρρυθμιστικές προτάσεις που συγκροτούν το πρόγραμμα του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ.

Και, ακόμη, πρόκειται για αντιπολίτευση, με βάση τις ανάγκες των πολιτών, με επιδίωξη την άμβλυνση των ανισοτήτων, με στόχο την υπεράσπιση των πιο αδύνατων, των πιο αδικημένων, μια αντιπολίτευση που απορρίπτει τους αφορισμούς, τις κορώνες, τους μαξιμαλισμούς και τους λαϊκισμούς. Που δεν παραπέμπει τις λύσεις στο ευτυχισμένο απώτατο σοσιαλιστικό μέλλον, αλλά αγωνίζεται να υπάρξουν λύσεις σήμερα.

Ο Πρόεδρος του ΣΥΝ έδωσε στη Βουλή ένα πολύ καλό δείγμα αριστερής προγραμματικής αντιπολίτευσης. Απέφυγε την καταστροφολογία, δεν πρόβλεψε σεισμούς και καταποντισμούς. Ανέλυσε με αντικειμενικότητα την κατάσταση. Έκανε κριτική τεκμηριωμένη στις προγραμματικές δηλώσεις. Αντιπαράθεσε στις ασάφειες και στις αδιέξοδες προτάσεις του Γ. Παπανδρέου, ένα σύνολο προγραμματικών θέσεων, που είναι ρεαλιστικές, γειωμένες στο σήμερα και διαμορφώνουν μια ασπίδα κοινωνικής προστασίας και αλληλεγγύης για τους ξεχασμένους αυτής της κοινωνίας, σκιαγραφώντας, ταυτόχρονα, τη διέξοδο από την κρίση προς όφελος των εργαζομένων.

Αυτήν την πολιτική οφείλουμε με συνέπεια και συνέχεια να προωθήσουμε. Να την πιστέψουμε και να την υλοποιήσουμε. Με μια τέτοια πολιτική, διακριτή και πειστική, αντιμετωπίζουμε τα κυβερνητικά σχέδια, δεν «δουλεύουμε» για τη Ν.Δ., αλλά οικοδομούμε το προφίλ μιας δύναμης χρήσιμης για το λαό, υπεύθυνης και μαχητικής. Στη Βουλή, κυρίως, όμως, στους αγώνες και στα κινήματα.

Έτσι μπορούμε να προσβλέπουμε στη διεύρυνση της κοινωνικής και πολιτικής μας βάσης, αφού οι πολίτες θα βλέπουν σε ‘μας τη δύναμη που αγωνίζεται συγκεκριμένα για λύσεις στα προβλήματά τους, μια δύναμη που μπορεί να τους αντιπροσωπεύει πολιτικά, μια δύναμη που αξίζει να την στηρίξουν και να την ενισχύσουν.

Και δύο λόγια για τα του οίκου μας. Ο Συνασπισμός, το Κόμμα μας, έχει ορισμένες εκκρεμότητες για επίλυση. Όλα τα ζητήματα μπορούν και πρέπει να αντιμετωπισθούν συντεταγμένα και συλλογικά. Με όλες τις δυνάμεις, με όλο τον πλούτο των απόψεων σε προωθητική σύνθεση. Χωρίς εμμονές για δικαίωση, χωρίς αυταρέσκεια. Με σεβασμό στις αποφάσεις και προσαρμογές όπου και όταν χρειάζεται. Μπορούμε να  κερδίσουμε και αυτό το στοίχημα.

ΣΥΡΙΖΑ: Δρόμος ευθύνης και ελπίδας

Προχωράμε προς τις εκλογές στις 4 Οκτωβρίου μέσα σε ένα κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο που χαρακτηρίζεται, βασικά, από την γενικευμένη κρίση. Κρίση, πρωτίστως, οικονομική και κρίση ηθική.

Ζούμε τις επώδυνες επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης που βασανίζουν χιλιάδες συνανθρώπους μας και υφιστάμεθα καθημερινά τη διάχυτη ηθική ανομία που διαβρώνει βασικούς αρμούς της κοινωνίας μας.

Μπροστά στην κρίση, η ΝΔ είναι καταδικασμένη στην συνείδηση των πολιτών, αφού με τις πολιτικές της όξυνε ακόμα περισσότερο την επελαύνουσα παγκόσμια κρίση, ενώ, από την άλλη πλευρά, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν πείθει, με τις προτάσεις του, αλλά και με το βεβαρημένο παρελθόν του, ότι μπορεί ως κυβέρνηση να εφαρμόσει μια πραγματικά εναλλακτική πολιτική που θα βγάλει την χώρα από τα αδιέξοδα.

Μέσα σ΄αυτές τις συνθήκες, ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ, επιδιώκει να πείσει ότι, με την ενίσχυσή του, μπορεί να συμβάλει στην αντιμετώπιση των πραγματικών προβλημάτων των πολιτών και της χώρας και αυτό να γίνει από τη θέση μιας αντιπολίτευσης αριστερής, μαχητικής, υπεύθυνης και προγραμματικής. Μέσα στη Βουλή. Μέσα στην κοινωνία.

Σ αυτή την προσπάθεια ο φορέας της ανανεωτικής - ριζοσπαστικής Αριστεράς έχει να ξεπεράσει μια δυσκολία και να αξιοποιήσει τρία πλεονεκτήματα.

Η δυσκολία βρίσκεται στα όσα διαδραματίστηκαν στο χώρο τους τελευταίους μήνες. Μια πολύ αρνητική εικόνα έφτανε στους πολίτες, ιδιαίτερα στον κόσμο της αριστεράς. Η αξιοπιστία μας αμφισβητήθηκε, άνθρωποι δικοί μας απογοητεύθηκαν ή και εκδήλωσαν τάσεις αποστρατείας.

Κάναμε προσπάθειες αντιμετώπισης των προβλημάτων αυτών, έγιναν ορισμένα βήματα θετικά, όμως οι εκλογές μας πρόλαβαν. Η αυτοκριτική μας στάση απέναντι σε γεγονότα και συμπεριφορές και η δέσμευση ότι όλα τα ανοιχτά θέματα θα αντιμετωπιστούν συλλογικά και συντεταγμένα μετά τις εκλογές, είναι το λιγότερο που οφείλουμε σε χιλιάδες φίλους και μέλη μας.

Ως προς τα πλεονεκτήματά μας

Το πρώτο, είναι ο απολογισμός της κοινοβουλευτικής μας ομάδας. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, στη βουλή, αλλά και στους αγώνες, έδωσαν υψηλά δείγματα ποιότητας, προσφοράς, υπεύθυνου κοινοβουλευτικού έργου, αποτελεσματικών παρεμβάσεων.

Το δεύτερο πλεονέκτημα μας, είναι η ηγετική μας έκφραση, που διαμορφώνεται συλλογικά και προσωποποιείται στο λόγο και την παρουσία του Αλέξη Τσίπρα. Η καθολική θετική εκτίμηση της εμφάνισης του Αλ.Τσίπρα στο debate δίνει «αέρα στα πανιά μας» αυτές τις τελευταίες προεκλογικές ημέρες.

Το τρίτο είναι, αναμφίβολα, το πιο ισχυρό μας πλεονέκτημα. Αναφέρομαι στο ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ μας. Έχουμε διαμορφώσει και προτείνουμε ένα εναλλακτικό σύνολο ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων και θέσεων, που απαντούν στα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας.

Αποφύγαμε αποτυχημένες συνταγές, γενικολογίες και ασάφειες, λαϊκισμούς και παραπομπή των λύσεων στο απώτερο σοσιαλιστικό μέλλον. Αυτά τα αφήνουμε στους άλλους.

Οι προτάσεις μας είναι συγκεκριμένες, είναι ρεαλιστικές, είναι γειωμένες στο σήμερα. Δεν προϋποθέτουν σοσιαλιστική επανάσταση για να υλοποιηθούν, μια εναλλακτική πολιτική βούληση απαιτείται. Αυτή που δεν έχει η ΝΔ. Αυτή που ψάχνει, αλλά δεν βρίσκει τελικά το ΠΑΣΟΚ.

Η υπερψήφιση του ΣΥΡΙΖΑ ανοίγει δρόμους ευθύνης και ελπίδας.

του Γιάννη Μπαλάφα
Από txvs 28/9/09

Η επόμενη ημέρα

Αρθρο Γιάννη Μπαλάφα στην ΑΥΓΗ

Σοβαρή εκλογική υποχώρηση του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Κρίση στις σχέσεις Συνασπισμού - ΣΥΡΙΖΑ. Παραίτηση και ανάκλησή της από τον Αλέκο Αλαβάνο. Τα μέλη και οι φίλοι του κόμματος διερωτώνται, θυμώνουν, αναμένουν. Μέσα σ΄ αυτό το κλίμα, είμαστε αναγκασμένοι να δώσουμε πολιτικές απαντήσεις, να προχωρήσουμε σε μέτρα και ενέργειες. Γρήγορα, συντεταγμένα, με σκέψη και συλλογικότητα.

Αμεσα, να ολοκληρώσουμε τις συζητήσεις μας και να προχωρήσουμε σε συμπεράσματα με συνεκτίμηση όλων των απόψεων, χωρίς απολυτότητες, περιχαρακώσεις τασικές και υποκειμενισμούς. Να επιδιώξουμε μια σύνθεση προωθητική.

-Με συνείδηση της δυσκολίας να εντοπίσεις το κύριο, θα ξεχώριζα ως πρώτη προτεραιότητα, να γίνει πιο σαφές και πιο αναγνωρίσιμο το πολιτικό και προγραμματικό στίγμα με το οποίο απευθυνόμαστε στην κοινωνία. Το στίγμα μιας σύγχρονης αριστερής δύναμης, που είναι δημοκρατική και ριζοσπαστική, ανανεωτική και συνεχώς ανανεούμενη. Αυτό σημαίνει βελτιώσεις και προσαρμογές στην πολιτική μας, ώστε να απαντάμε πειστικά με όραμα και ρεαλισμό στα προβλήματα. Δεν μας ταιριάζει η μιζέρια και οι φραστικοί βερμπαλισμοί στο όνομα μιας θολής αντισυστημικότητας.

Θέσεις, προτάσεις, επεξεργασίες περιμένει από εμάς ο κόσμος, ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες της οικονομικής κρίσης και αυτή η απαίτηση αναδεικνύει τη σημασία της αξιοποίησης του προγράμματός μας.

Παράλληλα, οφείλουμε να επαναβεβαιώσουμε τον χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ και τη σχέση του με το κόμμα μας. Με σοβαρότητα και χωρίς τετελεσμένα, με καθαρές, συντροφικές κουβέντες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε θα διαλυθεί, ούτε θα αναδειχθεί σε «νέο πολιτικό υποκείμενο», ερήμην του Συνασπισμού και των άλλων συνιστωσών που τον συγκροτούν. Μπορεί και πρέπει να συνεχίσει να λειτουργεί ως πολιτική συμμαχία, που τον απαρτίζουν αυτόνομες πολιτικές συλλογικότητες και στην οποία συμμετέχουν επίσης και ανένταχτοι/ες σύντροφοι/ισσες.

-Μεγάλη σημασία στην κρίσιμη μετεκλογική συγκυρία έχουν τα μέτρα και οι πρωτοβουλίες που πρέπει να προωθηθούν, αφορούν άμεσα το Κόμμα, όμως έχουν και γενικότερη σημασία.

-Ανάμεσα σε αυτά ιδιαίτερη σημασία έχει μια εκτίμηση που πρέπει να γίνει για τη λειτουργία των τάσεων στο πλαίσιο του πολυτασικού κόμματός μας. Η στεγανοποιημένη λειτουργία των τασικών μορφωμάτων και η περιχαράκωση δεν λύνεται με διοικητικά μέτρα, όμως η κατανόηση της ύπαρξης του προβλήματος αποτελεί το πρώτο βήμα για την αντιμετώπισή του.

-Μια επίσης σημαντική πλευρά είναι η αυθεντική, κάθε φορά, έκφραση της θέλησης των μελών και των οργανώσεων του κόμματος. Απαιτούνται μείζονες τομές στη λειτουργία των οργάνων με κριτήρια επάρκειας, με συνεννόηση και πλουραλισμό, πέρα και πάνω από παραλυτικές ισορροπίες.

Η κρισιμότητα της κατάστασης ας είναι η αφετηρία για υπεύθυνες και τολμηρές πρωτοβουλίες σε όλα τα επίπεδα, με πρώτη ευθύνη της ηγεσίας. Για να είναι η ήττα προσωρινή και η ανάκαμψη ορατή.