Απεμπλοκή από το μνημόνιο - συσπείρωση των αντιμνημονιακών δυνάμεων

 πηγή : www.ecoleft.wordpress.com 
του Γιάννη Μπαλάφα 
Δ/ντή Κοινοβουλευτικής Ομάδας ΣΥΡΙΖΑ

Η μεγάλη οικονομική κρίση που πλήττει τη χώρα μας καθώς και το σύνολο σχεδόν των χωρών της ευρωζώνης, δεν έπεσε απ’ τον ουρανό.
Η κρίση, που εκδηλώνεται με τη διόγκωση του δημόσιου χρέους, έχει σαν αφετηρία τις κραυγαλέες ανισότητες που υπάρχουν σε συνθήκες νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, ως προς τη διόγκωση του δημόσιου χρέους. Έχει ως βασικές αιτίες τις κρατικές ενισχύσεις των τραπεζών, τα μειωμένα κρατικά έσοδα λόγω υποφορολόγησης της μεγάλης κερδοφορίας και των μεγάλων εισοδημάτων και, παραπέρα, σε χώρες όπως η Ελλάδα, τους υπέρογκους εξοπλισμούς και τις σπατάλες του πελατειακού κράτους που έχουν οικοδομήσει τα κόμματα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.
Ως προς την αντιμετώπιση του χρέους, η ακραία αντικοινωνική πολιτική που εφαρμόζεται μέσα από τα διαδοχικά μνημόνια έχει οδηγήσει στη διόγκωση του χρέους και, παράλληλα, όξυνε την ανεργία, τη λιτότητα, την υποβάθμιση του κοινωνικού κράτους, το μαρασμό των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων.

Το συναίσθημα στην πολιτική

ΑΡΘΡΟ ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ


Ήταν η τελευταία έκθεση φωτογραφίας του Κώστα Μπαλάφα, με θέμα «Το αντάρτικο στην Ήπειρο 1941-1944», η αφορμή για να γράψω όσα ακολουθούν. Ήταν η συγκίνηση που με συνεπήρε, τα δάκρυα που κύλησαν, καθώς θωρούσα αυτούς τους σταυραετούς των ηπειρώτικων βουνών. Τους ένιωσα «δικούς μου», «δικούς μας» και κάποιες σκέψεις ξεπήδησαν, φθάνοντας μέχρι το σήμερα.

Τι είναι, αλήθεια, αυτό που μας «δένει» με το κίνημα, την αριστερά, τους ανθρώπους και τα κόμματά της; Πώς καλλιεργείται αυτή η ειδικού τύπου «πίστη», πόσο συμβάλλει σ' αυτό η λογική, πόσο επηρεάζει το συναίσθημα; Και, ακόμη, γιατί αυτή η πίστη μειώνεται στις μέρες μας; Από τη μία πλευρά, έχουμε, αναμφίβολα, μια λογική διεργασία. Αν γυρίσουμε μερικές δεκαετίες πίσω, για τη μεγάλη πλειοψηφία αυτή η λογική διεργασία ταυτιζόταν με την αποδοχή των ακλόνητων βεβαιοτήτων για το αναπόφευκτο της επανάστασης και της σοσιαλιστικής έλευσης. Ήταν η πίστη στον «επιστημονικό» σοσιαλισμό.

Οι κοινωνικοί αγώνες θα φέρουν την πολιτική αλλαγή - Συνέντευξη του Γιάννη Μπαλάφα στην Κυριακάτικη ΑΥΓΗ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ Δ. ΧΡΗΣΤΟΥ

Απαιτείται προσπάθεια από όλες τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ για να ξεπεραστούν τα μεγάλα ελλείμματα εμπιστοσύνης και οι ανταγωνισμοί που έχουν κυριαρχήσει για μεγάλο διάστημα και θέτει κάποιες προϋποθέσεις και ένα διάστημα «δοκιμασίας» για να μπορέσει να προχωρήσει το εγχείρημα

Ο ΣΥΝ θεωρεί πως η ανάπτυξη των κοινωνικών αγώνων θα δημιουργήσει την πολιτική ανάγκη για αλλαγή μετά την παταγώδη αποτυχία των νεοφιλελεύθερων συνταγών λέει στην “Αυγή” ο Γιάννης Μπαλάφας (μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ) αισιοδοξώντας για τις πολιτικές διεργασίες συμμαχιών στην ευρύτερη αριστερά. Θα ήταν ιδιαίτερα θετικό -τονίζει να συμμετάσχουν δυνάμεις που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ., συγκροτημένες δυνάμεις, όπως οι Οικολόγοι-Πράσινοι, αλλά και ευρύτερες δυνάμεις του οικολογικού χώρου, η Δημοκρατική Αριστερά, συλλογικότητες της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και φυσικά, με σημαντικό ρόλο, το συμμαχικό σχήμα του ΣΥΡΙΖΑ. Αναλυτικά η συνέντευξη.


* Με την κρίση εγκατεστημένη για τα καλά στη χώρα μας και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, χωρίς ορατή διέξοδο, πόσο έχουν συνειδητοποιηθεί οι στόχοι και οι σκοπιμότητες της πολιτικής κυβέρνησης - τρόικας;
Μας είπαν ότι εφαρμόζουν τα αντικοινωνικό Μνημόνιο για να μειωθεί προοπτικά το χρέος. Αυτό αποδείχθηκε πλέον ότι είναι απολύτως ψευδές. Το χρέος, ως ποσοστό του ΑΕΠ, λόγω της μεγάλης ύφεσης, δεν μειώνεται, διογκώνεται συνεχώς. Επομένως, τα μέτρα του Μνημονίου αποτελούν σκοπό καθαυτά και όχι το μέσον για να μειωθεί το χρέος.

Η μείωση του εργατικού κόστους, η δραστική μείωση των κοινωνικών δαπανών, η συμπίεση των μεσο-στρωμάτων, η παραγωγική άπνοια, είναι επιλογές συνειδητές, που αναδεικνύουν τον μείζονα στόχο, που είναι η βίαιη αναδιανομή πόρων και εισοδημάτων. Το κεφάλαιο, με την όποια μορφή, να μην «σπαταλάται» εδώ κι εκεί, αλλά να συγκεντρώνεται και να ελέγχεται από συγκεκριμένα κέντρα. Για τη μεγάλη πλειοψηφία η κατάσταση χειροτερεύει, όμως μια μειοψηφία κερδίζει από την κρίση, με τη μείωση των φορολογικών συντελεστών, τη μείωση του εργατικού κόστους, τα ασύδοτα κερδοσκοπικά παιχνίδια, κ.λπ. Στο μέλλον, όταν αυτά τα κέντρα κρίνουν, θα κινήσουν με τους δικούς τους όρους την οικονομική δραστηριότητα, έχοντας εξασφαλίσει και πάλι τα υπέρογκα κέρδη τους.

* Γιατί οι μέχρι σήμερα αντιδράσεις των πολιτών είναι κατώτερες των οδυνηρών επιπτώσεων στη ζωή τους; Πώς προβλέπεις την κοινωνική ενεργοποίηση το επόμενο διάστημα;


Είναι η αμηχανία, η ανασφάλεια, η αβεβαιότητα για το αύριο που, μέχρι σήμερα, μπλοκάρουν, σε σημαντικό βαθμό, τη μαζική και ενεργητική εκδήλωση της αγανάκτησης που αναμφισβήτητα επικρατεί στον κόσμο. Όμως, ας μην υποτιμάμε τις αυξανόμενες απεργιακές κινητοποιήσεις, τις διαμαρτυρίες, τις μαζικές διαδηλώσεις που ήδη έχουν πραγματοποιηθεί, στις οποίες συμπαραστεκόμαστε και συμμετέχουμε ολόψυχα.

Σήμερα, που το «καζάνι βράζει» και στη χώρα μας, καθώς και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, δύο ζητήματα είναι καίρια: Πρώτο, το κίνημα να εμποδίσει πρακτικά την υλοποίηση συγκεκριμένων αντιλαϊκών μέτρων, όπως απολύσεις ή επιχειρησιακές συμβάσεις, κ.λπ., ώστε να ενισχυθεί η αυτοπεποίθηση.

Δεύτερο, να εξαπλωθεί η αυτοοργάνωση πολύμορφων δικτύων και πρωτοβουλιών έμπρακτης αλληλεγγύης και βοήθειας σε συνανθρώπους μας που δοκιμάζονται σκληρά. Να μην περάσει η προσπάθεια να στρέψουν τη μια κοινωνική ομάδα ενάντια στην άλλη. Να μη ζουγκλοποιηθούν οι κοινωνίες μας.

 * Είναι, όμως, αρκετά αυτά; Πώς θα αντικρούσει η Αριστερά, συνολικά, το επιχείρημα των κυβερνώντων ότι η πολιτική του Μνημονίου είναι σκληρή, αλλά αναγκαία, ότι πρόκειται για μονόδρομο;
Η διαπιστωμένη πλέον αποτυχία του νεοφιλελευθερισμού να οδηγήσει σε καταστάσεις ευρύτερα νομιμοποιημένες, είναι η αφετηρία για τη διατύπωση της εναλλακτικής μας πρότασης. Μετά 30 χρόνια εφαρμογής τους, οι νεοφιλελεύθερες συνταγές, που οδήγησαν στη γενικευμένη κρίση που βιώνουμε, αμφισβητούνται μαζικά. Η διέξοδος που προτείνει η αριστερά βρίσκεται στον αντίποδα της λογικής του Μνημονίου και περιλαμβάνει ένα συνεκτικό σύνολο προτάσεων.

Εντελώς ενδεικτικά αναφέρουμε: Αναδιάρθρωση του χρέους (διαγραφή μέρους, ευρωομόλογο κ.λπ.). Αναδιανομή εισοδημάτων (κύρια, με προοδευτική φορολογική μεταρρύθμιση). Ανάπτυξη, με ειδική στήριξη της εσωτερικής ζήτησης, στοχευμένες δημόσιες επενδύσεις, δημιουργία τραπεζικού πυλώνα υπό δημόσιο - κοινωνικό έλεγχο κ.λπ. Ενίσχυση της Απασχόλησης.

Ιδιαίτερα θέλω να επισημάνω την υπερεθνική, την ευρωπαϊκή διάσταση της πρότασής μας. Ο σχεδιασμός και η δράση στο εθνικό επίπεδο, είναι ανάγκη να έχει στραμμένο το βλέμμα στην Ευρώπη. Για πανευρωπαϊκές διεκδικήσεις, για πανευρωπαϊκό συντονισμό του εργατικού κινήματος. Χωρίς ψευδαισθήσεις για τη σημερινή Ε.Ε., με εμμονή στη θέση για μια νέα αρχιτεκτονική της Ένωσης, με πανευρωπαϊκό συντονισμό του εργατικού κινήματος.

* Αφού η σημερινή κυβέρνηση ούτε θέλει, ούτε μπορεί να δεχθεί μια αντιμνημονιακή εναλλακτική πρόταση, πώς μπορούν να προωθηθούν οι θέσεις σας και από ποιο πολιτικό υποκείμενο;
Έχετε δίκιο, η κυβέρνηση Παπανδρέου υλοποιεί απαρέγκλιτα το κοινό της σχέδιο με ΔΝΤ και κυρίαρχους κύκλους της Ε.Ε. Από αυτή την άποψη πρόκειται για μια κυβέρνηση επικίνδυνη για τα συμφέροντα του λαού και της χώρας. Το λαϊκό κίνημα εγγράφει στην ημερήσια διάταξη το πρόβλημα της απομάκρυνσής της. Με ταυτόχρονη, φυσικά, απόρριψη μιας κυβέρνησης της Ν.Δ. ως διάδοχης κατάστασης.

Τι κάνουμε; Πρωτίστως, προωθούμε την εναλλακτική μας πρόταση διεξόδου στην κοινωνία. Γιατί πιστεύουμε ότι μέσα στους κοινωνικούς αγώνες θα διαμορφωθούν οι προϋποθέσεις για την αναγκαία αλλαγή των σημερινών κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών προς όφελος των αντινεοφιλελεύθερων - αντιμνημονιακών δυνάμεων.

Να τονίσω στο σημείο αυτό ότι η συμμετοχή του ΣΥΝ στο Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς, προωθώντας τον συντονισμό της δράσης των αριστερών-προοδευτικών δυνάμεων σε ευρωπαϊκό επίπεδο, συμβάλει ουσιαστικά και διευκολύνει γενικότερα τις αναγκαίες αλλαγές των συσχετισμών.

Η παραπάνω ανάλυση μας έχει οδηγήσει ως κόμμα στη συνειδητοποίηση της ιστορικής ανάγκης ενός ευρύτατου ενωτικού μετώπου για την απεμπλοκή της χώρας από την καταστροφική πολιτική του Μνημονίου.

* Αυτή η σύλληψη πρόταση του ΣΥΝ για ένα ενωτικό μέτωπο, ποιες δυνάμεις - εν δυνάμει - περιλαμβάνει και πού στοχεύει;
Να επαναλάβω ότι η σταθερή κοινωνική γείωση της δράσης μας είναι ο πιο ασφαλής δρόμος για φυσιολογική κυοφορία των πολιτικών πρωτοβουλιών και για ενωτικά αποτελέσματα στην κατεύθυνση του μετώπου που προαναφέραμε.

Η συγκρότηση του μετώπου πρέπει να γίνει σε βάση αντιμνημονιακή και αντινεοφιλελεύθερη. Με στόχο να απαλλαγεί η χώρα από τα ασφυκτικά δεσμά της πολιτικής κυβέρνησης-τρόικας και, μέσα από τη δημιουργία μιας νέας κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας, να ανοίξουν δίαυλοι δημοκρατικοί-κοινωνικοί-οικολογικοί στην πορεία της χώρας.

Θέλουμε το μέτωπο να είναι ευρύτατο και πάντα αντιμνημονιακό. Το κόμμα μας θεωρεί ότι στις διεργασίες, από το ξεκίνημά τους, θα ήταν ιδιαίτερα θετικό να συμμετάσχουν δυνάμεις και σύντροφοι/ισσες που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ., συγκροτημένες δυνάμεις, όπως οι Οικολόγοι-Πράσινοι, αλλά και ευρύτερες δυνάμεις του οικολογικού χώρου, η Δημοκρατική Αριστερά, συλλογικότητες της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και φυσικά, με σημαντικό ρόλο, το συμμαχικό σχήμα του ΣΥΡΙΖΑ.

* Με την πρόσφατη απόφαση της Πολιτικής Γραμματείας «Για μια νέα αρχή του ΣΥΡΙΖΑ», θεωρείτε ότι η κρίση στον ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να ξεπεραστεί; Με τη δήλωση διαφοροποίησής σας από την απόφαση της Πολιτικής Γραμματείας, τι θέλετε να εκφράσετε;
Η απόφαση της Πολιτικής Γραμματείας δεν αγνοεί τα προβλήματα, γι' αυτό επισημαίνει ότι απαιτείται προσπάθεια από όλες τις συνιστώσες για να ξεπεραστούν τα μεγάλα ελλείμματα εμπιστοσύνης και οι ανταγωνισμοί που έχουν κυριαρχήσει για μεγάλο διάστημα και θέτει κάποιες προϋποθέσεις και ένα διάστημα «δοκιμασίας» για να μπορέσει να προχωρήσει το εγχείρημα.

Τα τρία μέλη της Πολιτικής Γραμματείας (Δούρου, Μπαλάφας, Πουλάκης), που δεν συμφωνήσαμε και δεν υπερψηφίσαμε την απόφαση, με τη δήλωσή μας, διατυπώνουμε δύο βασικές ενστάσεις:

Η πρώτη είναι, ότι η απόφαση δεν περιέχει τα πολιτικά και προγραμματικά διακυβεύματα της παρούσας φάσης που θα έπρεπε να αποτελούν προϋπόθεση για ένα νέο ξεκίνημα.

Η δεύτερη ένσταση επισημαίνει την αντίθεσή μας με τη συνέχιση της συνεργασίας με ορισμένες δυνάμεις, όπως το απόλυτα ανταγωνιστικό με τον ΣΥΝ «Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής», με τις οποίες υπάρχουν πλήρως αποκλίνουσες απόψεις σε κεντρικά ζητήματα, όπως η κρίση, η Ευρώπη κ.λπ.

Τέλος, η απόφαση της Πολιτικής Γραμματείας είναι δεδομένη και στο αμέσως επόμενο διάστημα θα διαφανούν τα περιθώρια και οι δρόμοι υλοποίησής της.

* Πώς μπορεί ο Συνασπισμός να ανταποκριθεί στα σύνθετα προβλήματα και καθήκοντα της συγκυρίας;
Έχουμε πλήρη συνείδηση ότι η σημερινή κατάσταση στο κόμμα μας δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες της κρίσιμης φάσης που διανύουμε.

Αφετηρία και προϋπόθεση για να αλλάξουμε και να βελτιώσουμε πολλά από τα κομματικά δεδομένα είναι ο ισχυρός Συνασπισμός. Ισχυρός οργανωτικά και πολιτικά. Με σαφή ταυτότητα και στίγμα ως μια δύναμη που θέλει και μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στην απόκρουση της νεοφιλελεύθερης επίθεσης και, ταυτόχρονα, έχει πολιτικό σχέδιο, με προτάσεις εναλλακτικές και θέση για ενωτικό-αντιμνημονιακό μέτωπο.

Στην προσπάθεια αυτή, ο ΣΥΝ ενισχύεται αποφασιστικά από το γεγονός ότι είναι η κύρια πολιτική έκφραση του διαχρονικού και ανθεκτικού ρεύματος της ριζοσπαστικής ανανεωτικής αριστεράς. Μέσα στον κόσμο της αριστεράς, στην κοινωνία γενικότερα.

Η υπεράσπιση αυτής της αριστεράς, με πίστη και πάθος, με υπευθυνότητα και χωρίς ετεροπροσδιορισμούς, είναι η επιλογή μας, είναι η δύναμή μας για να προχωρήσουμε.

Δήλωση τριών μελών της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ σχετικά με το προτεινόμενο νέο ξεκίνημα του ΣΥΡΙΖΑ

«Δεν συμφωνούμε και δεν υπερψηφίσαμε την απόφαση της Π.Γ. για ένα νέο ξεκίνημα του ΣΥΡΙΖΑ, διότι η απόφαση αυτή αφενός δεν περιέχει πολιτικά-προγραμματικά στοιχεία πάνω στα οποία πρέπει να βασίζεται μια στέρεη πολιτική συμμαχία και, αφετέρου, επιμένει στη συνέχιση της συνεργασίας με δυνάμεις, όπως είναι το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής, οι οποίες τοποθετούνται σαφώς ανταγωνιστικά  με το κόμμα μας και, ταυτόχρονα, υποστηρίζουν πολιτικές-για την κρίση, την Ευρώπη, κλπ- που βρίσκονται στον αντίποδα των δικών μας επεξεργασιών».

Ρένα Δούρου

Γιάννης Μπαλάφας

Κώστας Πουλάκης

Συνέντευξη στο Ρ/Σ «105,5 ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ»

Ο Γιάννης Μπαλάφας, μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ, δήλωσε μεταξύ άλλων μιλώντας στο Ρ/Σ «105,5 ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ» (Ν.Παπαδημητρίου):

Ο λαός με την ενωτική του πάλη ενάντια στα κατάπτυστα κυβερνητικά μέτρα και η αριστερά με την πρωτοπόρα συμβολή της στους αγώνες και με τις προτάσεις της, μπορούν να βάλουν ένα φρένο στον κυβερνητικό κατήφορο.

Ο ΣΥΝ στους δρόμους, τους χώρους δουλειάς και το κοινοβούλιο, αγωνίζεται να γίνει συνείδηση ότι η κυβερνητική πολιτική δεν αποτελεί μονόδρομο. Ο εναλλακτικός δρόμος που προτείνουμε περνάει, σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, μέσα από: Αναδιάρθρωση του χρέους, Αναδιανομή των εισοδημάτων, Ανάπτυξη με στοχευμένες δημόσιες επενδύσεις και Απασχόληση με αναστροφή της ύφεσης. 

To Γραφείο Τύπου του Συνασπισμού

Περιφέρεια Αττικής: Μια μάχη με ιδιαίτερη σημασία

άρθρο στην Κυριακάτικη Αυγή, 24/10/2010

Ήταν αναγκαία η ευρύτερη δυνατή συσπείρωση δυνάμεων που απορρίπτουν το Μνημόνιο από τα αριστερά. Στη βάση αυτή της λογικής έγινε η συνάντησή μας με δυνάμεις «αντιμνημονιακές», που προέρχονται από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ και προχωρούν σε πολιτική και οργανωτική απεμπλοκή από το κυβερνών κόμμα.

Δύο βδομάδες πριν από την 7η Νοέμβρη η εκλογική μάχη για τους φορείς της Αυτοδιοίκησης σημαδεύεται έντονα και για πρώτη φορά από δυο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά: την πρωτοφανέρωτη σε ένταση και διάρκεια κρίση -οικονομική, κοινωνική, πολιτική, οικολογική- και την εκλογή στις περιφέρειες. Ο συνδυασμός των δύο αυτών στοιχείων, ιδιαίτερα στην «τεράστια» Περιφέρεια της Αττικής, προσδίδουν στον εκλογικό αγώνα ξεκάθαρο πολιτικό χαρακτήρα, ο οποίος επικαθορίζει, χωρίς να υποβαθμίζει, την κατεύθυνση αντιμετώπισης και των μεγάλων τοπικών προβλημάτων της πρώτης περιφέρειας της χώρας. Έτσι οδηγηθήκαμε, φυσιολογικά, στο μέτωπο ενάντια στην πολιτική κυβέρνησης -ΔΝΤ- κυρίαρχων δυνάμεων της Ε.Ε. και στην προβολή, κατά προτεραιότητα, ουσιαστικά και συμβολικά, της απόρριψης του περιβόητου Μνημονίου.

Εκτιμήσαμε ότι, για να μην είναι αυτή η μάχη, «μια τουφεκιά για την τιμή των όπλων», ήταν αναγκαία η ευρύτερη δυνατή συσπείρωση δυνάμεων που απορρίπτουν το Μνημόνιο από τα αριστερά. Στη βάση αυτή της λογικής έγινε η συνάντησή μας με δυνάμεις «αντιμνημονιακές», που προέρχονται από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ και προχωρούν σε πολιτική και οργανωτική απεμπλοκή από το κυβερνών κόμμα. Η παράταξη «Αττική Συνεργασία - Όχι στο Μνημόνιο», με υποψήφιο περιφερειάρχη τον Αλέξη Μητρόπουλο, είναι ακριβώς η έκφραση αυτών των υπαρκτών κοινωνικοπολιτικών αναγκών και διεργασιών.

Η υπερψήφιση της παράταξης στις 7 Νοέμβρη θα είναι μία ψήφος καταδίκης της πολιτικής του Μνημονίου. Για να μπει ένα φρένο στα σχέδια κυβέρνησης - τρόικας. Για να υπάρξει «ρωγμή» στην ασυδοσία των κυβερνώντων. Για να διατηρηθεί ζωντανή η ελπίδα ότι η ψήφος και οι αγώνες του λαού φέρνουν αποτέλεσμα, ότι το «πειραματόζωο» αντέχει και αντιδρά.

Οι εκλογές στις 7 και 14 Νοέμβρη θα είναι ένας πρώτος, σημαντικός σταθμός στη συνάντηση των δυνάμεων της ριζοσπαστικής ανανεωτικής αριστεράς με τις σοσιαλιστικές - σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις που απεγκλωβίζονται από το ΠΑΣΟΚ και με δυνάμεις της μαχητικής οικολογίας. Και φυσικά δεν θα σταματήσουμε.

Πολιτική μας βούληση είναι η συνάντηση αυτή να ενισχυθεί και να προχωρήσει με ειλικρίνεια και ισοτιμία. Με σαφή προσπάθεια να ισχυροποιήσει την κοινωνική της γείωση. Να διαμορφώσει βήμα - βήμα ένα ανοιχτό αντινεοφιλελεύθερο - προοδευτικό προγραμματικό πλαίσιο. Να αποκτά σταδιακά στρατηγικά χαρακτηριστικά. Να μπορέσει να δώσει την προοπτική μιας πειστικής, ρεαλιστικής απάντησης στην ανάγκη να ανατραπούν οι σημερινοί συσχετισμοί και να ανοίξει ο δρόμος για την προοδευτική αναγέννηση της χώρας μας.

Θα γίνουν πράξη όλα τα παραπάνω; Θα αγωνιστούμε να γίνουν. Χωρίς απόλυτες βεβαιότητες, αναλαμβάνοντας και το αντίστοιχο ρίσκο. Σίγουρα, όμως, παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε ως κόμμα και ως χώρος, αποδεικνύουμε ότι είμαστε οι μόνοι, στον ευρύτερο αριστερό χώρο, που διαμορφώσαμε μια εκλογική τακτική ενταγμένη σε μια στρατηγική με έντονα ενωτικά, αριστερά χαρακτηριστικά. Και τολμώ να πω σε αντιδιαστολή με άλλες πρακτικές στη συγκεκριμένη εκλογική - πολιτική μάχη.

Η κριτική μας στις διαφοροποιημένες πολιτικές - εκλογικές επιλογές αναφέρεται πρωτίστως στο ψηφοδέλτιο Δημαρά. Παρά τις προσπάθειες που καταβάλλονται από διάφορες πλευρές, μεταξύ των οποίων και από την ηγεσία του ΚΚΕ, να θολώσουν τα νερά όταν αναφέρονται στα ψηφοδέλτια Μητρόπουλου και Δημαρά, είναι η ίδια η συγκρότηση του ψηφοδελτίου Δημαρά, από πλευράς μεθοδολογίας, προσώπων, προελεύσεων, στήριξης από συγκεκριμένα οικονομικά και εκδοτικά κέντρα και, κυρίως, απεύθυνσης σε διεργασίες της ευρύτερης κεντροδεξιάς που καταδεικνύουν ότι το ψηφοδέλτιο αυτό διαμορφώθηκε ακριβώς ως ανάχωμα για πιθανές ρηγματώσεις του ΠΑΣΟΚ και συνεργασίες αντιμνημονιακών δυνάμεων με την αριστερά.

Η πρόταση υπό τον Δημαρά επιδιώκει να απορροφήσει τη δυσαρέσκεια ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ για μια μόνον ημέρα, ώστε αυτοί οι ψηφοφόροι να επανέλθουν την επομένη στο κόμμα τους.

Από εντελώς άλλη σκοπιά αντιμετωπίζουμε το ψηφοδέλτιο υπό τον Αλέκο Αλαβάνο. Δεν κατανοούμε σε ποια στρατηγική εντάσσεται η πρωτοβουλία για ένα ακόμη ψηφοδέλτιο στον χώρο της αριστεράς. Πώς τεκμηριώνεται η αντίθεση στο άνοιγμα και στη συνάντηση που προωθεί ο ΣΥΝ με δυνάμεις του σοσιαλιστικού και του οικολογικού χώρου και, ακόμη, από πότε η αριστερά απαιτεί «αξονική τομογραφία» για να μετρήσει την αριστεροσύνη των εν δυνάμει συμμάχων της.

Μετράμε μέρες μέχρι την Κυριακή 7 Νοέμβρη. Η βασική έγνοια μας αυτό το σύντομο, αλλά κρίσιμο, διάστημα είναι να έλθουμε σε επαφή με όσο γίνεται περισσότερους συμπολίτες μας, ιδιαίτερα με νέους, με ένα ακροατήριο που έχει πολύ διευρυνθεί. Πατάμε στην τεκμηριωμένη ανάλυσή μας, αντιπαρερχόμαστε τις προσωπικές επιθέσεις, αφουγκραζόμαστε όλες τις κριτικές. Πείθουμε ότι επιδιώκουμε κάτι αναγκαίο, χρήσιμο, ελπιδοφόρο. Ενισχύουμε ολόπλευρα το ψηφοδέλτιο «Αττική Συνεργασία - Όχι στο Μνημόνιο» με υποψήφιο περιφερειάρχη τον Αλέξη Μητρόπουλο!

(*) Ο Γιάννης Μπαλάφας είναι υποψήφιος περιφερειακός σύμβουλος Κεντρικού Τομέα με την «Αττική Συνεργασία - Όχι στο Μνημόνιο». Μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ

Το κόμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ, οι εκλογές

άρθρο τoυ ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΑΛΑΦΑ* στην εφημερίδα ΑΥΓΗ



Γράφω τις γραμμές αυτές παρ' όλο που εκκρεμούν ακόμα οι τελικές επιλογές για την Περιφέρεια Αττικής. Σ' αυτό το «πρωθύστερο» υπάρχει και μια θετική πλευρά. Γράφω ανεπηρέαστος από τυχόν σκοπιμότητες που μπορεί να εμπεριέχονται στις τελικές αποφάσεις. Οι τρεις επισημάνσεις που καταγράφονται στη συνέχεια συνεκτιμούν την κρίση ως καθοριστικό στοιχείο της παρούσας και της επόμενης φάσης, που επιφέρει μεγάλες αλλαγές σε όλες της πτυχές της κοινωνίας, της οικονομίας αλλά και της πολιτικής.

1. Η πρώτη επισήμανση αφορά το κόμμα μας, τον Συνασπισμό. Οι διαφωνίες, οι δυσκολίες, οι προβληματικές σχέσεις με τον ΣΥΡΙΖΑ, τα λάθη που έχουμε κάνει όχι απλώς δεν αναιρούν αλλά αναδεικνύουν ακόμα πιο καθαρά τη σημασία που έχει η παρουσία του Συνασπισμού -και μάλιστα η ενισχυμένη παρουσία- στην πολιτική ζωή. Του Συνασπισμού, που είναι η συνέχεια και η κύρια, σήμερα, πολιτική έκφραση του ρεύματος της ανανεωτικής αριστεράς. Και είναι αυτό το ρεύμα, διαχρονικό, ανθεκτικό και υπολογίσιμο μέσα στην αριστερά και την κοινωνία.

Υπερασπιζόμαστε τον Συνασπισμό, ξεπερνάμε αγκυλώσεις και εμμονές, κάνουμε το κόμμα μας ικανό να ανταποκριθεί στους στόχους και τις ευθύνες του.

2. Προχωρώντας στην δεύτερη επισήμανση, που αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να πούμε ότι για μεγάλο χρονικό διάστημα, από τα μέσα του 2009, με αφορμή τις ευρωεκλογές, η κατάσταση στο συμμαχικό σχήμα χαρακτηρίζεται από μεγάλα ελλείμματα εμπιστοσύνης, από αδυναμία αναζήτησης προωθητικών συνθετικών λύσεων, από εκδήλωση ανταγωνιστικών σχεδίων με κύριο στόχο τον Συνασπισμό.

Το κόμμα μας προσπάθησε με κάθε μέσον, σε υπερβολικό, τολμώ να πω, βαθμό, να αντιστρέψει την αρνητική αυτή εικόνα, να κρατήσει ζωντανό το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ. Παρά τις προσπάθειες αυτές, οι εξελίξεις κινήθηκαν σε αντίθετη κατεύθυνση. Ορισμένες από τις συνιστώσες (ΚΟΕ, ΚΕΔΑ), χρησιμοποιώντας σαν «πολιορκητικό κριό» την υποψηφιότητα Αλαβάνου για την Περιφέρεια Αττικής, οδήγησαν τα πράγματα στα άκρα. Η κατάθεση της υποψηφιότητας τού πρώην προέδρου του ΣΥΝ σφράγισε τον διχασμό.

3. Ο Συνασπισμός -και εδώ είναι η τρίτη επισήμανση- θα επιμείνει να επιδιώκει τη μέγιστη δυνατή συνεργασία και την κοινή δράση των αριστερών δυνάμεων.

Ταυτόχρονα, όμως, διευρύνουμε τις ενωτικές μας πρωτοβουλίες προς στελέχη και ευρύτερες δυνάμεις που προέρχονται από τον σοσιαλιστικό χώρο, από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ, και έχουν ανοιχτά και ξεκάθαρα διαχωρίσει τη θέση τους από την κυβερνητική πολιτική. Θεωρούμε ότι στις εκλογές στις 7 Νοεμβρίου, ιδιαίτερα στις μεγάλες περιφέρειες και στους μεγάλους δήμους, είναι ανάγκη, αλλά παρουσιάζεται και μια «ευκαιρία», να εκφραστεί μαζικά η αντίθεση στην κυβέρνηση και την πολιτική της, η αντίθεση στο διαβόητο Μνημόνιο. Δεν κρύβουμε, αντίθετα λέμε ανοιχτά, ότι επιδιώκουμε να δημιουργηθεί μια «ρωγμή» στην κυβερνητική αλαζονεία, να χτυπηθεί η μοιρολατρία και να γεννηθεί μια ελπίδα ότι μπορεί να ανοίξει ένας άλλος δρόμος.

Δεν προεξοφλώ σε ποιον βαθμό και με ποιες μορφές θα προχωρήσει, μπροστά στις εκλογές, η συμπόρευση με δυνάμεις του σοσιαλιστικού χώρου. Παρ' όλο που μπορεί να γίνουν και λάθη, πρέπει να πάρουμε αυτό το ρίσκο. Και αυτό γιατί μόνο αυτή η στρατηγική μπορεί να αμφισβητήσει τους μονόδρομους του νεοφιλελευθερισμού.

Μας ενδιαφέρει να οργανωθεί η δυσφορία στην κυβερνητική πολιτική, να συγκροτηθεί ένας πυρήνας, ένας πρώτος πόλος από δυνάμεις αριστερής, σοσιαλιστικής-σοσιαλδημοκρατικής προέλευσης. Η απόφαση του ΣΥΝ υπέρ της υποψηφιότητας του Αλέξη Μητρόπουλου για την Περιφέρεια Αττικής, όπως και ανάλογες προτάσεις και αναφορές σε υποψηφιότητες και πρόσωπα από την αριστερά, τον σοσιαλδημοκρατικό και τον οικολογικό χώρο, ακόμα και ανεξάρτητα από τον βαθμό που θα προχωρήσουν, εντάσσονται στη στρατηγική της μέγιστης δυνατής ενότητας και της επιδιωκόμενης διεύρυνσης...



* Ο Γιάννης Μπαλάφας είναι μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ

Συνέντευξη Γιάννη Μπαλάφα στο ραδιόφωνο της ΝΕΤ (Π.Τσούτσιας - Τ.Σαράντης)

Μιλώντας στο ραδιόφωνο της ΝΕΤ (Π.Τσούτσιας – Τ.Σαράντης), ο Γ.Μπαλάφας, μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ, μεταξύ άλλων, τόνισε:

-    Πως κατέληξε η Π.Γ. του ΣΥΝ στην υποψηφιότητα του Αλέξη Μητρόπουλου μπροστά στη συνεδρίαση της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ;

Οι επιλογές της 7 Νοεμβρίου, ιδιαίτερα αυτές που αφορούν τις μεγάλες περιφέρειες και τους μεγάλους δήμους, είναι μια «ευκαιρία» για να εκφραστεί μαζικά η αντίθεση στην κυβέρνηση και την πολιτική της, η αντίθεση στο διαβόητο Μνημόνιο. Ως Συνασπισμός θεωρούμε ότι η κατεύθυνση αυτή υπηρετείται, στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό, μέσα από τη συμπόρευση με στελέχη που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ και έχουν ανοιχτά και καθαρά διαχωρίσει τη θέση τους από την κυβερνητική πολιτική. Για να δημιουργηθεί μια ρωγμή στην κυβερνητική αλαζονεία και μια ελπίδα ότι μπορεί να ανοίξει ένας άλλος δρόμος.
Παρακολουθούμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και ενθαρρύνουμε τους διεργασίες αυτές. Η υποψηφιότητα του εργατολόγου, Αλέξη Μητρόπουλου για την περιφέρεια Αττικής  υπηρετεί την στρατηγική της μέγιστης δυνατής ενότητας και της επιδιωκόμενης διεύρυνσης.

-    Πως αντιμετωπίζετε την υποψηφιότητα του Αλέκου Αλαβάνου;

Γνωρίζετε ότι έχω διατυπώσει την αντίθεσή μου στην συγκεκριμένη υποψηφιότητα. Και αυτό γιατί, πέραν όλων των άλλων, δεν  μπορώ να εντάξω τη επιμονή του Αλέκου στην οποιαδήποτε αξιακή θεώρηση. Δεν αμφισβητώ τις ικανότητές του, την εξυπνάδα του ή την προσφορά του. Στην Αριστερά, όμως, υπηρετούμε αξίες και αρχές, πρώτα απ’ όλα. Αν αυτά τα χάσουμε τι απομένει;

-    Δεν συνεκτιμάτε ότι οι διαφωνίες και οι αντιθέσεις μπορούν να οδηγήσουν σ’ ένα διχασμό στον ΣΥΡΙΖΑ;

Δυστυχώς, από τα μέσα του 2009, με αφορμή τις ευρωεκλογές, η κατάσταση στο συμμαχικό σχήμα δεν εξελίσσεται στο πλαίσιο ενός κλίματος εμπιστοσύνης και αναζήτησης προωθητικών συνθετικών λύσεων. Το αντίθετο, θα έλεγα.
Και στην παρούσα φάση, με «πολιορκητικό κριό» και την υποψηφιότητα Αλαβάνου εκδηλώνονται ανταγωνιστικά σχέδια, που δεν ευνοούν την συνεννόηση και τη σύγκλιση.
Σε κάθε περίπτωση ο πολιτικός εκβιασμός ως μέσο άσκησης πολιτικής δεν μπορεί να είναι αποδεκτός από τη σύγχρονη ριζοσπαστική ανανεωτική Αριστερά.